Maandag 22 oktober : Estany dels Aparellats (2540m) – Els Emprius (2150m)

Afstand: 16.0km (+2.5km)
Duur: 6h10 (+1h00)
Klimmen: 810m (+280m)
Dalen: 1200m (+280m)
Bergpassen: Portella Blanca de Meranges (2629m)
Bergtoppen: Puig Pedros Campcardos (2905m)

Lage wolken scheerden in een rotvaart over. Het was -7°. De storm was nog verre van gaan liggen en het weer had weer kleur gekregen, maar dan in de vorm van grijze wolken. Veel zin had ik er niet echt in die ochtend, maar zonder jammeren deed ik wat gedaan moest worden. Puig Pedros Campcardos (2905m) stond nu op het menu deze voormiddag. Ook daar had ik niet veel zin in, maar de wolken spaarden net de top en dus hield ik me bij een verplicht bezoek van de top.

De route was ik gisteren op het eind kwijtgespeeld en dus liep ik op intuïtie maar verder op weg naar de Portella Blanca de Meranges (2629m). Wanneer de rechttoe rechtaan klim aanving kwam ik hier en daar toch weer steenmannetjes tegen, maar veel waren het er niet. Links van me was de helling trouwens bekleed met lange dikke slierten ijs. De bodem was nog niet bevroren zodat de bronnen hier nog water leverden. Maar dat bevroor uiteraard onmiddellijk eens aan de oppervlakte. Op de col aangekomen liet ik de rugzak achter en klom oostwaarts verder een stuk onder de kam blijvend. Maar dat was tevergeefs. De wind haalde ook hier nog erg fel uit. Het duurde lang voor ik de top bereikte. Vrijwel constant over grote blokken liep het verder. Uiteindelijk op de uitgestrekte top vond ik het hoogste puntje op een hoop rotsblokken waar ook een bescheiden topkruisje stond. Wolken scheerden vlak over de top, bergtoppen verder weg staken wel in de wolken. Enkel verder in Spanje losten de wolken geleidelijk op. Erg veel was er dus niet te zien, maar wat ik wel onthouden heb is dat deze top net als de Pic de la Portelleta (2916m) een uitstekende berg moet zijn om met sneeuwschoenen te beklimmen in de winter. De Spanjaarden zullen er wel de ideale skitourberg in zien.

Weer beneden op de col daalde ik meteen de couloir in op weg naar het Vall de Campcardos. Lager liep het weer tijdelijk over blokken verder tot ik beneden op de bodem van de vallei aankwam en er het hoofdpad terug vond waar ik beschut achter een rots de middagpauze hield. Ook hier in de vallei waaide het nog behoorlijk onaangenaam. Lager doorheen de vallei verschenen langzaamaan de herfstkleuren, maar werd het meteen erg onaangenaam verder lopen over de bredere onverharde weg die vol lag met losse rollende stenen.

Beneden in het dorpje Porta (1520m) nam ik een broodje hesp in de herberg. Buiten de herberg en de gîte is er niets in het kleine dorpje. Weer buiten klom ik het berkenbos in op weg naar de Coll de l’Hom Mort (2295m). Het pad werd hogerop soms onduidelijk maar na wat zoeken kon ik mijn weg wel voortzetten. Tot de col ging ik niet want hogerop begon de wind weer onaangenaam te blazen. Uiteindelijk strandde ik in een klein open valleitje waar water stroomde en een hele troep paarden graasde. Ik nestelde me tussen de naaldbomen aan de rand van het bos en was maar al te blij wanneer ik eindelijk warm in mijn slaapzak kon kruipen.