Afstand: 12.5km
Duur: 6h10
Klimmen: 1000m
Dalen: 600m
Bergpassen: Porteille des Besines (2333m), Portella de Lanos (2510m)
Rond vieren in de nacht werd ik wakker. Het regende lichtjes en om niet nat te worden schoof ik me wat dieper onder de tarp en viel weer in slaap. ’s Ochtends was het alweer opgeklaard, maar wel frisjes. Met handschoenen en muts aan vertrok ik op pad. Ik daalde weer af in het Vallée du Nabre over het pad dat ik gisteren opgeklommen was. Beneden aan de kleine stuw koos ik nu voor een vaag pad over de rotsbaan die men hier aangelegd heeft om de pijpleidingen onder te stoppen. Zo kwam ik via een doorsteek weer op de GR10 terecht.
Het steile hangende dalletje klom ik nu in, passeerde zo nog het mooie l’Estagnas (2056m), een klein meertje waar zo te zien aan de kampvuursporen nogal vaak gebivakkeerd wordt. Hier voorbij steeg het pad geleidelijk verder tot ik op de Porteille des Besines (2333m) uitkwam. Er blies een strakke onaangename noordenwind doorheen de col, dus lang bleef ik hier niet rond turen. De zon was ondertussen ook van het toneel verdwenen. Het was zwaar bewolkt geworden en dat bleef het voor de rest van de dag, maar gelukkig regende het niet.
Toen ik van de col verder afdaalde zag ik nu eindelijk van waar al dat geronk dat al heel de tijd weerklonk vandaan kwam. Een helikopter van het Franse leger zat heel de tijd over het Vallée des Besines manoeuvres uit te voeren en stomme rondjes te draaien. Een stukje lager wanneer ik op een kleine tussenvlakte uitkwam passeerde ik voorbij de eerste kleine groep moeflons die hier in dit deel van de Pyreneeën met grote aantallen voorkomen. Maar net op dat moment kwamen onze Franse legervrienden naar me toe gevlogen. Ze scheerden vlak over de moeflons en die bleven verstijft van de schrik stokstijf stil staan. Een beetje hoger achter een heuvel maakte hij dan even een tussenlanding om dan weer op te stijgen en het rondje over de moeflons nog eens twee maal te herhalen, ocharme de beestjes.
Steeds met het geronk doorheen het dal daalde ik verder af, later tussen de pijnboompjes en met schoon zicht op de noordwand van Puig Pedros (2842m) tot ik aan de Refuge des Besines (2104m) aankwam. De hut was uiteraard verlaten, alle luiken waren gesloten. Maar echt aandacht voor de hut had ik niet, ik was hier toch niks verloren en dus zette ik me op een steen om mijn middagmaal te nuttigen. Ondertussen liet onze heliheld zijn toestel rondtollende van grote hoogte het dal invallen om dan net voor het te laat was zijn schijnval te stoppen en weer op te stijgen. Een tijdje later kwam een Franse GR10-loper boven. Hij begroette me en vroeg of de hut open was. Ik denk het niet zei ik hem, waarop hij plots verdween achter de hut. Enfin, mijn maaltijd was op dus vertrok ik weer en begon verder af te dalen van de hut weg tot dan plots de fransman uit het niets achter me opdaagde en me toeriep dat de hut niet gesloten was maar dat hij de opening naar de winterraum gevonden had. Gelukkig voor jou dacht ik bij mezelf en maakte hem duidelijk in mijn beste Frans dat ik verder ging en niet geïnteresseerd was in een huttenverblijf.
Het werd maar een kort stukje dalen want niet veel verder klom ik weer omhoog langsheen de riviertjes in het dal. De route naar de Coll de Coma d’Anyell (2455m) liet ik links liggen en nam de afslag van de met steenmannetjes gemarkeerde route die via de Etangs de Moulsut (2215m) naar de Portella de Lanos (2510m) voert. Hogerop werd het landschap alweer snel opener. 
Na langs de mooie Etangs de Moulsut (2215m) gepasseerd te zijn, die pal onder de noordwand van Puig Pedros gelegen zijn, passeerde ik een eind verder tussen massa’s verdroogde paardendrollen een laatste klein meertje en begon dan aan de finale eindklim naar de col. Deze klim was behoorlijk steil en niet zo goed gemarkeerd, maar het doel was duidelijk. Vooraan op de klim hield ik nog even halt aan een waterbron om bij te tanken. Op de col blies weer een verschrikkelijke wind. Deze keer kwam hij vanuit het westen de col door geraasd. Het uitzicht aan de andere kant viel weer op de uitgestrekte hoogvlakte met het Estany de Lanos (2213m) en Puig Carlit (2921m).
Weer muts en handschoenen aangetrokken en vervolgens trok ik zuidwaarts over de berghelling net onder de bergkam volgend. Na nog enkele gemzen opgeschrikt te hebben kwam ik zo na een hele poos op een hoogvlakte uit waar Puig de Coma d’Or (2826m) en Puig Pedros (2842m) achteraan de vlakte als een muur begrensden. Het gewaagde plan was eigenlijk om proberen op de top van Puig Pedros te gaan liggen, maar dat leek te ver gegrepen. Daarom had ik de kleine meertjes die op de kaart tussen de twee bergen in liggen nu als einddoel genomen. Ondertussen kwamen er plots lage wolken vanuit het noorden over de kam geraasd en spreidden zich verder over de hoogvlakte uit. Nog geen minuut later was het zicht slechts een 20m. Het werd nu plots een hele uitdaging om die prutsmeertjes op het plateau te gaan vinden. Op mijn intuïtie trok ik voort en niet veel later stuitte ik pal op een kleine afgrond met daar beneden één van de meertjes. Nu ja meertjes, wat er van overbleef was slechts één bijna uitgedroogd plasje, in tegenstelling tot de kaart waar twee redelijke meertjes staan aangegeven.
Ik zocht me een bivakplek die ik snel vond en stelde dan weer mijn tarp op in de mist. Uiteraard was het alweer nacht toen ik mijn slaapzak in kroop. Later in de nacht werd ik wakker van regen. Regen die niet veel later over ging in ijsregen die vastvroor op de tarp. Een kwartiertje later ging de ijsregen dan over in sneeuw en viel ik weer in slaap.
Recent Comments