Maandag 09 juni: Roc de Peyrole (2016m) - Rocher d’Archiane (1740m)

Afstand: 32.5km
Duur: 12h40
Klimmen: 1500m
Dalen: 1780m
Bergtoppen: Dôme ou Pié Ferré (2041m)

Om 5u30 loopt de wekker deze keer af. De mist is verdwenen, alles heeft zich teruggetrokken in de vallei van de Drac. Een altocumulusdek is het enige wat boven mijn hoofd over blijft. De zonsopgang maakt het vroege opstaan goed. Van over de Ecrins reizen felle zonnestralen die Mont Aiguille in een donker silhouet hullen. De bergen van de Drôme kleuren even paarsrood.

Op het gemakje pak ik in en omstreeks 7u30 ben ik op weg. Alles is nog rustig en stil, enkel wat fluitende vogeltjes en een troep bange gemzen nabij de Bergerie de Laval-d’Aix. Een stuk of 40 weet ik er te tellen. Wat later is het gedaan met de rust. Een reddingshelikopter komt vanuit de omgeving Die het plateau opgevlogen en toert voor een dik uur toertjes rond. Ze vliegen laag en komen mij ook meermaals laag vliegend inspecteren. Plezant is het niet. Op de top van Le Dôme ou Pié Ferré (2041m) krijg ik een mooi uitzicht voorgeschoteld. Even kijk ik rond en daal voorts af naar de Cabane de Chatillon alwaar ik een stukje verder in zuidoostelijke richting doorloop voor de uitzichten op de Cirque d’Archiane. Weer een paar wegvluchtende gemzen. Aan de Source de Baume Rousse vul ik weer water bij. Het water dien je achter een klepje uit een gemetseld reservoir te scheppen. De bron heeft slechts een druppelend debiet en ik vraag me dus af of ze tijdens droge zomerdagen wel eens niet droog komt te staan.

De rest van de namiddag wordt een eerder saaie bedoening. Ik wil de Cirque d’Archiane doorlopen en moet dus een heel eind verder afdalen van de Montagne de Glandasse en via het zuiden om heel het bastion heen lopen. Onderweg is er niet bijster veel te zien. In de late namiddag bereik ik het minidorpje Archiane (784m). Vriendelijk zijn de bewoners blijkbaar niet. Er kan bij niemand een bonjour af. Snel ben ik er weer weg en klim de Cirque d’Archiane verder in. Intussen breekt er voor een uur lang een onweer los. Het stopt weer met regenen als ik diep in de canyon ben, al is het maar tijdelijk. Bij de Carrefour de Quatre Chemins de l’Aubaise kom ik bij een grote steenman. Het GR-pad loopt links kronkelend een puinhelling op om hogerop op het plateau uit te komen. Een ander vaag pad loopt verder de canyon door. Rechts vind ik echter een nog onduidelijker paadje achter de struiken, vaag met steenmannetjes gemarkeerd. Dit paadje wordt slechts weinig genomen moet ik niet veel verder vaststellen aan het gras dat op het paadje groeit en de vele boomstammen die de weg versperren. Het duurt niet lang of ik ben boven op het plateau. Intussen begint het weer te donderen en bliksemen. Een nieuw onweer kondigt zich aan, maar het lijkt noordelijker over het plateau te gaan langs trekken. Ik verlaat de vage route op het plateau en loop doorheen de naaldbomen ongebaand naar het zuiden. Op de kaart staat er een vage route aangeduid maar ik kan onderweg geen steenmannetjes meer vinden. Voorbij de Tête du Petit Jardin (1799m) loopt het even door een mooie open vlakte met mooie bivakplekken. Toch loop ik nog verder door en kom na een tijdje uit de naaldbomen voor een megabangelijke plek te staan. Een rand met een compleet verticale afgrond van een 800m diep gaapt voor me. Ik ga even naar de rand en buig eens voorover. “This is fucking amazing!” zijn de woorden die ik spontaan uitroep. Veel lage struikjes en geen perfect vlakke bodem. Toch stel ik mijn tarp hier vlak tegen de rand op. Hier moet ik gewoon bivakkeren, al is het maar voor het zicht.

’s Avonds krijg ik nog een regenbui over me heen wanneer ik ga slapen. Het is nog licht wanneer ik in slaap val na deze lange dag, een dag waarop ik mijn uithouding nog eens heb kunnen testen. Alles in orde.