Dinsdag 9 september : Rustdag in de Cirque d’Estaubé (1820m)

Om 6h15 werd ik wakker van het alarm van mijn horloge. Buiten was het nog pikkedonker, maar ik wou vroeg opstaan om de Piméné (2801m) te beklimmen, een gemakkelijk te beklimmen berg die ongetwijfeld de mooiste uitzichtsberg is voor de Cirque de Gavarnie en de Cirque d’Estaubé. Maar het regende nog steeds en mijn beslissing om te wachten op beter weer was snel gemaakt. De Piméné wou ik voor geen geld overslaan en daarom probeerde ik maar terug te slapen.

Om halfacht ritste ik mijn binnentent open. Op het grondzeil lag een hele plas water. Dat was niet zo best. Ook onder mijn rugzak ontdekte ik een plas water. Dat was nog erger, want het water was mijn rugzak binnengedrongen en alles wat vooraan in mijn rugzak lag was nu kletsnat. Mijn handdoek en het wc-papier waren doorweekt en momenteel niet meer te gebruiken. Ik werkte het water op het grondzeil naar buiten en ging dan uit de tent om te controleren of het grondzeil overal goed onder het tentzeil stak, zodat er geen druppels van het tentzeil op het grondzeil meer konden vallen en zo de tent binnendringen. Dit was enkel aan de voordeur van de tent het geval. Ik stak daar maar de plastieken colafles onder het grondzeil om het probleem te verhelpen. Later merkte ik ook dat er water naar binnen druppelde via het lintje van de tentdeur, iets wat ik al langer wist dat dat gebeurde, maar dat kon de grote plassen van deze nacht niet alleen veroorzaakt hebben.

Toen ik buiten was merkte ik ook dat het natuurlijke geultje in het gras op één meter naast mijn tent veranderd was in een stromend beekje. De wolkenbasis hing op 2400m schatte ik en er stond weer terug een strakke wakkerende wind. Ik kroop weer snel in mijn tent en at de laatste sandwiches op. Om tien na acht hoorde ik koeienbellen naderen. Ik keek naar buiten via het ventilatiegat boven aan de tentdeur en zag dat de hele kudde bruine koeien, die gisteren nog op de eerste vlakte in het dal stonden te grazen, nu met zijn allen in mijn richting uit kwamen gewandeld. De kudde passeerde langzaam mijn tent en sommige koeien bleven even naast mijn tent staan alsof ze zich afvroegen van “wat staat hier nu?” De kudde telde ook veel kalveren die steeds dicht bij hun moeder bleven.

Om negen uur kroop ik terug in mijn slaapzak en probeerde te slapen. Het regende ondertussen steeds harder en soms deed een stevige rukwind het tentzeil luidruchtig wapperen. Op mijn horloge las ik op een gegeven moment 6,8°C af. Rond elf uur keek ik nog eens naar buiten. De wolkenbasis was nu erg gezakt en hing rond 2000m. Af en toe hoorde ik de bellen rinkelen van de koeien die zo’n honderd meter van mijn tent stonden dicht bij de waterval achter in de cirque. Ook hoorde ik de belletjes van de kudde schapen die hier al sinds gisteren wat hoger op de berghelling stond te schuilen tegen een loodrechte rotswand die wat beschutting bood tegen de regen. Om 11h25 trok een eerste deel van de kudde koeien weer snel terug voorbij. Voor sommigen was het hier blijkbaar toch niet zo naar hun zin. Om 12h15 trok dan de rest van de kudde voorbij. Er stond nog steeds een vlagerige wind en wanneer ik naar buiten keek zag ik de regen als gordijnen, voort geblazen door de wind, naar beneden vallen. De wolkenbasis hing onveranderd rond 2000m. Ondertussen was het 8,2°C in mijn tent. Nog wat later begon het voor even zeer hard te regenen en de temperatuur was dan in mijn tent opgelopen tot 9,5°C. Ik keek nog eens naar buiten en zag dat het waterniveau in de rivier op zo’n vijftig meter van mijn tent erg gestegen was.

Om 13h00 trok ik dan mijn regenjas en regenbroek aan en trok naar buiten. Wanneer ik juist mijn tent uitkroop liep er net een koe mijn tent in een drafje voorbij. Ze had blijkbaar op één of andere manier niet gemerkt dat de kudde teruggetrokken was en ging nu weer haastig op zoek naar haar soortgenoten. Ik ging eens naar de rivier kijken. Snel ging ik weer de tent in en op dat moment begon het weer eens voor een tijdje zeer hard te regenen. Ik kroop terug in mijn slaapzak en at een pakje hardkeks met wat honing en een potje siroop. Dan checkte ik nog eens mijn horloge. Het was nu 8,9°C en de hoogtemeter duidde niet meer 1820m aan, maar 1800m. Dat betekende dat de luchtdruk langzaam wat gestegen was. Indien de luchtdruk met meer dan 5 hPa stijgt binnen 12 uur kan je er vrij zeker van zijn dat het weer snel betert. 5 hPa komt ongeveer overeen met 50 meter hoogteverschil in de bergen. Ik wist dus dat als mijn hoogtemeter voor deze avond een hoogte lager dan 1770m aanduidde het er goed uit zag voor de volgende dag. Ik dacht ook na over de hoogte vanaf waar de neerslag als sneeuw zou vallen. Gezien de temperaturen schatte ik dat het vanaf zo’n 2700m hoogte moest sneeuwen. Ik probeerde weer wat te slapen en wat later begon het weer eens voor even met grote druppels zeer hard te regenen. Ik keek op mijn horloge en zag dat het 14h13 was en 9,4°C. Daarna heb ik een lange tijd geslapen.

Rond halfzeven was ik weer wakker en ging naar buiten met regenjas en regenbroek aan om het avondeten buiten klaar te maken. Het was even fel geminderd met regenen, maar nog steeds vielen kleine druppels naar beneden. De wolkenbasis begon te stijgen en het onderste gedeelte van de cirque werd weer zichtbaar. Opeens merkte ik een klein stukje blauwe hemel tussen de wolken op, maar het bleef regenen. De wolkenbasis steeg geleidelijk op tot 2500m en opeens schrok ik. Ik zag dat de berghellingen ongeveer vanaf 2400m spierwit zagen. Het had inderdaad al die tijd gesneeuwd in de bergen, maar tot een lagere hoogte dan ik gedacht had. Ik at mijn eten buiten op, hoewel het koud was met mijn blote voeten in mijn sloefen. Mijn voeten kleurden helemaal rood van de kou, maar ik wou buiten blijven om naar de besneeuwde berghellingen te kijken die af en toe onder de wolken verschenen. Wanneer ik mijn eten op had maakte ik een kort wandelingetje. De koeien waren ondertussen teruggekeerd wanneer ik geslapen had. De wolken kwamen in een snelle vaart vanuit het noorden aangeraasd en vertraagden duidelijk in de cirque om over de hoge bergwand te stijgen. De Port Neuf de Pinède (2466m), de diepe bergpas bovenaan in de cirque, fungeerde duidelijk als tochtgat. De bergpas bleef steeds onzichtbaar door de wolken, maar je zag duidelijk dat de wolken er langzaam naar toe trokken. De Hourquette d’Alans (2430m) werd wel even zichtbaar en er lag duidelijk sneeuw op die pas.

Vanuit het noorden zag ik dat het weldra weer harder zou gaan regenen omdat er weer zeer laaghangende wolken het dal inzweefden. Ik kroop terug mijn tent in en al snel begon het terug hard te regenen en te waaien. De hoogtemeter duidde 1780m aan. De luchtdruk was dus nog niet erg sterk gestegen, maar die enkele opklaring voorspelde al wel veel goeds. Mijn handen en voeten waren erg koud. Ik had erg veel moeite om de rits van mijn tent en daarna die van mijn slaapzak dicht te ritsen door mijn koude vingers. Vooral de vingers van mijn linkerhand kon ik nog nauwelijks bewegen. Om tien over acht ging ik slapen, maar snel viel ik niet in slaap. Ik had dan ook immers van heel de dag niets gedaan. Mijn handen werden snel terug warmer wanneer ik ze opwarmde tussen mijn benen. Mijn voeten bleven nog voor langer dan een uur erg koud. Uiteindelijk viel ik toch in slaap.