De volgende ochtend werd ik wakker omstreeks acht uur. Het was frisjes maar je kon al meteen merken dat ook vandaag weer een warme nazomerdag ging worden. Boven me was een blauwe hemel zichtbaar met enkel wat cirruswolken net als gisteren. Mijn tent was wel nat gecondenseerd. Dat heb je altijd na een windstille nacht in een vallei. Ik at eerst een ontbijt, ging me daarna wassen in het campinggebouwtje. Vervolgens brak ik mijn tent af en stopte alles in mijn rugzak. Vervolgens trok ik naar de Gare de SNCF, dat ik nog wist zijn van vorig jaar. Hier wachtte ik nog even op de bus en stapte vervolgens op na mijn rugzak in de bagageruimte gelegd te hebben. Er reisden nog heel wat mensen mee. De bus vertrok stipt om 9h50. Tijdens de reis naar Lourdes keek ik nog zoveel mogelijk naar buiten. Nabij het dorp Argèles-Gazost had ik nog een verassend zicht op de Balaïtous (3144m) doorheen het Vallée d’Estaing. Vervolgens kwamen we in Lourdes aan. Ik lette vooral op de borden die de weg aanduidden naar het heiligdom want omdat er nog voldoende tijd was tot mijn trein vertrok kon ik gerust het religieuze spektakel gaan bezichtigen. De wegwijzers wezen een weg in aan de zuidrand van de stad, maar de bus reed nu net nog heel de stad door tot aan het station dat net aan de noordrand van de stad is gelegen. Daar kwamen we aan om 10h50, weer een uur rijden van Cauterets dus.
We stapten uit waarop ik mijn rugzak nam en vervolgens mijn weg zocht doorheen de stad naar de eerste wegwijzers voor het heiligdom. Na heel de stad weer doorkruist te zijn te voet liep ik zo de weg in aan de zuidrand van Lourdes die wat verder naast de Gave de Pau liep. Een vierhonderd meter verder kwam ik dan aan de reuzenparking aan waar bussen vol ettelijke ladingen bejaarden en gehandicapten werden gedropt. Het heiligdom was nog steeds niet in zicht. De wegwijzers leidden me terug de stad in. Over een brug ging ik de Gave de Pau over, moest vervolgens naar rechts door een straat die de linkeroever van de rivier bleef volgen om dan een zeer drukke wandelstraat in te gaan die uitgaf op een pleintje.
Tussen de mensenmassa door zag ik nu dat het heiligdom voor me lag. Ik liep het binnen door één van de poorten waar enkele agenten de wacht hielden. Vervolgens liep ik met de mensenmassa mee het heiligdom rond. Er was net een soort processie bezig met een priester vooraan, gevolgd door allemaal halve gare mensen, net zoals een processie in het Vaticaan die je soms ziet op TV. De gave de Pau loopt ook midden doorheen het heiligdom. Enkele mensen waren van het pad gegaan om erin pootje te baden of om hun wijwaterflesjes met het water van de rivier te vullen. Dit is kompleet belachelijk! Je moet weten dat de Gave de Gavarnie en Gave de Cauterets in feite de Gave de Pau vormen eens ze samenkomen. Het water dat bijvoorbeeld doorheen de Oulettes de Gaube stroomt aan de noordrand van de Vignemale, stroomt hier dus ook voorbij. De mensen waren dus met andere woorden hun flesjes aan het vullen waar de Spanjaarden eergisteren in hun blote hadden in gelegen op de Oulettes de Gaube. Ferm heilig water! Ik keerde me maar om want het was veel te druk. Vrijwel iedereen die hier rondliep waren bejaarden of gehandicapten. Zelfs mensen die op sterven lagen op een brancard bracht men hier naartoe. Ik zag gekke dingen, maar dat zullen ze over mij waarschijnlijk ook gedacht hebben want velen bekeken me maar onbegrijpelijk aan. Een jonge kerel met een trekkersrugzak aan, vuile kleren en een bedenkelijk gezicht?
Die komt hier maar om te gapen en niet voor het geloof. Die gedachte kon ik zo van enkele mensen hun gezicht aflezen. Ik ging een gebouw binnen dat uiteindelijk een kerk bleek te zijn toen ik binnen was. De mis was bezig en dus zat ze stampvol. Dan heb ik me maar weer naar buiten begeven en de trappen opgegaan die me in feite in de bovenverdieping van hetzelfde gebouw leidden. Dit was geen kerk. Wat het juist moest voorstellen wist ik niet. Er waren veel beelden binnen en alles was versierd met lusters en wat weet ik nog allemaal. Het was hier gelukkig minder druk. Rustig slenterde ik heel het gebouw door en ging dan weer terug naar buiten. Al het volk was nu aan het wegtrekken. De mis was blijkbaar net beëindigd en de processie was ook al even afgelopen. Omdat het nu heel wat minder druk was ging ik eens heel het heiligdom rond buiten. Ik kwam ook voorbij de rotsen waar tientallen wagens stonden vol brandende kaarsen en de grot, de bekende grot van Lourdes. Enkel de ingang heb ik gezien want er stond een kilometers lange rij van mensen die aanschoven om binnen te kunnen. Als laatste ben ik terug de kerk in gegaan. Die was nu bijna leeg in vergelijking met daarnet. Het was een erg grote kerk, maar voor de rest zien alle kerken er voor mij hetzelfde uit. Dus ging ik weer naar buiten en ging nu naar de hoofdpoort waarlangs ik het heiligdom verliet.
Zo kwam ik in de hoofdwinkelstraat van Lourdes uit. Het ene winkeltje naast het andere, een beetje vergelijkbaar met Scherpenheuvel, met enig verschil dat het hier in Lourdes geen prullenwinkeltjes zijn. In een restaurantje at ik een omelet met frieten en daarna kocht ik nog in een winkeltje een t-shirt met een wolf op. Vervolgens besloot ik om me naar het station te begeven. De hoofdwinkelstraat lag uiteindelijk niet zo ver van het station vandaan want ik kwam al snel op een plek terecht waar ik gepasseerd was daarstraks toen ik de wegwijzers volgde naar het heiligdom. Het heiligdom lag dus ook niet zo ver van het station, wat ik ook al vermoedde toen ik ernaar op weg was daarstraks. Ik had daarstraks dus een hele omweg gelopen. De wegwijzers leidden enkel de auto’s om naar de parking. Ach ja, dan had ik nog eens extra kilometers te voet afgelegd vandaag om het te verleren. Terug in het station wachtte ik nog even op het perron tot de TGV er aankwam omstreeks 14h55 en stapte vervolgens op. Veel herinner ik me nu niet meer van de rit naar Parijs. Wat ik wel nog weet is dat ik veel geslapen had. Om 20h25 kwam de trein aan in Paris Montparnasse. Daar snelde ik weer snel de metro in naar Paris Nord. Vervolgens heb ik daar nog een lange tijd moeten wachten voor de Thalys naar Brussel die om 21h55 afreisde.
Op de Thalys zat ik aan het raam en naast een mevrouw. Een paar plaatsen verder zaten zakenmensen. Het waren Walen en één van hen was strontzat. Hoe liep van hier naar ginder op de trein, viel mensen lastig en brabbelde van alles en nog wat zowel in het Frans als in het Vlaams, maar dan wel met een ferm Frans accent. Het was wel grappig. In Brussel aangekomen was het 23h20. Hier ontmoette ik nu weer mijn ouders die me aan het opwachten waren. Tenslotte reden we weer naar huis en daarmee eindigt dit avontuur helemaal. Mijn derde trektocht en de tweede in de Pyreneeën was één die ik denk niet gauw meer mee te maken. Voornamelijk het weer was gedurende de tien dagen uitzonderlijk prachtig op uitzondering van die ene dag waarop het even regende en stormde ’s nachts. Maar dat verdwijnt in het niets tegenover al die zonnige dagen waarbij steeds het zicht erg goed bleef. Ik had gehoopt om de eerste herfstkleuren te kunnen meemaken. Daarom was ik ook helemaal op het einde van september gegaan. Hier en daar had ik wel enkele plekjes gepasseerd waar sommige plantjes hun herfstooi reeds twijfelachtig ten toon hadden gespreid, maar nu weet ik dat de herfstmaand in de Pyreneeën toch oktober is net zoals bij ons. Het zal niet lang meer duren voor ik de Pyreneeën eens bezoek in oktober. Voornamelijk de beklimmingen en uitzichten van op de bergtoppen als Picos del Infierno (3082m), Gran Facha (3005m), Garmo Negro (3051m), de avondbeklimming van Pico de Bacias (2758m), Pico de Tendeñera (2853m) en de half nachtelijke beklimming van Pic d’Ardiden (2988m) behoren tot de mooiste hoogtepunten alsook de overnachtingen aan de vele meertjes waarvan het Ibon Azul Superior (2410m) en het Lac de la Fache (2420m) de twee prachtigste bivakplekjes geboden hadden. Ook mijn tweede overnachting op de Oulettes de Gaube onder de nog steeds indrukwekkende noordwand van de Vignemale mag niet vergeten worden.
Daarnaast mag ik niet ontkennen dat de laatste dagen een beetje mentaal zwaar waren geweest. Vooral de drie laatste dagen was mijn zin om verder te trekken soms getemperd. Dat had er vooral toe geleid dat ik de laatste dag niet meer naar de Lacs d’Estibe Aute ben getrokken en in de plaats daarvan meteen naar Cauterets was afgedaald. Dit is iets waar ik de volgende keer beslist rekening mee ga houden. Af en toe minder lange dagen maken en meer rust inlassen kan dit zeker verhelpen. En voor de rest, rest er me nog maar één ding te zeggen: tot volgend jaar Pyreneeën!
No comments
Comments feed for this article