Zondag 21 oktober : Estany de la Nou (2231m) – Estany dels Aparellats (2540m)

Afstand: 22.0km
Duur: 9h50
Klimmen: 1840m
Dalen: 1530m
Bergpassen: Port de Perafita (2575m), Portella d’Engorgs (2683m)
Bergtoppen: Pic dels Estanyons (2835m), Tossal Bovinar (2842m), Pic de la Portelleta (2916m), Tosseta Vallcivera (2848m)

’s Ochtends met de zonsopgang uit de veren, meteen dik aangekleed en met muts en handschoenen op door de vrieskou op weg. Ik stak nu de heuvelrug aan de oostflank van het Estany de la Nou (2231m) over en zakte zo weer naar de bodem van het Vall de Perafita alwaar ik op steenmannetjes en de roodwit geverfde markering stuitte. Het riviertjes in het dal was al één schaatsbaan geworden. Niet veel verder kwam de zon dan over de bergkam gerezen en hield ik halt om te ontbijten. Ik had met opzet nog niet meteen ontbeten aan het Estany de la Nou om te wachten op het warmere zonnetje. Maar echt veel warmte straalde er niet van af met de aanhoudende vlagerige noordenwind.

Wanneer ik het ontbijt op had trok ik voort het dal door op weg naar de Port de Perafita (2575m) op de grens met Spanje. Achteraan in het dal was ik de markeringen een tijdje zoek gelopen maar de steilere route tegen de bergflank naar de col was meer dan duidelijk. Hogerop werd het weer vlakker en kwam ik in een compleet open landschap terecht met de Col de Perafita als een breed zadel voor me. De omstandigheden werden hier meteen hard. Harde windvlagen in mijn rug bliezen me bijna op de grond en naarmate ik de col naderde werd het erger en erger. Vlak bij de col blies de wind aanhoudend zo hard dat ik niet meer recht kon blijven staan. Achter de col loerde een afgrond Spanje in en daar wilde ik liefst niet naartoe vliegen. Op handen en voeten stak ik dus de col over. Het was waarschijnlijk een belachelijk zicht. Naar schatting blies de wind hier aan een tempo niet ver van 200km/u. Ik zag nog een gems links van me hogerop tegen de wind in opbeuken om van me weg te vluchten. Die beesten zijn niet alleen evenwichtskunstenaars, maar tevens aërodynamische windklievers, alhoewel die looppas ook maar aan een slakkengangetje vooruit leek te gaan.

Niet ver onder de col kon ik alweer recht staan. Gelukkig maar want de ondergrond was behoorlijk stenig. Het pad daalde nu eerst goed naar beneden en zo was ik tijdelijk van de wind af door de beschutting van de steile helling. Maar niet veel verder had de wind me weer te pakken, dit keer niet meer met een constante orkaankracht maar met felle stoten zodat ik af en toe bijna omver werd geblazen. Verder Spanje in lag nu de Sierra de Cadi met korter bij in het dal het Estany de la Pera (2445m). Foto’s nemen van dit alles gebeurde noodgedwongen op de knieën.

Bij de eerste haarspeldbocht verliet ik het pad en begon aan mijn eigen weg. Op enkele kaarten staan nog wel vage paadjes aangegeven, maar in werkelijkheid is hier niets meer. Het plan was de gehele grenskam te vervolgen tot voorbij de Pic de Portelleta (2912m). Uiteraard trok ik nu niet over de kam maar een stuk eronder om van de wind af te zijn. Zo steeg ik gestaag een zijdalletje in waar nog enkele merries met hun veulens graasden. Hogerop kreeg ik dan weer meer wind en wanneer ik de top van Pic de l’Estanyons (2835m) bereikte was het weer onmenselijk. Tranen werden uit de ogen gerukt en het zelfde gebeurde met het snot uit mijn neus. Foto’s nemen ging met een grote gok bibberend mikken en hopen dat hetgeen ik op de foto wilde erop stond. Door de zoeker kijken lukte niet. Ik geloof dat ik geen tien seconden op de top ben gebleven. Ten oosten van de Pic de l’Estanyons was ik nog niet van de wind vanaf. Eerst een col traverseren om dan op de zuidflank van de Tossal Bovinar (2842m) te komen. Hier vond ik dan toch een windbeschutte plek mooi in het zonnetje en maakte van de gelegenheid gebruik om de middagpauze te houden nadat ik nog een blits bezoek pleegde aan de top van de berg in herhalende omstandigheden.

Bij het afdalen over de noordoostflank van Tossal Bovinar ging ik dan twee maal van de grond, letterlijk dan. De heftige windvlagen die van de nabije col naar beneden raasden wisten me gewoonweg met rugzak en al op te tillen en twee meter verder op mijn rugzak op de grond te doen belanden en dat terwijl de kleine steentjes in het rond vlogen.

Beneden kwam ik in een dalletje terecht dat een eind verder op een afgrond stuitte. Gelukkig vond ik toch nog een doorweg langs de helling waar ik erg steil verder kon afdalen. En zo kwam ik niet veel verder aan het Estany Gran de Setut (2570m) uit waar de wind die doorheen de Portella de Setut (2687m) blies hoge golven opwekte over de waterspiegel. Steil klom ik de gruishelling op aan de overkant van het meer en kwam zo hogerop op het uitgestrekte hellend topplateau van Pic de la Portelleta uit. Beukend tegen de stevige wind klom ik gestaag verder over het plateau naar de top van de berg. Pic de la Portelleta (2916m) heeft een heel uitgestrekte top. Ik probeerde nog wat rond te turen, maar begon toch al snel af te dalen over de noordgraat. Een hele troep Spanjaarden kwamen vanuit het westen over de grenskam naar de top geklommen. Enfin, of het echt Spanjaarden waren wist ik niet, maar aan die niet standaard route die ze namen en hun felrode bergsportkledij kon ik er niet ver naast zitten. Eénmaal in de Pyreneeën geweest herken je Spanjaarden nu eenmaal voortaan van mijlen ver.

Zowaar trof ik steenmannetjes aan op de noordgraat van de Pic de Portelleta. Na de tussenliggende col en de top van de Tosseta Vallcivera (2848m) daalde ik over blokken af naar de Port de Vallcivera (2574m) die op de Andoraans-Spaanse grens ligt tegen het dalhoofd van de gelijknamige vallei. Van op de col daalde ik verder af tot ik op de bodem van het dal uitkwam waar een Spaans koppel in het zonnetje om ter hardst “doen alsof we slapen” speelde. Enfin, terug op het pad hield ik toch ook een stukje verder halt om even uit te blazen en te bekomen van de stormwind van daarnet daarboven.

Vervolgens volgde ik de GR11 verder doorheen het lieflijke dal tot aan de monding in het Vall d’Engallit. Hier hield ik weer even voor vijf minuten pauze tussen de grazende koeien. De laatste klim voor vandaag ging nu aanbreken en ik voelde me al duidelijk vermoeid. Snel raapte ik nog wat moed bijeen en begon aan de klim. Een duidelijk pad was er niet steeds maar de GR11 was goed roodwit gemarkeerd. Zonder ook maar één seconde halt te houden klom ik in een regelmatig tempo naar boven. Een heel eind hogerop kwam ik zo op de hellende vlakte uit voor de col. Het leek helemaal op de Col de Perafita.

Op de Portella d’Engorgs (2683m) aangekomen stond er bij wonder nauwelijks wind, maar beneden in de circ aan de voet van de Puig Pedros Campcardos (2905m) zag ik dat er wat anders aan de gang was. Over de meertjes zag ik de rukwinden zo voort blazen. Het leek er tevens ijskoud. De laagstaande zon bereikte inmiddels de meren niet meer.

Ik tuurde nog even rond op de col en begon dan met de redelijk steile zigzagafdaling. Beneden deed de wind alweer flink zijn best wanneer ik over de rotsblokken verder manoeuvreerde. Pas aan het tweede meertje vond ik een geschikte bivakplek. Maar echt ideaal was het niet. Nergens vond ik een plek beschut tegen de wind. Het werd dus open slapen op de grond met de wind die me langs alle kanten kon aanvallen. Het vroor vier graden en dat met die vlagerige stormachtige wind was het aanhoudend in beweging blijven om geen kou te vatten. Aan het meer beukten de golven hard in tegen het ruiijs dat zich aan de oevers al gevormd had. Bij de volgende windstilte zal dit meer ongetwijfeld snel dichtvriezen. Snel verzamelde ik water en bereidde dan het avondmaal terwijl de nacht viel. Dat water opwarmen liep ook niet zo vlot als de dagen voordien.

Bibberend van de kou kroop ik tot slot mijn slaapzak in, in de bivakzak en moffelde me weer helemaal in. En daar viel ik dan in slaap op de open grond onder de sterrenhemel met de wind die op me inbeukte.