Dinsdag 10 juni: Rocher d’Archiane (1740m) - Tête Chevalière (1900m)

Afstand: 12.5km
Duur: 7h10
Klimmen: 660m
Dalen: 500m
Bergtopjes: Tête du Petit Jardin (1799m), Croix du Lautaret (1951m), La Montagnette (1972m), Tête Chevalière (1951m)

Wederom 5u30 wanneer ik gewekt wordt. Het weer is niet fantastisch. Nergens blauwe lucht en dus geen mooi verkleurende wanden van de Cirque d’Archiane bij zonsopgang. Ik blijf dus nog liggen. Enkele uren later wordt het beter en warmer. De zon schijnt fel. Er is behoorlijk wat altocumulus castellanus te zien en de eerste cumuli worden al gevormd. De lucht ziet er ferm onstabiel uit. “Dat wordt vanaf de namiddag het ene onweer na het andere,” zucht ik tegen mezelf. De eerste gieren scheren langs de afgrond voorbij. Ik tuur nog lange tijd rond langs de wand en eet mijn ontbijt al zittende op de afgrond op. Speciaal gevoel.

Omstreeks kwart voor tien ben ik weg. Ongebaand loop ik naar de top van Croix du Lautaret (1951m) en pik onderweg ook nog het topje van Le Petit Jardin (1799m) mee. Van Croix du Lautaret loopt het verder naar La Montagnette (1972m). Onderweg naar deze top begint het even te regenen maar de zon blijft schijnen tussen de stapelwolken door. Dikke hoge stapelwolken rijzen in het noorden omhoog, geboren uit de opstijgende lucht die met een zuidoostelijke stroming tegen de oostwand van de Vercors wordt omhoog gestuwd. Op de top weerklinken al de eerste donderslagen. Het onweer is al geboren uit de stapelwolken, maar is niet voor mij. Overal rondom me heen zie ik Cb’s zich uit de grond stampen. Ik hou nauwlettend de zuidoosthoek in de gaten. Daar blijft het voorlopig rustig. Van La Montagnette daal ik af in noordelijke richting en vind bij het pad de Source de Chevalière. Terwijl ik hier intussen de middagpauze hou zie ik in de zuidoosthoek in een kwartier tijd een stevig onweer zich vormen. 50 seconden verstrijken tussen bliksem en donder. De stroomsnelheid schat ik iets van een 15 à 20 knopen in. Een vlug rekensommetje maakt dat ik nog een klein half uurtje de tijd heb. Turend op de kaart valt mijn oog op de Bergerie de Chammausset. Ik vul vlug nog water bij en vertrek. Bij de herderfarm aangekomen zoek ik een schuilplek. Het gebouwtje is overal op slot, maar er staat een marginaal schuurtje naast. Ik wring de deur open en ga naar binnen, laat mijn rugzak achter en loop weer naar buiten een heuveltopje op om het naderend onweer te bekijken terwijl de eerste druppels al vallen. Een stevige rolwolk heeft zich intussen gevormd waarachter het goed lijkt te hagelen. Niet veel later zie ik de bliksem inslaan op La Montagnette. Wanneer het steviger begint te regenen en de rukwinden arriveren keer ik weer het schuurtje in. Al snel begint het te hagelen. Het is een oorverdovend lawaai door de metalen golfplaten op het dak. Op een balk net onder het dak merk ik een vogelnestje op. Het beestje zit op het nest te broeden en houdt mijn handelingen nauwlettend in het oog. Die zijn hartje moet waarschijnlijk een stuk sneller slaan op dit moment door al dat kabaal en mijn aanwezigheid. Een half uur later wordt het beter. Het onweer trekt weg naar het noorden en het regent nog wat na. Voor moeder vogel is dat het teken om haar biezen te nemen. Ik hoop maar dat ze haar nest niet voor goed achter laat van de schrik.

Buiten stroomt overal water. Ik kruip weer de heuvel op en zie dat het nog niet gedaan is voor vandaag. In het zuiden gaapt alweer de volgende muur met Cb’s. Terug in het schuurtje denk ik even na wat te doen. Graag had ik op Tête Chevalière geslapen, maar dat lijkt nu niet aangeraden. Ten noordwesten van de top zie ik toch een hoog hangend valleitje tegen de berg aanleunen. Daar zal ik wel iets vinden dicht bij de top om morgen de zonsopgang te gaan bekijken en redelijk veilig voor eventueel bliksem. Ondertussen komt het vogeltje weer binnen gevlogen, maar ze durft haar nest niet op omdat ik er nog ben. Ik neem maar snel mijn biezen om het beestje gerust te laten.

Op Tête Chevalière schijnt weer even de zon, maar in de verte weerklinkt costant dondergeroffel. In het valleitje vind ik inderdaad een geschikte bivakplek. Er staan verspreid naaldboompjes. Tussen een verzameling boompjes stel ik de tarp op. ’s Avonds trekt het volgende onweer voorbij maar regenen doet het niet meer. Het is nog geen acht uur of ik lig al te slapen.