Afstand : 13km
Duur : 8h30
Toen ik ’s morgens opstond was het zwaar bewolkt. De wolkenbasis hing ongeveer op 2700m. Het had heel de nacht geregend en het was gelukkig net droog geworden. Er stond wel veel wind en je kon zien dat het boven 2700m had gesneeuwd. De bergwanden waren bedekt met een dun laagje verse sneeuw. Het onderste deel van de Wilder-Freiger-Ferner was te zien en aan de overkant van het Stubaital was de Ruderhofspitze (3474m) even in zicht. Bij het afbreken van mijn tent was het oppassen of er niets ging vliegen. Toen ik alles ingepakt had en vertrok begon het weer lichtjes te regenen. De afdaling van het plateau via het kleine Grübltal naar de Sulzenau Hütte begon steeds zwaarder te worden. Dat lag niet aan de weg maar het weer. Het waaide nu stormachtig en je moest oppassen of je niet omver werd geblazen. Bovendien waaide het zo hard dat de regendruppels precies als kleine hagelbolletjes tegen je gezicht botsten. Toch slaagde ik er nog in om snel nog een foto te nemen van de gletsjer en de Grünausee, die nu veel beter zichtbaar was. Je kon duidelijk zien dat het meer werd afgedamd door de morene van de gletsjer.
Op de bodem van het dal was er duidelijk minder wind. Je moest eerst de rivier komende van de Grünausee oversteken via een smalle plank. Ik kwam nu verschillende mensen tegen die juist van de Sulzenau Hütte vertrokken waren. De weg liep nu over een hoge en lange morenewand tussen de rivier die ik zonet overgestoken had en de rivier die het smeltwater van de gletsjer vervoerde. De verschillende armen van deze laatste rivier moest ik na een tijd ook over. Om dan weer over de bescheidenere morenewand langs de andere kant van de rivier te klimmen. Na nog wat stijgen en dalen bereikte ik al snel de Sulzenau Hütte (2191m). De hut ligt in het dal van de Sulzaubach, dat het smeltwater vervoert van de Sulzenauferner. Vlak achter de hut ligt een steile afgrond die uitgeeft op een vlakke kom. De Sulzaubach en de twee rivieren van het Grünautal storten zich hier in de diepte. Achter de kom ligt weer een afgrond en het is over die afgrond dat de Sulzaubach zich via de Grabafall in het Mutterberger Tal (Stubaital) stort.
In de hut is er niemand. De eigenaar is de vloer aan het dweilen en ik vraag een cola. Wanneer ik terug buiten kom is het gestopt met regenen en schijnt de zon af en toe flauw door het altostratusdek heen. Nu moet ik beginnen aan de klim naar de Peiljoch (2672m). Eerst gaat de weg over een vlak stuk (het eerste echte vlak stuk weg in vier dagen) waar de Sulzaubach breed in verschillende armen over stroomt. De Sulzenauferner komt nu in zicht.
Het pad begon al snel te stijgen en na een tijdje kwam ik aan een gevaarlijke passage. Er moest een rotswand gepasseerd worden via houten planken die vastgebonden waren op stangen die in de rotswand waren geboord. Na deze passage werd de gigantische morene van de Sulzenauferner beklommen. De weg liep een tijdje licht stijgend over de rug van deze morene verder, waarop je een mooi zicht had op de gletsjer. Bij mooi weer kan je hier de hele gletsjer zien en de Zuckerhütl (3507m en hoogste top van de Stubaier Alpen) die als een piramide door de gletsjer priemt.
Ondertussen waaide het opnieuw stevig door het stijgen en bij momenten regende het af en toe lichtjes. Op een gegeven moment verliet de weg de morene om dan steil, maar zonder problemen de laatste honderd meter te stijgen naar de col. De Peiljoch (2672m) was overal volgestapeld met steenmannen. Sommige wel zo’n twee meter hoog.
Vanaf nu verliet ik het mooie uitzicht op de Sulzenauferner en begon de afdaling naar de Dresdner Hütte (2308m) in het Fernautal. De afdaling was bij momenten steil en er waren ook enkele kabelpassages, maar moeilijkheden deden zich niet voor. Het uitzicht was tijdens de afdaling veel weidser dan tijdens de klim. Je had een overzicht over het hele skigebied van de Stubaiergletsjer (in feite de Schaufelferner en de Daunkogelferner), maar echt grandioos was het zicht niet, want de kabelbaan die door het dal liep en de vele stoeltjes – en sleepliften maken het zicht onaantrekkelijk.
In de Dresdner Hütte at ik een stuk chocoladecake. De hut is veel groter dan de overige hutten die ik tot nog toe was tegengekomen, omdat er vaak ook skiërs overnachten. Het was bijna 14h00 toen ik terug vertrok. Er stond nog steeds een koude wind en af en toe durfde het nog eens lichtjes te regenen. De weg liep nu naar een kleine col, wiens naam weer niet op de kaart staat. De beklimming was niet te steil en zo was ook de afdaling. Daarna kwam het pad op een brede grindweg terecht die wel eens gebruikt werd door een vrachtwagen bleek later. Hier passeerde ik de meeste mensen die van de Regensburger Hütte kwamen en hun doel voor vandaag, de Dresdner Hütte bijna hadden bereikt. Lang ging het niet over deze grindweg naar beneden. Al gauw moest weer een pad links ingeslagen worden dat de berghelling volgde en geleidelijk hoogte won. Na een tijdje verliet ik het pad om tussen de rotsen even te pauzeren.
Het was helemaal niet ver meer naar de Mutterberger See, waar ik een plaats zou zoeken om te overnachten. Om het meer te bereiken moest het normale pad verlaten worden en over een klein paadje wat steiler geklommen worden. De Mutterberger See (2483m) was een aantrekkelijk meer, maar toch minder indrukwekkend dan de Lautersee. Aan de oostkant van het meer lagen nog enkele kleine plasjes, waartussen ik uiteindelijk mijn Akto opstelde. Ik besloot om nog geen foto’s te nemen in de hoop dat het weer morgen beter zou zijn. Na het eten ging ik zoals gewoonlijk weer direct slapen want het was dan ondertussen al 21h. Die nacht waaide het heel hard, ook omdat de tent in een open gebied stond en dus niet beschut lag tussen de bergen. De voorkant van de tent werd bij momenten serieus platgedrukt. Hoewel ik af en toe wakker werd van het lawaai van het flapperen van mijn tent, sliep ik bij wonder toch redelijk goed.
Recent Comments