Vrijdag 19 oktober : Estany de l’Orri de la Vinyola (2496m) – Circ dels Pessons (2375m)

Afstand: 19.0km (+3.5km)
Duur: 8h45 (+1h00)
Klimmen: 1100m (+430m)
Dalen: 1220m (+430m)
Bergpassen: Portella de les Valletes (2794m), Coll dels Isards (2654m), Portella Blanca d’Andorra (2517m)
Bergtoppen: Pic de les Valletes (2814m), Pic Oriental de Font Negra (2788m), Pic Central de Font Negra (2830m), Pic Occidental de Font Negra (2877m), L’Esquella (2785m), Pic Negre d’Envalira (2825m)

Een mooie zonsopgang kleurde de Pic de les Valletes even mooi oranje. Dat was voor mij het teken om op te staan. Toen ik mijn boeltje was aan het inpakken kwam dan ineens van achter mijn rug een vuile hond nieuwsgierig snuffelen. Hij deed me zo hard schrikken dat ik hem meteen al vloekende wegjoeg. Zijn oud baasje met wandelstok verscheen enkele seconden later aan het meertje met zijn andere trouwere hond. Traag liepen ze de grashelling verder op, op weg naar de bergkam.

En daarmee begon ik ook toen ik pakklaar was. Eerst klom ik zagzaggende naar de zijkam om dan de helling verder naar het zuiden te traverseren naar de hoofdkam. Er verscheen al gauw een vaag pad dat op het laatste stuk even weg geërodeerd was. Op de hoofdkam aangekomen brak dan een voorsmaakje van de hel los. Een hevige noordenwind blies me bijna uit mijn kleren. De wind blies naar schatting met een constante snelheid van iets boven de 100km/u, het begin van een tramontana episode. Mijn rugzak even achterlatende liep ik toch nog even snel tot de top van de Pic de les Valletes (2814m) steeds mijn rug naar de wind gekeerd. Weer terug vervolgde ik de sporen op de gemakkelijk begaanbare kam naar het westen en pikte onderweg alle toppen van de Pics de Front Negra mee. Op de laatste en hoogste top ontmoette ik dan de oude man met zijn twee honden weer. De uitzichten hadden niets beklijvend maar konden me toch bekoren ondanks de nabijheid van het hypermoderne oord Pas de la Casa in de diepte in het noordwesten net op grondgebied Andorra. Vooral het Vall de Campcardos in het zuiden was erg aantrekkelijk om te zien met de Puig Pedros Campcardos (2905m) als dominerende berg aan de overkant. In het oosten had het blijkbaar veel harder gesneeuwd aan de overkant van de slenk over Cerdagnemassief want de bergen hadden er een wit kleedje. Hier lag echter op wat resthoopjes geen sneeuw meer.

Ik vervolgde nog steeds het smalle topplateau naar het oosten tot ik op L’Esquella (2785m) aankwam. Van op deze bergtop zag ik dan dat het toch niet mogelijk was om zoals gehoopt heel de kam verder te kunnen vervolgen tot op de Coll dels Isards (2654m). Ik keerde dus een stukje terug en daalde dan doorheen een steile couloir, waar ik daarnet langs gepasseerd was, af naar het noorden. Dit ging erg steil over los gruis met veel steenslag. Voorzichtig zijn was de boodschap tot ik beneden op een blokkenveld aankwam waar ik toch bij wonder hier en daar een steenmannetje aantrof. Hier liep ik moeizaam over verder tot ik nabij de Sources de l’Ariège aankwam. Het jonge beekje mondde hier tussen de rotsblokken uit in een piepklein meertje dat al volledig met ijs bedekt was. Hier hield ik de middagpauze en verplichtte mezelf om meer dan een liter van het ijskoude water van het beekje naar binnen te kappen.

Weer op pad volgde het volgende blokkenveld en daalde ik even later een blokkencouloir door om dan in een heuse oase uit te komen. Een grasvlakte lag hier ingebed tussen huizenhoge rotsblokken met op de vlakte het riviertje dat hier mooi doorheen meanderde over een fijne kiezelbodem. In volle zomer zou het hier ideaal baden zijn in het riviertje, met de ruige noordwand van de Pics de Font Negra (2877m) op de achtergrond. Een tip voor wie eens bij de Pas de la Casa strand, van de drukte wil wegvluchten maar niet weet waar naartoe.

Nog het laatste blokkenveld over en dan kwam ik aan het Estany de Font Negra (2261m) aan, een aantrekkelijk meertje, tenminste als je je niets aantrekt van de skipistes en de infrastructeur in de buurt. Maar wel met een mooi zicht op de bergtoppen in het zuiden.

Hier begon nu de klim naar de Coll dels Isards. Dat liep eerst over de skipiste waar ze een dikke laag koeiemest over hadden gesproeid met de nodige stank erbij. Het is algemeen bekend dat koeienmest sproeien helpt tegen erosie. Toch een goede zaak zou je misschien denken, maar wat met het verhoogde nitraatgehalte in de Ariègerivier? Waarschijnlijk komen de economische belangen hier duidelijk op de eerste plaats en de boer uit het laagland geraakt waarschijnlijk voor een voordelige prijs zijn mesthoop handig kwijt.

Gelukkig duurde het niet lang want al gauw wezen steenmannetjes me naar een pad dat tussen de rotsblokken weg van de skipiste voerde naar een eerste col. Eens deze col over kwam de echte Coll dels Isards (2654m) in zicht. Ik passeerde nog een vlakke bivakbare plek en klom dan steiler over het bochtige pad tot op de col waar boven uiteraard weer een stevige noordenwind blies. Een mooi uitzicht had zich nu geopend naar het zuiden met een open berglandschap, het dalhoofd van het Vall de Campcardos. Even liet ik weer mijn rugzak achter nabij de col en beklom over open grashellingen de Pic Negre d’Envalira (2825m) waar me een uitzicht opwachtte dat niet echt iets bijzonders te bieden had.

Terug beneden vervolgde ik verder langzaam dalende, passeerde het Estany de les Passaderes (2575m) en kwam dan niet veel verder op de Portella Blanca d’Andorra (2517m) uit. Deze col ligt pal op het drielandenpunt Andorra-Frankrijk-Spanje. Met nog een laatste blik in het Vall de Campcardos stak ik de col over en trad nu voor een tijdje Andorra in.

Over hoge en super gemarkeerde paden vervolgde ik hoog in het Vall d’Engallit. Onderweg hield ik nog even halt bij een waterbron. Hogerop kwam het pad even op de bergkam uit om dan over de kam af te dalen in een droog open dal dat later steiler op de Circ del Collels stootte. Deze circ daalde ik vervolgens steiler in en betrad zo een zeer mooi stukje natuur in Andorra. Plukjes kleine naaldboompjes groeien hier verspreid tussen een rotsig landschap met hier en daar kleine groepjes meertjes telkens met elkaar verbonden door rustig kabbelende beekjes. Het was langzaamaan donker aan het worden. Ik wandelde nog steeds voort en zo liep ik van de Circ del Colells de Circ del Pessons in en deze laatste circ moet één van de mooiste plekjes zijn in geheel Andorra en misschien ook wel van de gehele Oostelijke Pyreneeën. Erg veel zag ik niet meer want het was ondertussen nacht geworden. In het donker bereikte ik met de koplamp aan het tweede meertje in de Circ del Pessons. Ik nestelde me er ergens in mijn bivakzak tussen de rotsen en ging meteen slapen na het avondmaal. De strakke noordenwind was nu ook doorgedrongen tot dieper in de dalen. Het vroor zowat constant enkele graden gedurende de hele nacht met een stevige vlagerige noordenwind, maar wel met weer een heldere sterrenhemel. Ondanks de koude wind stopte ik me goed weg in mijn slaapzak en sliep heerlijk.