Afstand: 18.5km
Duur: 9h00
Klimmen: 1370m
Dalen: 1220m
Bergpassen: Portella d’Orlu (2403m), Portella Gran (2603m)
Een zwak licht scheen door het kleine raampje van de cabane naar binnen. Ik trok uit mijn slaapzak nam meteen mijn ontbijt en pakte in. Buiten was het weer ijskoud. Het vroor weer matig zonder wind. Maar er stond toch iets te gebeuren leek me. Altocumulusbewolking schoof net over de toppen in het noorden en westen.
Met handschoenen aan en de muts weer op vertrok ik weer op pad. De ondergrond was overal stijf bevroren met hier en daar vorstzuiltjes die naar boven waren geperst. Hier en daar stak ik een bevroren beekje over. Nabij de noordpunt van het Estany de Lanos (2213m) sloeg ik zo af op de wat onduidelijkere route naar de Portella d’Orlu (2403m). Matig steil klom ik de bergflank op en kwam niet veel later op het brede rotsige zadel uit nadat ik net één van de bevroren meertjes hierboven had gepasseerd. Kleine zangvogeltjes huppelden tsjilpend over het ijs. Waren ze nu blij met die eerste tekenen van de winter of kloegen ze over de afwezigheid van fris drinkwater? In elk geval, de vorst was nu goed diep de bodem in gedrongen. Het landschap smeekte voor de eerste echte wintersneeuw en ik ook wel eigenlijk.
Op de Portella d’Orlu had ik een zicht op het wilde en diepe Vallée d’Orlu en aan de horizon zag ik nu een dik deken aan lage wolken over het Franse laagland liggen. Een deel van die lage wolken was zo ook in het Vallée d’Orlu doorgedrongen tot iets voor het Estany d’en Beys (1956m). De wolken lager er roerloos stil daar beneden, maar dat was niet het geval met de over drijvende altocumulus boven me. Verder weg in het noorden zag ik de wolkenzee alleen maar dikker worden. “Dat gaat straks nog sneeuwen,” zei ik bij mezelf.
Doorheen een imposant ruig rotslandschap volgde ik de steenmannetjes naar beneden, daalde af doorheen een couloir, kwam voorbij kleine meertjes bedekt met een dun laagje ijs, en strompelde over grote blokkenvelden naar beneden. Tot het Estany d’en Beys in zicht kwam. Net voor het bereiken van het meer kwamen de lage wolken nu langzaamaan de vallei verder ingestegen. Doorheen een dichte mist bereikte ik zo de Refuge d’en Beys.
Doorheen de mist daalde ik verder af zonder een idee te hebben van hoe de vallei er nu uitzag rondom me. Maar echt lang duurde het niet voor ik onder de wolken uitkwam. Een nieuwe wereld kwam voor me tevoorschijn. Felle herfskleuren verschenen uit de mist op de valleiwanden. Nier veel verder liep ik ritselend als een kind doorheen het dikke afgevallen bladerdek op de grond.
Beneden op de Jasse de Sahucs (1421m), de kleine vlakte in de vallei die afgedamd wordt door een puinhelling, nam ik de middagpauze. Ook al was ik nu fel gedaald, ook hier was het nog onaangenaam koud.
Mijn doel was nu de Portella Gran (2603m), een weinig bezochte col die vanuit het Vallée d’Orlu een toeganspoort vormt het Vall de la Llosa, het meertjesdal bij de Puig Peric. Ik tuurde op de kaart om een idee te krijgen waar de route begon. En dat was bij de brug over de beek net voor het bereiken van de Jasse de Sahucs. Ik keerde dus weer een stukje terug en verliet dan het pad na het oversteken van de brug. Een route was hier nergens te zien maar ik klom verder over het gras op de puinhelling. Hogerop kwam ik dan toch vage steenmannetjes tegen die me zo naar een vaag pad leiden in het bos. Dit met bladeren overdekte pad kronkelde goed naar boven en terwijl ik naar boven liep hoorde ik plots tikkende geluiden. Ik hield even halt en merkte dan dat het lichtjes begon te ijsregenen. Fijn bevroren regendruppeltjes vielen uit de lucht en tikten op de herfstbladeren op de grond. Mijn kap werd over mijn hoofd getrokken. Hogerop kwam ik weer in de dikke mist terecht en maakte het herfstbos weer plaats voor grashelling met hier en daar nog kleine berkjes. De ijsregen hield ook op. Fijne sneeuwvlokken dwarrelden nu in de plaats naar beneden.
Het pad werd vager en de steenmannetjes schaarser. Ik kon nog net een gesloten cabane, de Orri Rné (1962m) terugvinden in de mist en van hieruit werd alles plots gissen. Ik vond de voortzetting van het pad niet meer. Steenmannetjes vond ik evenmin. Of wel? Jawel, door een dertigtal meter terug te keren vond ik een vaag pad dat me naar een plek leidde waar water van een bergriviertje werd opgevangen en in dikke afvoerbuizen richting het Estany d’en Beys werd gebracht. Ik probeerde het riviertje stroomopwaarts te volgen doorheen het dalletje, maar diende na tien minuten terug te keren. Er was hier al lang niets meer dat op een route leek. Terug bij de aftapplaats vond ik een klein steenmannetje dat me bij het overschrijden van een rots toch verassend op een klein paadje bracht, maar dit paadje kon in mijn ogen onmogelijk de route zijn naar de Portella Gran. Toch probeerde ik het maar te volgen. Tien minuten later hield ik er weer mee op. Het paadje won geen hoogte en bleef volgens mij de valleiwand volgen met een stuk lager de buizen richting het Estany d’en Beys.
Ik keerde dus weer terug door de dikke mist en lichte sneeuwval. Het landschap begon ondertussen wit te verkleuren. Het dunne laagje sneeuw bleef moeiteloos liggen op de bodem. En zo kwam ik weer bij de cabane uit. Ik bestudeerde er nauwgezet de kaart en begon dan een zoektocht rondom de cabane, tevergeefs. Ik vond compleet niks. Weer de kaart uit de rugzak en eens goed op de hoogtemeter kijken. Ik was inderdaad bij die kleine cabane die op de kaart stond aangegeven en er liep duidelijk een pad verder van hieruit naar de Portella Gran. Ik begon nog maar eens te zoeken, maar nu meteen hoger de helling op. En daar zag ik het dan ineens. Een dertig meter hoger op de helling stond een steenmannetje en verscheen weer een vaag pad. Daarnet had ik hier al gezocht maar dit pietluttige steenmannetje toch niet opgemerkt. Blij klom ik meteen verder. Een dik uur had ik nu verloren.
Hogerop werd alles witter en witter. Ik zag nog enkele gemzen wegduiken in de mist en kwam dan bij een bevroren meertje uit. Ik kon nog net het ijs kapot gestampt krijgen voor water. Het ijs was al een drie centimeter dik. In de kou hield ik zo weer even een rustpauze. Ik had niet zo’n goede dag. Het klimmen ging maar langzaam. Hoger werd het landschap ruiger en ruiger tot er geen echt pad meer was en ik over rotsig terrein en blokkenvelden verder vorderde. Af en toe was het zoeken naar het volgende steenmannetje. Tot slot werd de helling erg steil. Het laatste stuk tot de Portella Gran verliep moeizaam over een tiental centimeter oude en verse sneeuw.
Op de Portella Gran (2603m) hield het op met sneeuwen. Hier nam ik een foto van mezelf in de mist, keek op de kaart hoe het nu verder zou verlopen en trok dan meteen verder. Ik kon niet meteen afdalen maar diende de kam een stukje te volgen in oostelijke richting. Dan zag ik lager een steenmannetje waar ik naartoe liep om dan niets meer aan aanwijzingen te vinden. Zo stootte ik op een afgrond waar ik wat lager het Petit Estany Blau (2525m) in de diepte uit de mist zag opduiken. Hier nam ik weer even de kaart boven en zo werd me duidelijk dat ik even naar rechts moest en zo verder zou kunnen afdalen. Dat bleek goed te kloppen. Lager vond ik nog een tweetal steenmannetjes, maar dat was het dan ook. Gelukkig kwam ik niet veel verder onder de mist uit. Het begon ook donker te worden en ik zag boven me plots ook flauwe stukjes donkerblauwe lucht doorheen de mist opduiken met daarin al de eerste sterren. Pas op de kleine vlakte bij het Estany de la Llosa (2414m) bemerkte ik een duidelijk paadje, maar hier besloot ik om halt te houden en te gaan bivakkeren. De nacht was ingezet wanneer ik mijn tarp rechtzette en terwijl ik dat deed klaarde het helemaal op. Onder de sterrenhemel speelde ik mijn avondmaal naar binnen. In het oosten zag ik over een zee van lage wolken en ook over de Portella Gran bleef nog een wolkenmuur hangen. Een schitterend moment, maar aangenaam was het toch niet in de kou. Toen ik ging slapen was het alweer dik aan het vriezen en kwam er ook een ijskoud briesje opzetten die van over de Portella Gran kwam afgedaald en de wolken meebracht zodat een dikke mist zich weer in de vallei uitbreidde. In slaap vallen ging weer als een fluitje van een cent.
Flickr
