Zondag 19 september : Heenreis Brussel - Cauterets

Het was omstreeks 7h40 in de ochtend die zondag dat de Thalys te Brussel Zuid vertok naar Paris Nord. Door moe en va was ik dan tot in Brussel gebracht met de auto. Het was rustig in de trein, niet veel mensen en ik had dus mooi een plek voor twee voor mij alleen. Ik probeerde zoveel mogelijk te slapen, maar dat lukte niet. Aan een razend tempo snelde de trein zich door de uitgestrekte graanvelden van noordelijk Frankrijk richting Parijs. Nog geen twee uur duurt het.

In Parijs aangekomen liep ik tussen de mensenmassa naar de metro. Eerst een metroticketje kopen aan een automaat, dan het ticketje in het gleufje duwen aan de smalle ingangspoortjes van de metro, ticketje terug nemen en tenslotte mijn kolossale rugzak nog oppikken aan de zijkant van de poortjes want die was te groot om er zo doorheen te kunnen. Toen ik aan het perron van de juiste metrolijn even een klein minuutje moest wachten op de eerstvolgende metro zag ik nog twee mensen, beide met trekkersrugzak, een jongen en een meisje waarvan het meisje verdacht veel op Sarah de Baets leek. Ik keek nog eens goed, maar dacht dat ik me maar wat inbeeldde. Op de metro was het gebruikelijk een aan en afvloeien van mensen tot ik vervolgens uitstapte aan het metrostation van Montparnasse, aan de andere kant van Parijs, waar ik dan de bordjes volgde naar het treinstation via de bekende lopende band die dit keer eens niet werkte. Het was ticketjescontrole bij de uitgang van de metrogangen. Gelukkig had ik mijn ticketje niet weggegooid en kon ik door. In het station van Montparnasse kocht ik eerst een flesje cola van een halve liter en liep dan naar de TGV met bestemming Lourdes en Tarbes, die al klaar stond voor vertrek. Aan de ingang van het perron stond een toestel om je biljetten te valideren bleek later. Iedereen stak er zijn biljet in, waarop het toestel er een gaatje in prikte. Ik ging zo verder zonder mijn biljet te valideren. Het was immers de eerste keer dat ik dit zag en vorig jaar had ik niks van een biljettenvalidatie gemerkt. Op de trein zat ik naast een oude negerinnenoma. Zij zat aan het raam, ik langs de gang. Het duurde even voor de TGV vertrok. Onderweg heb ik veel geslapen en heb dus niet zoveel naar buiten kunnen kijken. Het was wel redelijk goed weer met een voor de helft met laaghangende stapelwolken gevulde hemel. Uren later bij de biljettencontrole begon de treinconducteur een hele uitleg van waarom ik mijn biljet niet gevalideerd had. Wist ik veel. Hij zag wel direct dat ik geen fransman was en liet het maar voor wat het was, maar nu wist ik tenminste waarom iedereen stond aan te schuiven met hun biljet aan dat machientje op het perron. De volgende keer ook maar doen dan.

De oude dame moest in Dax zijn en was steeds ongerust of ze wel op de juiste trein zat. Ze heeft me regelmatig gevraagd of deze trein wel in Dax stopte of hoeveel stationhaltes er nog waren voor Dax. In mijn beste Frans probeerde ik haar maar gerust te stellen. De trein splitste in Bordeaux. Het voorste gedeelte reed verder naar Bayonne en Irun, in het Baskenland. Het achterste gedeelte, waarop ik meereisde, deed Dax, Pau en Lourdes aan alvorens te eindigen in Tarbes. In Bordeaux stapten enkele mensen uit, maar stapte nog meer volk op zodat de trein nu helemaal vol zat. Twee oude dames die achter me plaats namen vroegen me om hun twee valiezen op het bagagerek te tillen. Ik verstond eerst niet wat ze zeiden, maar het werd in een paar seconden wel duidelijk. Na de klus vertrokken we weer.

En dan kwamen we na toch wel meer dan een uur verder doorreizen aan in Dax, waar mijn buurvrouw afstapte. Maar nog net voor we in Dax aankwamen liepen de twee bekenden door de gang naar de restaurantwagon. Nu zag ik het duidelijk dat het wel degelijk Sarah de Baets was, maar zij had me niet gezien want ik zat op een zetel die tegen de rijrichting in stond en om de restaurantwagon te bereiken moest je naar achteren op de trein lopen. Nadat ik de valies van het oude zwarte vrouwtje van het bagagerek had genomen hield de trein halt in Dax en kon ik vanaf nu aan het raam gaan zitten want er stapte niemand meer op die naast me moest plaats nemen. Sarah en haar vriend liepen terug naar hun wagon via het perron, zag ik. Haar vriend kende ik niet bij naam, maar ik had hem al wel eens eerder gezien op één of ander merkatorfuifje in Leuven.

Onderweg naar Pau werd het steeds meer bewolkt. Van de Pyreneeën in het zuiden werd niets zichtbaar. Vorig jaar kon ik tijdens de terugreis de kolossale Pic du Midi d’Ossau (2884m) tot in Pau bewonderen. Tussen Pau en Lourdes werd het helemaal betrokken en reden we even door lichte regen. Ik had op voorhand de weerssituatie goed opgevolgd en wist dat we nu van achteren uit door het koufront reden dat straks ook de Pyreneeën zou bereiken. Net voor Lourdes werd het weer droog en verschenen opnieuw enkele schaarse opklaringen tussen de wolken zodat af en toe toch wat blauwe lucht te zien was.

In Lourdes was het toch aangenaam weer. Ik snelde vlug naar de bushalte net voor het stationgebouw want de bus voor Cauterets vertrok slechts een paar minuten later, om 16h02. Toen ik even aan het bordje met de uurregeling van de bus stond te lezen, riep er plots iemand van achter me, een beetje met een twijfelende stem : “Dag Joery ?” Het was Sarah natuurlijk met Jeroen, haar vriend. Toevallig gingen ze ook naar Cauterets. We sloegen aan het babbelen terwijl we even later onze rugzakken in de bagageruimte van de bus stopten en vervolgens opstapten. Er reisden nog behoorlijk veel mensen mee naar Cauterets.

Sarah en Jeroen waren van plan om de Ordesa en de Cirque de Gavarnie aan te doen. Daar was ik de vorige keer overal geweest. Het was hun allereerste keer dat ze gingen trekken door de Pyreneeën. Dan is het begrijpelijk dat ze de Cirque de Gavarnie en Ordesa uitkiezen. Die doet immers iedereen eerst, net zoals ik ook vorig jaar. Jeroen haalde zijn kaart boven en wees wat ze van plan waren waarop ik mijn gevolgde route van vorig jaar aanduidde. Nu hadden ze dezelfde weg gepland als ik tot in het Valle del Ara, waar zij de vallei verder door zouden gaan naar Bujaruelo, maar ik opnieuw zou klimmen naar de Collado del Letrero om de bergmeren van Panticosa te bereiken. Onderweg naar Cauterets was het zicht niet zo goed. De meeste bergtoppen waren gehuld in het middelhoge wolkendek. Aangekomen in Cauterets, om enkele minuten voor vijf uur, besloten we om samen een camping op te zoeken. Jeroen had een redelijk dik wandelboek mee over de Pyreneeën waarin ook gedetailleerd de in de dorpen aanwezige campings stonden vermeld met onder meer hun adres, faciliteiten en prijs. Ik vroeg me al stilletjes af bij mezelf waarom hij dat boek meesleurde. Allemaal onnodige kilos te veel vind ik. Op basis van het boekje gingen we naar de camping “Le Mamelon Vert”, welke uiteindelijk de camping was die het dichtst bij het dorp gelegen was. Na het onderweg op straat even gevraagd te hebben vonden we de camping toch redelijk vlug en gemakkelijk.

De uitbaatster was een vrouw. Het was geen hoogseizoen meer en daarom konden we van de lagere prijstarieven van het nevenseizoen profiteren. Na het betalen leidde ze ons even rond. Buiten enkele caravans was er op uitzondering van een koppel met een Hilleberg Nallo, niemand op de camping. We stelden onze tenten op naast het andere koppel met hun Hilleberg. Vervolgens begon ik van mijn sandwiches te eten die ik van thuis mee had. Het was reeds sinds deze morgen geleden dat ik nog gegeten had. Op de trein had ik geen honger gekregen en had toen ook geen zin om mijn sandwiches uit mijn rugzak te halen, maar nu had ik ondertussen toch wel redelijk wat honger gekregen. Sarah en Jeroen begonnen aan een echt kookfestijn. Met hun twee gasbranders stoofden ze groentes en, als ik me niet vergis, pasta klaar. Daarna namen we plaats in het Tv-lokaaltje van de camping, waar toch niemand was. Jeroen zette een andere post op want de Franse Big Brother was toch niet interessant genoeg, hoewel er naar verluid naakte mensen te zien waren. Dat had ik gemist toen ik nog even geld ging wisselen bij de campinguitbaatster. Nochtans werd er op een opgehangen papier verzocht om de televisie niet van post te verzetten. We keken dan maar naar een documentaire over zangvogeltjes, ergens in Rusland bleek.

Wanneer Sarah en Jeroen dan uiteindelijk hun eten op hadden gingen we maar slapen want het was ondertussen beginnen motregenen en het werd al snel donker. Het dal was nu volledig gevuld met een dik wolkendek waarvan de basis steeds lager zakte. Het koufront zal weldra vanuit het noorden de Pyreneese dalen binnendringen. Ik bracht nog een bezoekje aan het sanitairgebouw van de camping om onder meer mijn lenzen uit te doen en kroop daarna ook in mijn slaapzak in mijn Hilleberg Acto. Het was dan 19h00 en ik viel niet veel later toch snel in slaap.