Afstand : 12km
Duur : 8h30
De volgende morgen was het gestopt met regenen en toen ik mijn tent openritste en naar buiten keek schrok ik. De lucht was staalblauw en er was geen enkel wolkje te bespeuren. Het was praktisch windstil en slechts enkele graden boven nul. Ik at een portie lapskaus, wat me toch niet erg smaakte. De toppen van de Innere Wetter Spitze (3053m) en de Äusere Wetter Spitze (3070m), die het meer omzomen, waren nu wel te bewonderen.
Wanneer ik vertok kreeg ik voor het eerst een weids zicht over het Gschnitztal. Alhoewel, de situatie nu net omgekeerd was als gisteren. Het dal was gevuld met een dicht stratocumulusdek, waarover ik mooi heen kon kijken. Terug op weg 124 naar de Bremer Hütte zag ik hoe het rode voorraadbakje via de goederenkabel langzaam naar de Bremer Hütte zweefde. Eerst daalde het naar het riviertje dat van de Lautersee kwam, om dan steil te stijgen naar de Bremer Hütte (2411m) via de fameuze steile rotswand. Uiteindelijk was het een gemakkelijke klim. Aan de hut nam ik een foto van de noordflank van het Gschnitztal. De top van de Habicht was weer in een wolk gehuld. Veel indrukwekkender was de Simmingferner, de eerste gletsjer die ik op deze tocht eens van relatief dichtbij zag. De gletsjer ligt gekneld tussen de Schneespitze (3173m) en de Östliche Feuerstein (3267m).
In de hut was er niemand buiten de eigenaar en zijn vrouw. Ik dronk een appelsap en vertrok terug. Nu moest ik geleidelijk aan beginnen aan de eerste serieuze col, de Simmingjoch (2754m). Op weg naar de col kwam ik enkele marmotten tegen. Het uitzicht op de gletsjer werd steeds indrukwekkender. Je kon duidelijk zien aan de morenes dat deze gletsjer vroeger veel groter moet geweest zijn.
De weg werd geleidelijk steiler en kronkelde naar boven. De laatste twintig meter naar boven was serieus steil. Je dient voorzichtig tussen de rotsen naar boven te klauteren via kabels. Boven op de col staat een klein tolhuisje. Ik rustte even uit op de col en kon genieten van het uitzicht op de Simmingferner. Vanaf nu was de Wilde Freiger (3418m) in de verte te zien, alsook de vele gletsjers. De Nürnberger Hütte, die beneden aan de overkant van het dal tegen de berghelling leek te plakken, was van hieruit ook te zien.
Toen ik na een korte pauze weer wou vertrekken (want er stond een frisse wind op de col), kwam er net een oud koppel vanuit de tegenovergestelde richting naar boven. Ik schatte dat ze beiden zo’n 55 jaar waren en vroeg me af of ze de steile afdaling vanwaar ik naar boven kwam wel aandurfden. Ik begon in ieder geval met de afdaling naar het Langental. De afdaling was zeker niet zo steil als de klim. Eerst ging het over door gletsjers glad gepolijste rotsen die op sommige plaatsen wel glad waren. Daarna volgde een steiler stuk met enkele kabels om dan over een puinhelling langzaam in een zijdalletje van het Langental af te dalen. In de bodem van het dalletje ging de weg verder langs een verwilderd riviertje dat uitmondde in een moeras. Hier stopte ik om enkele hardkeks te eten. Het was ondertussen aangenaam warm geworden onder een brandende zon. Wat verder stortte het riviertje zich in een tweede moeras, waar het mooi doorheen meanderde.
Vervolgens verliet het paadje het riviertje en ging het verder naar beneden waar het op sommige stukken onderbroken was door gladde rotsen waar de dunne regoliet was weggespoeld. Ik haalde geleidelijk een troep mensen in die die morgen van de Bremer Hütte vertrokken waren. Hun ruime voorsprong had ik nu al tenietgedaan. Eén voor één lieten ze me passeren. We daalden soms geleidelijk, dan weer steil via kabels naar de rivier in het Langental. Via een smalle balk stak ik de wilde rivier over. De oever lag bezaaid met grote afgeronde rotsblokken.
Nu ging het natuurlijk weer omhoog, naar de Nürnberger Hütte (2288m). Ook hier moesten sommige passages met kabels overwonnen worden. De bewolking was ondertussen geleidelijk toegenomen en het duurde een heel eind voor de hut in zicht was. Er zaten veel mensen buiten op het terras, maar binnen in de hut was het rustig. Ik rustte er uit en at spek met eieren. Het was ondertussen al 15h.
Toen ik terug vertrok had ik vlak na de hut de keuze tussen twee cols om over de bergrug het Grünauplateau te bereiken. De eerste col was de Niederl (2629m) die beduidend lager is dan de tweede col, die langs de Mairspitze voert (2743m). Toch nam ik de tweede col omdat het uitzicht er naar mijn mening beter zou zijn en omdat de Niederl stond aangeduid met “nur für Geübte”. De Niederl bevat inderdaad een zeer steil stuk met kabels, terwijl de weg over de Mairspitze volledig kabelvrij is. Naar het mooie uitzicht op de Mairspitze kon ik fluiten, had ik al direct door. Na slechts enkele minuten klimmen vanaf de hut bevond ik me al snel in de cumuluswolken. Slechts sporadisch kon nog eens een glimp van het dal of de bergen opgevangen worden. Voor de overige tijd was het wandelen door een dichte mist.
De klim naar de Mairspitze kronkelde sterk tussen grote rotsbokken. Boven op de col was van het Grünauplateau niets te zien. Wanneer ik verder afdaalde kwam ik geleidelijk terug onder de wolkenbasis uit en zag ik het plateau met de vele meertjes. Het kleine Grünautal achter het plateau was gevuld met wolken zodat van de Wilde Freiger en zijn gletsjer nog niets te zien was. Normaal zou het uitzicht van hieruit op de berg en de gletsjer fantastisch zijn. Op het plateau zocht ik een geschikte plek om mijn tent op te zetten. Ik wou vlak langs de oever van een meertje plaatsnemen, maar dat was onmogelijk omdat er te veel stenen uit het gras staken. Uiteindelijk vond ik een geschikte plek (op 2530m hoogte) dicht bij, maar nog op een veilige afstand van een afgrond en zo’n veertig meter van het laatste meertje op het plateau. Het was ondertussen al sterk afgekoeld en wanneer het donker begon te worden zag ik voor een korte tijd eventjes de top van de Wilde Freiger en een stuk van de gletsjer tussen de wolken heen. Het was mooi om de wolken uit het nabijgelegen dal te zien opstijgen en dan in verschillende richtingen te zien drijven. Wanneer ik gegeten had en ging slapen begon het te regenen. De wind stak op en wat later begon het ook te weerlichten. ’s Nachts werd ik net als de vorige nacht een keer wakker van de harde wind en de regen.
Recent Comments