Vrijdag 6 september : Rinnensee - Burgstall

Afstand : 21km
Duur : 10h00

Deze etappe zal de minst zware worden. Vandaar dat er een langere afstand gewandeld kon worden. Het was die ochtend weer fris, maar mooi weer. De bergen in het zuiden hingen nog gedeeltelijk in de wolken en nu was te zien dat ze bedekt waren met een dun laagje verse sneeuw. Wanneer ik weer alles ingepakt had vertrok ik voor de afdaling die ik de vorige dag in de tegenovergestelde richting opgeklommen was. Het zicht op de gletsjer en de toppen in de omgeving was nu natuurlijk beter dan gisteren door het nog afwezig zijn van de cumuluswolken.

Beneden kwam ik terug op de weg uit, een tweehonderd meter ten noorden van de Franz Senn Hütte, die langs de noordflank van het Oberbergtal loopt. Even verder had je nog een prachtig zicht op de hut en de bergwereld er rond. Al snel draaide de weg een steil hangend dal in waar een grote kudde schapen aan het grazen was. In dit dal stopte de weg plots. De regoliet was hier over een vijftig meter lengte volledig weggeschoven. Een bordje duidde aan “Achtung Steinschlag”. Het gevaarlijke stuk moest via enkele planken overgestoken worden. Wanneer ik terug op het pad uitkwam draaide de weg naar rechts en begon steil te stijgen om het hangende dal uit te geraken. Van hier uit had je nog een laatste zicht op de bergwereld, want cumuluswolken kwamen vanuit het oosten aangedreven en geleidelijk aan werd de mist dikker en dikker.

De weg liep verder naar de Seduck Hoch Alm (2249m), waar ik even uitrustte en appelsap dronk. Van het uitzicht kon hier niet meer genoten worden. Het zicht bedroeg slechts een dertig meter. Voor het overige deel van de weg in het Oberbergtal bleef het wandelen door de dichte mist. Na een hele tijd lichtjes stijgen kwam ik plots op de Sendersjöchl (2477m) uit, een col tussen het Oberbergtal en het ondiepe Senderstal. Wanneer je nu naar links keek zag je het Senderstal in en aan de horizon kon je de bergtoppen van het Karwendelgebergte waarnemen. Keek je naar rechts dan zag je tegen een muur van mist aan die het Oberbergtal vulde. Op de col zocht ik een plekje achter een rotswand beschut tegen de wind en at daar mijn middagmaaltijd op dat zoals altijd bestond uit hardkeks met confituur als het tenminste niet mogelijk was om in een hut te eten. De col moest niet overgestoken worden. De weg liep vanaf hier verder net onder de bergkam tussen de twee dalen. Na een tijdje kwam ik duidelijk in kalksteen gesteente terecht. Rechts waren enkele dolines zichtbaar op een terras langs de helling. Na een bocht doemde plots de westwand van de Schlikker See Spitze (2804m) voor mij op. Aan de voet van de berg bevindt zich een enorme puinhelling, waarover de weg verder liep.

Alvorens de puinhelling te betreden kwam de weg uit op een col, de Seejoch (2518m). Van hieruit zag je mooi de twee meertjes aan de voet van de Schlikker See Spitze en kon je af en toe de top van de Hoher Burgstall (2611m) waarnemen als de wolkenbasis wat optrok. De westkant van deze berg is net een kopie van de westkant van de Schlikker See Spitze.

De weg liep nu verder over een smal pad op de lange puinhelling van de Schikker See Spitze. Wanneer deze puinhelling overgestoken was kon je even een stukje klimmen naar de Schlikker Scharte (2456m), een col die het dalhoofd vormt van het Schlikkertal. Ik klom naar de col en hoopte daar op een mooi uitzicht in het gelijknamige dal, maar het uitzicht was niet erg de moeite. Je kon onder andere het topje van de Niederer Burgstall zien en de gebouwen van de skiliften aan de Sennjoch. Op de col rustte ik even uit op een steen. Dan daalde ik het stukje terug af naar de weg om vervolgens mijn weg te vervolgen over de lange puinhelling aan de westkant van de Hoher Burgstall.

Na een tijdje kwam de Starkenburger Hütte (2237m) in zicht. Tijdens de korte afdaling naar de hut had je nog een mooi zicht op het Oberbergtal, dat nu wel onder de wolken te zien was, en het Stubaital met de waterval te Gasteig die als een pruts te zien was. In de hut werd het weer Gulaschsuppe. Tijdens mijn kort verblijf in de hut zag ik door het raam dat het plots hagelde. Ik wachtte tot de hagelbui over was en vertrok terug op weg. Nu ging het langs de steile zuidflank van de Hoher Burgstall langs en zelfs tussen de vele lawinebrekers die hier opgesteld staan om Neustift te beschermen tegen de sneeuwlawines, naar de oostkant van de berg waar zich enkele dolines bevinden aan de voet van een col tussen de Hoher en Niederer Burgstall.

Overal hoor je of zie je hier schapen. Het weer werd uiteindelijk beter. De wolkenbasis trok op en de zon begon zelfs te schijnen op de Serleskamm. Ik klom uiteindelijk naar de col tussen de twee Burgstalls en vond er een mooie vlakke plaats om de tent op te zetten. Het enige nadeel was dat er veel schapenkeutels lagen. Vlak bij de col bevond er zich een zitbank waarop ik even mijn rugzak zette om zo naar het topje van de Niederer Burgstall te gaan. In feite was het de moeite niet. Op de top staat een kruis, maar ik vond dat die top geen kruis verdiende. Ik las even in het Gipfelboek en daaruit kon opgemaakt worden dat deze top vrijwel alleen door dagjesmensen beklommen wordt die eens met de kabelbaan hier naar boven komen.

Terug op de col (ongeveer op 2400m) stelde ik mijn tent op en wanneer ik ging slapen kwam net heel de schapenfamilie rond mijn tent staan. Waarschijnlijk lag ik net op hun vaste slaapplaats. Wanneer ik even uit de tent keek, zag ik dat ze mij maar sip aankeken. Enkele oudere schapen waren al vlak naast mijn tent gaan liggen, andere leken liever ergens anders naartoe te willen gaan. Ondanks hun rinkelende belletjes en ‘mei’-geroep dat soms te horen was, viel ik snel in slaap.