Terugreis

De bus reed het Vallée de Cauterets uit tot in Pierrefitte-Nestalas. Hier had de Ronde van Spanje vorige week ook gepasseerd. In Pierrefitte-Nestalas was het dat ik vorige week op een andere bus moest stappen. Nu stapten hier de mensen op uit Barèges en Luz-St.-Sauveur die de andere bus hier al had afgezet. Langs Argèles-Gazost ging het dan door het brede dal van de Gave de Pau de Pyreneeën uit naar Lourdes. Ondertussen had ik nog een laatste blik op de hoge bergwereld achter me. Naarmate de bus Lourdes naderde werden de omliggende bergen steeds lager tot we het gebergte waren uitgereden. Lourdes ligt net aan de rand van de Pyreneeën. De stad zelf wordt slechts omringd door flauwe heuveltjes, maar de Pyreneeën zelf zie je in de verte steeds liggen. Het was heel druk in de stad. Ook toen ik aan het station aankwam. Overal liepen mensen rond. Dat was vorige week anders, maar toen was het dan ook nog zeer vroeg in de ochtend. Het was nu twee uur. In het station kocht ik enkele chocolade broodjes die ik dan op een bankje aan het perron op at. Er liepen hier ook veel nonnen rond. Het lachwekkende was dat de meeste van hen sportschoenen droegen. Zo herken je nu eenmaal een non op vakantie.

Om twintig voor drie kwam dan de TGV vanuit Tarbes aangereden. Ik stapte op de trein en zocht mijn plek. Er zaten weer weinig mensen in de wagon. Op weg naar Pau keek ik uit het raam om de Pyreneeën in de verte nog te bekijken. Nu merkte ik weer die enorme piek op. Dit was absoluut weer de Pic du Midi d’Ossau (2884m). Van op de Petit Vignemale (3032m) was enkel het bovenste gedeelte van zijn top te zien. Nu zag ik deze kanjer eens helemaal, weliswaar van op ruime afstand, maar je kon er niet naast zien. Geen enkele berg heerst zo dominant over zijn omgeving als de Pic du Midi d’Ossau. De bergen verdwenen geleidelijk in de verte naarmate de trein Pau naderde. In deze stad stapten plots zeer veel mensen op de trein. De wagon zat nu bijna helemaal vol. Vervolgens reed de trein door de Landesstreek naar Bordeaux. Zand en dennenbos zijn de twee woorden waarmee je de Landes kan samenvatten. De streek leek erg verlaten. Om de vijf kilometer zag je eens een boerderijtje omringd door zeer grote maïs– of aardappelvelden.

In Bordeaux stapten enkele mensen uit, maar stapten ook weer veel mensen op. De trein zat nu helemaal vol en reed nu zonder te stoppen tot in Parijs. Ondertussen had ik veel geslapen. De zon ging net onder toen de trein in Parijs aankwam even voor acht uur. Vanuit Gare de Montparnasse nam ik nu de metro naar Gare du Nord. Op de metro was het veel drukker dan een week geleden in de heenreis. Toen ik in Gare du Nord aankwam vertrok net enkel minuten later de trein naar Brussel van 20h55. Ik moest echter de trein van een uur later hebben. In die tijd at ik nog een broodje en wachtte tot de volgende trein aankwam en stapte dan op. Gelukkig waren niet alle plaatsen bezet, zodat ik alleen kon gaan zitten. Nu reed deze TGV wel in één uur en vijfentwintig minuten van Parijs naar Brussel. De vorige keer was het een stuk langer. In Brussel nam ik dan vervolgens de laatste trein tot in Berchem en was dan weer zo goed als thuis.

 
Het is een mooie trektocht geweest met uitzonderlijk schitterend weer. De beklimming van de Piméné (2801m) door de sneeuw, de steile klim naar de Brèche de Tuquerouye (2666m), de overnachting bij volle maan op het dichtgesneeuwde Balcon de Pineta onder de noordwand van de Monte Perdido, het Valle de Pineta, de diepe nauwe Cañon d’Añisclo, het uitzicht van op de Taillon (3144m), de klim uit de Cirque de Gavarnie, de Ordesacanyon, Punta Acuta (2242m), de Circo de Cotatuero met de gevaarlijke Clavijas de Cotatuero, het stille Ibon de Bernatuara, op de top van de Petit Vignemale (3032m) en de overnachting onder de noordwand van de Vignemale zijn de voornaamste hoogtepunten geweest. Toch blijft er een genuanceerd gevoel over. Voornamelijk van de Cirque de Gavarnie en de Breche de Roland had ik me veel meer voorgesteld. Waarschijnlijk heeft de enorme bekendheid van de cirque en de brèche me te hoge verwachtingen gegeven. Toch ben ik blij dat ik dit merkwaardige en drukst bezochte stukje Pyreneeën heb kunnen ontdekken, maar wat ik eveneens heb ontdekt is dat die woeste granieten wildernis waarin weinigen zich wagen me toch meer aantrekt. Tot de volgende keer, Pyreneeën!