Afstand: 17.0km
Duur: 5h30
Klimmen: 900m
Dalen: 980m
Bergpassen: Portella de la Coma d’en Garcia (2534m)
Bergtoppen: Puig de Coma d’Or (2826m)
Geen mist meer toen ik in de ochtend ontwaakte. Regenen of sneeuwen deed het ook niet meer, maar aan mijn tarp plakte wel een kilo ijs. Het viel er vanzelf af bij het inpakken. Puig de Coma d’Or (2826m) was het eerste doel voor deze ochtend. Ik beklom de berg langs zijn noordoostgraat en dat ging vrijwel constant over een dunne sneeuwlaag, vrij steil maar gemakkelijk. Boven bereikte ik een soort col op de kam waar ik mijn rugzak achter liet en over de smalle topgraad soms met behulp van de handen verder klom naar de top. Een ver uitzicht had ik niet. Lage wolken scheerden vlak over de top en hielden de meeste bergtoppen in de omgeving verborgen. Beneden lag het Etang de Lanos (2213m) in de diepte met hier en daar een zonnestraaltje dat doorheen het wolkendek de hoogvlakte wist te bereiken.
Terug op de col op de topkam nam ik weer de rugzak op en daalde de berg af naar het westen over een duidelijk geërodeerd pad. Ondertussen hoorde ik weer het bekende geronk. Onze legervrienden hun missie bleek nog niet volbracht en ze cirkelden weer rond in de buurt voor de hele dag.
Na de Portella de la Coma d’en Garcia (2534m) daalde ik het gelijknamige kale dal in waar ik een eindje lager op een waterbron stuitte en er een drinkpauze hield. Nog lager kwam ik enkele dagjesmensen tegen die met de wagen een stuk over de onverharde weg in het dal waren gereden om een klein stukje te wandelen. Het dal liep ik uit door redelijk dicht bij de rivier te blijven en paardenpaadjes te nemen. Dit was een stuk sneller dan over de bochtige onverharde weg. Net voor de Col de Puymorens (1920m) stopten zo twee lokale Fransen in hun jeep voor me toen ik op de onverharde weg was aanbeland. Ze vroegen me waar ik vandaan kwam en waar ik nog naartoe ging. Ze hadden gemzen gezien boven in het dal. Die had ik niet gezien. Dan ging het over de Belgische herder die hier een tiental jaren geleden is komen wonen en nu de schapen hoedt.
Op de Col de Puymorens was het zo snel mogelijk verder vorderen. De col over liep ik over een onverharde weg verder doorheen het skigebied tot ik een heel eind verder bij het begin van de volgende sleepliften bij de ingang van het Vall de Vinyola aan een meertje aankwam. Het Estany Baya de l’Orri de la Vinyola (2117m), ja wat een mooie naam, ligt aan de rand van een echt blokkenveld dat het begin van de woeste vallei aankondigt. Ik zocht naar een route en vond die aan het 
eindpunt van het meertje waar steenmannetjes me over een vaag pad het blokkenveld inleidde. Niet veel verder was het strompelen over een echte ouderwetse ruige Pyreneeënroute. Van rotsblok naar rotsblok en telkens bij het volgende steenmannetje turend naar het volgende. Zo ging het een heel eind verder tot ik achteraan in de circ was aangekomen waar lage wolken de bergtoppen nog steeds verborgen hielden. Hier raakte ik de steenmannetjes kwijt en vervolgde maar mijn eigen weg verder over de blokken. Het deed me echt denken aan het Vall de les Salenques in het Maladeta Massief waar één van de ruigste blokkenvelden in de gehele Pyreneeën moet liggen en ook al was het hier ruig, toch was dit nog niks in vergelijking met het wilde kloppende hart der Pyreneeën.
Aan de oostkant van de circ klom ik van het blokkenveld af een steile rotsige helling op waar water naar beneden kwam gestroomd. Dit water kwam van het hoger gelegen verborgen meertje. Even hield ik halt om te drinken en klom dan in lange zigzaggen over de steile grashellingen naar omhoog tot het meertje opdoemde. Even twijfelde ik om toch nog voort te klimmen tot op de kam van de Pics de les Valletes om daar te gaan bivakkeren, maar de mooie omgeving rondom het meertje en de zon die al bijna onder was deden me anders beslissen. Uiteindelijk legde ik me neer op een kleine col net ten noorden van het meertje en net toen ik daar mee bezig was kwamen lage wolken van beneden in het dal opgestegen. Het werd weer een mistige avond en bovendien behoorlijk koud, maar ik wist dat het vanaf nu wel zeker droog ging blijven tijdens de nacht, dus sliep ik in de bivakzak in de open lucht zonder tarp.
’s Nachts kon ik niet dadelijk een diepe slaap vatten. Rond middernacht werd het dan plots lichter. Doorheen het muggennet van de bivakzak tuurde ik naar de hemel. De mist trok op en gaten verschenen in de wolken met de mooie sterrenhemel die zich onthulde en net boven de Pic de les Valletes (2814m) was de bijna volle maan nu verschenen. Geen half uur later was het volledig helder geworden. Ik bleef maar turen naar de sterrenhemel en was verwonderd om gemiddeld om de 30 seconden een vallende ster te zien voorbij flitsen. Heerlijke momenten, eigenlijk was dit de eerste maal dat ik onder de blote hemel in mijn bivakzak sliep bij een heldere sterrenhemel op grotere hoogte. Bij die enkele keren in Noorwegen bleef het ’s nachts te licht.
Flickr
