Afstand: 16.0km (+5.5km)
Duur: 6h45 (+2h45)
Klimmen: 860m (+730m)
Dalen: 840m (+730m)
Bergtoppen: Puig del Pam (2470m), Puig Peric (2810m), El Petit Peric (2690m), La Muntanyeta (2436m)
Mijn wekker liep af. Snel kleedde ik me aan en trok met hoge verwachtingen naar buiten. Buiten lag nu weer een fijn dun laagje sneeuw op de grond. Het had deze nacht dus toch weer eventjes gesneeuwd. Een wolkenloze hemel kon ik aanschouwen met Puig Peric (2810m) die mooi verkleurde door de opkomende zon, een prachtig schouwspel. Binnen at ik snel mijn ontbijt op dat ik gisteren al klaar had gezet. Al snel was ik te been. Het eerste doel was de Puig del Pam (2470m), een vlakke berg met een mooi uitzicht op de omgeving van Puig Peric en Puig Carlit. De weg was lang maar moeiteloos bereikte ik de top. Lage wolken vulden de valleien in het noorden en oosten. Het zicht op de besneeuwde bergen was helemaal om weg te dromen.
Vervolgens daalde ik af en zetter koers naar de Coma de la Llosa. Dit is het hangende dal tussen de Puig Peric (2810m) en El Petit Peric (2690m) langs waar beide bergen beklommen kunnen worden. In het dal liet ik mijn rugzak achter en klom verder over de sneeuw tot de col tussen de twee toppen in. Van hieruit leek het toch moeilijker te worden om Puig Peric te bereiken. Over de graat klom ik steiler verder en niet veel hoger werd het traag en voorzichtig voort klimmen over de besneeuwde rotsen, soms eens bijna klauterend met de handen. Toen ik dan net de top bereikte kwam ook een Spanjaard boven. Hij kwam boven via de zuidkam. Zijn kompaan volgde een tiental minuten later. Ik begroette hen met bonjour, maar meer dan een knik kon er niet af. Daarmee werd het me al snel duidelijk dat het Spanjaarden waren.
Het uitzicht kon niet anders dan picco bello zijn. Overal rondom een witte wereld met de lage wolken over het Franse voorland en de donkere meertjes beneden die fel afstaken tegen de met zon belichtte sneeuw. Meer dan een kwartier ben ik op de top blijven rondkijken en begon dan terug af te dalen over de oostgraat langs waar ik ook naar boven was gekomen. De Spanjaarden volgden me op korte afstand. Beneden op de col liep ik door naar de top van El Petit Peric, vooral voor het zicht op de grote broer. Vervolgens keerde ik weer terug naar mijn rugzak in de Coma de la Llosa waar ik de middagpauze hield.
Via een eigen verzinsel liep ik weer naar de bewegwijzerde route en kwam zo niet veel later na soms ploeteren door 
behoorlijk wat sneeuw, aan het Estany del Mig (2240m) aan waar ik mijn rugzak weer even af nam aan de Refuge de Camporells. Dit bergmeer ligt echt fantastisch en de besneeuwde bergen op de achtergrond gaven het oog nog wat extra’s. Na de fotopauze liep ik een stukje verder om dan weer zonder rugzak La Muntanyeta (2436m) op te gaan, de ideale berg voor een overzicht over de meertjes van Camporells.
De rest van de dag werd steeds vermoeiender. Hoe meer noordelijker ik vorderde, des te meer sneeuw ik onder de voeten kreeg. Een eerste keer liep de route doorheen een couloir naar beneden om zo van het plateau van camporells te geraken. Hier zakte ik telkens tot dieper dan de knieën door de sneeuw. Wat lager werd het moeilijk om de route nog te vinden. Regelmatig bekeek ik de kaart, maar erg wijs werd ik er niet van. De route staat op de Pyreneeënkaarten nu eenmaal niet vaak fantastisch aangegeven. Ik volgde meer mijn intuïtie en dat leek de beste weg. Lager op enkele kleine vlaktes waar een riviertje doorheen stroomde, kwam ik opnieuw steenmannetjes tegen en wat later ook voetsporen. 
Het laatste stuk afdalen naar de bodem van het Vall de Galba ging zo heel wat eenvoudiger. Ik diende alleen maar de sporen te volgen. Maar voor lang ging dit niet want bijna op de bodem van de vallei sloeg ik linksaf. Mijn doel was immers de Portella d’Orlu (2280m), de bres in de bergkam aan het dalhoofd van de vallei waardoorheen men het Vallée d’Orlu kan bereiken.
Over de kleine sandrvlakte op de bodem van de vallei was het soms vloeken. Hier ging het maar langzaam vooruit. Het sneeuwdek was bovenaan hard, maar de korst was wel niet dik genoeg om me te dragen zodat ik er bij elke voetstap doorheen krakte, niets vervelender dan dat. Na de vlakte doorkruist te zijn vond ik geen enkel teken meer van een route of pad. Ik klom maar erg steil de besneeuwde grashelling op. Niet veel hoger lag er meer dan een halve meter poedersneeuw. Ik ploeterde nog voort tot ik bij één van de eerste meertjes kwam van de Estanys de la Portella d’Orlu, zo’n dikke honderd meter onder de bres. 
Nu ja, ik herkende het meertje enkel aan de vlakke plek sneeuw. Hier zocht ik me een plek om te overnachten en dat werd gewoonweg midden op de sneeuw op een plek waar ik min of meer vlak kon liggen met mijn bivakzak. Ondertussen was de Pic de Baxouillade mooi verkleurd onder de laatste krachten van de zon, maar hier in de schaduw van de berghelling was het al matig aan het vriezen. Toen ik dan na het avondmaal de bivakzak in kroop onder de blote sterrenhemel las ik al -7°c af op de thermometer. Maar desondanks had ik het snel warm in mijn slaapzak en lag ik snel in dromenland.
Recent Comments