Afstand: 20.5km (+1.5km)
Duur: 7h50 (+0h50)
Klimmen: 940m (+250m)
Dalen: 1140m (+250m)
Bergpassen: Portella de la Grava (2426m)
Bergtoppen: Puig Carlit (2921m), Puig de la Grava (2671m)
Er stond aanvankelijk nog steeds een snijdende wind in het begin van de nacht, maar deze ging gelukkig eindelijk liggen later. Gelukkig is maar hoe je het bekijkt want zonder wind koelde het uiteraard hard af. Naar het einde van de nacht toe werd ik wakker van de kou. Het was -12°c geworden en af en toe liep er een rilling over mijn rug. Kouder mocht het niet meer worden want dat kan mijn slaapzak niet meer aan. ’s Ochtends met de zon weer uit de veren en nog koude vingers in mijn handschoenen. Ik pakte eerst mijn boeltje in en at dan mijn ontbijt op wanneer de zon net over de bergrug van Puig Carlit (2921m) tevoorschijn kwam.
Uiteindelijk zette ik aan met de finale klim naar de top van Puig Carlit, een beklimming met de grootste eenvoud. Over een kronkelend pad dat later op de westflank een couloir in duikt en wel even goed steil wordt bereikte ik zeer gemakkelijk de top. 
Hier nam ik voor de eerste maal eens echt de tijd om rond te turen. Eindelijk eens geen stormwind meer die me uit mijn kleren blies. De zon scheen mooi en deed de meertjes in de Désert du Carlit glinsteren. Het Franse laagland lag er wolkenvrij bij, maar Spanje lag bedekt met een wolkendeken. Het kan soms wel eens omgekeerd zijn. Verder weg in het zuiden zag ik aan de horizon zelfs onweersbuien uit het wolkendek omhoog priemen, buien ontstaan over het warme water van de Middellandse Zee.
Net wanneer ik mijn rugzak weer opnam om af te dalen langs de oostzijde zag ik een groep van drie langzaam naar boven klauteren. Het was inderdaad niet gewoon wandelen. De route op de oostflank van Puig Carlit is een stuk minder eenvoudig als die op de westflank. Ik begon af te dalen en kwam niet veel lager bij de oude man die een stukje voorliep op de andere twee, een man en een vrouw. Hij sprak weer van dat Catalaans Frans en daardoor verstond ik hem niet altijd meteen. Hij leek het zo vanzelfsprekend te vinden dat ik hem maar moest verstaan. Even over het mooie weer, mijn Belgische nationaliteit en mijn dikke rugzak en dan nog een groet aan het bijkomende gezelschap en ik was weer verder.
Weer een beetje lager werd het pad me soms onduidelijk. Af en toe liep ik over een wat steilere rotspassage naar beneden waar ik toch mijn handen eens nodig had. Echt moeilijk werd het natuurlijk niet, maar de stelling die kan gelezen worden in Ton Joosten zijn boeken en op de site van het Pyreneeënteam, dat de oostkant de gemakkelijkste route zou zijn naar de top van Puig Carlit kon ik hiermee wel ontkrachten.
Ik kwam bij een bevroren meertje uit. Hier hield ik even halt om wat kleren uit te doen want ondertussen was mijn motor al wel opgewarmd in de zon. Van dit meertje liep nu weer een duidelijk pad gestager verder naar beneden de Désert du Carlit in. Een groepje gemzen kruiste nog het pad een eind voor me en dan kwam ik tussen de meertjes terecht. Uiteindelijk hield ik halt aan het Estany de las Dugues (2237m) voor de middagpauze. Ik verplichtte me weer om minstens één liter water te drinken want het was de voorbije dagen weer moeilijk geweest om genoeg vocht binnen te krijgen.
Na een redelijk lang stuk gestaag verder afdalen tussen de kleine naaldbomen kwam ik een paar uur later bij de Refuge les Bones Hores nabij de stuwdam van het Lac de Bouillouses (2016m) uit. Hier werd ik eerst verwelkomd met een stinkende walm. Men was de beerput aan het leegzuigen. Het was de voorlaatste dag van het seizoen. Morgen avond ging de refuge zijn deuren sluiten voor de winterstop om ergens rond Pasen de eerste tourskiërs en rakettenlopers weer te verwelkomen.
Ik dronk er toch nog even een cola op het zonnige terras en vertrok dan weer op weg. Langs de westelijke oever van het Lac de Bouillouses liep ik noordwaarts, een stuk dat me niet veel zegde. Maar dan sloeg ik af en liep zo de Coma de la Grava in. Dit zachte brede dal was weer een verademing om door te lopen. Kronkelende beekjes die als zijarmen doorheen de vlakte beneden in het dal stroomden met af en toe een visje dat in één flits voor me de holle oever opzocht. Een heel eind verder in het dal begon het pad dan geleidelijk weer hoogte te winnen. En dan net op een gegeven ogenblik kwam een Franse legerhelikopter het dal in gestormd van doorheen de Puerto de la Grava, achternagezeten door een tweede exemplaar. Slechts enkele tientallen meters raasden zo over de bodem van de vallei. Ze passeerden me en verdwenen weer over het Lac de Bouillouses.
Bij de bocht hoger in de vallei was ik het pad even zoek geraakt. Na even de kaart te bekijken bleek dat ik te weinig hoogte had genomen. 
Steiler klom ik dus verder meer in westelijke richting en kwam zo weer op de route uit net voor het bereiken van de hoogvlakte bij het L’Estanyol (2297m). Een grote groep moeflons stond hier te grazen, maar ze zochten al snel dekking voor me hogerop op de bergflanken. Na nog een laatste steiler stuk kwam ik op de Portella de la Grava (2426m) uit. Op deze brede col liet ik de rugzak achter om Puig de la Grava (2671m) te beklimmen. Eerst over gras en later over rotsen bereikte ik moeiteloos de top. Het uitzicht was prachtig met de laagstaande zon. Lage wolken hadden nu ook een groot deel van het Franse laagland veroverd. Ik nam weer de tijd om rond te kijken.
Weer beneden nam ik de rugzak weer op en daalde dan gestaag af naar de hoogvlakte bij de Cabane de Rouzet (2258m). Kleine groepjes moeflons graasden links en rechts. Het was dan net voor zonsondergang dat ik aankwam bij de cabane. De Puig de la Grava was al oranje verkleurd. Ik besloot meteen om binnen te slapen. Na nog wat water te gaan zoeken, bereide ik mijn maaltijd binnen in de herderstulp en ging dan weer meteen slapen.
Recent Comments