Afstand: 19.0km
Duur: 10h30
Klimmen: 1590m
Dalen: 2110m
Bergpassen: Col d’Aussois (2916m), Col du Vallonnet (2653m), Col de la Vallette (2554m), Col du Petit Marchet (2543m)
Bergtoppen: La Tête d’Aussois (3126m), Pointe de l’Observatoire (3015m), Roc du Blanchon (2747m)
Veel te veel dagjesmensen vandaag, maar goed. Na ontbijt pak ik meteen in en trek oostelijk over de brede kam. Tête d’Aussois (3126m) wil ik als opwarmer beklimmen. Aan de voet van het blokkenveld laat ik mijn rugzak achter. Over de grote blokken klim en spring ik verder, finaal klauterend tot op de zuidtop. Tête d’Aussois (3126m) bestaat uit drie granieten toppen. De laatste twee zijn niet zo gemakkelijk meer te bereiken, maar ik probeer verder. Een stukje afdalen met beneden een steil sneeuwveld. Doorheen schachten weer omhoog klimmen en zo kom ik op de centrale top uit. De noordtop is zowat een herhaling, zij het dat er nu eerst langs de oostflank een stuk dient afgedaald te worden, om vervolgens de kam weer over te klimmen om via de westflank weer de noordtop te bereiken. Tête d’Aussois (3126m) biedt de minste uitzichten van alle toppen die ik ben op gegaan, maar toch wel nog steeds de moeite.
Met rugzak weer op Col de la Masse (2916m) pik ik voor een tweede maal even Pointe de l’Observatoire (3015m) mee en daal vervolgens meteen verder af van de col naar het noorden. De eerste dagjesmensen zijn intussen al gearriveerd en het 
wordt er meteen druk. In de afdaling nog meer volk dat ook vanuit het noorden naar de col omhoog komt. Twee sneeuwvelden onderweg. Beneden volg ik de route hoog doorheen het Vallée de Chavière die me na een hele tijd in het zijdal brengt onder de Glacier de Génépy. Hier klim ik over een vaag paadje, uitgesleten door het vee, weg van de dagjesmensensnelweg. Het wordt meteen een verademing. Voorbij de Cabane de Vallonet kom ik hoger tussen de kudden schapen terecht. Een paar zieke scharminkelexemplaren ertussen die last hebben van woluitval en blijkbaar elk moment kunnen dood vallen.
Boven op de Col du Vallonet (2653m) maak ik nog een vlugge zijsprong naar Roc du Blanchon (2747m). Het uitzicht maakt toch een stapje terug. Dan daal ik de col af. Een route, steenmannetjes of een pad is er niet meer. Een eind lager houd ik 
halt om de kaart te bekijken. Net op dat moment hoor ik achter me een vreemd geluidje. Wanneer ik me omdraai staat er een hoogstens enkele weken oud steenbokjong me aan te staren. Hij komt na wat twijfelen helemaal naar me toe gewankeld. Veel fitheid zit er niet meer in. Ik krijg meteen medelijden maar kan niets doen. Nergens een moeder te bespeuren. Ze ruikt aan mijn broek. Ik zet maar meteen enkele stappen achteruit met het gedacht van mijn mensengeur maar niet over te dragen. Het beestje zou anders zeker resoluut verloren zijn. Beseffend dat ik blijkbaar toch niet tot de steenbokkensoort behoor druipt ze het af. Wat verder valt ze neer in het gras. Ik kan het niet meer aanzien en neem snel mijn rugzak weer op om verder te trekken.
Langsheen de beek daal ik steiler af en kom na een tijd lager weer op het wandelpad uit. Dagjesmensen dalen af, komende van de Refuge de la Vallette (2545m). Na de lange klim passeer ik later ook bij de hut. Het is dan al na vijven en dagjesmensen zijn dan plots nergens meer te bespeuren. Over Col de la Vallette verschijnt weer verrassend Grande Casse (3855m). Ik daal de Cirque du Petit Marchet in. Het is een plek die sterk lijkt op de Cirque de Gavarnie in de Pyreneeën, maar dan van ietwat kleinere dimensie, maar wel met meer watervallen. Beneden in de cirque stroomt het water samen tot één bedding die plots abrupt de grond in verdwijnt door een spleet in de rotsen. Een speciale plek is het. Ik klim nog voort tot op de Col du Petit Marchet (2543m) waar langs de andere kant de Cirque du Grand Marchet voor mijn voeten ligt. Verder afdalen van op deze col is onmogelijk. Beneden in de Cirque du Grand Marchet verschijnt het water weer uit de Cirque du Petit Marchet aan de oppervlakte.
Ik daal weer af naar de vlakke bodem in de Cirque du Petit Marchet terwijl een troep gemzen weg vlucht. Ik installeer me op het gras onder de watervallen, bezoek nog het verdwijngat en gooi er wat stenen in maar ik krijg de stop niet dicht. Tijdens het avondmaal volg ik met mijn oog het vallende water. Ongeveer dertig seconden duurt het om beneden in de cirque te geraken. Bij de Grande Cascade in de Cirque de Gavarnie duurt het toch nog een stuk langer. Nog voor zonsondergang ga ik slapen.
