Zondag 15 oktober : Bivouak Col de Susanfe (2470m) - Lac de Blantsin (2418m)

Afstand: 14.3km
Duur: 6h20
Klimmen: 1670m
Dalen: 810m

Bergpassen: Col d’Emaney (2462m)

De volgende ochtend werd ik omstreeks zeven uur wakker van geroep van de eerste groep die de Col de Susanfe bereikte op weg naar de top van de Haute Cime. Het werd nu net licht en het sneeuwde nog regelmatig buiten. Het had heel de nacht bij momenten gesneeuwd, maar nu beterde het weer zich geleidelijk. De middelhoge bewolking loste langzaam op. Na mijn ontbijt trok ik meteen op pad. Ik volgde de afdaling van de Col de Susanfe verder naar het Lac de Salanfe (1925m), een groot stuwmeer. Tijdens deze afdaling werd het zicht op de Tour Sallière steeds indrukwekkender. Bij de stuwdam kwam ik de eerste dagjesmensen tegen die vanuit het nabijgelegen dal het stuwmeer hier bereikten. Ik stak de stuwdam over en begon dan geleidelijk aan de eenvoudige recht-toe-recht-aan klim naar de Col d’Emaney (2462m). Op weg naar de col kwam ik in de cumuluswolken terecht die zich ondertussen gevormd hadden. Toch merkte ik bijna op de col nog een groep steenbokken op door de mist heen. Op de col blies een ijskoude wind en dus vertrok ik meteen verder voor de afdaling naar het Vallon d’Emaney nadat ik mijn dikke fleece, muts en handschoenen weer had aangetrokken. Van op de col kan je eenvoudig naar de top van Le Luisin (2786m), een mooie uitzichtsberg, maar nu met de mist was dit zinloos.

Tijdens de afdaling kwam ik geleidelijk weer onder de wolkenbasis uit en werd de dalbodem zichtbaar. Het is een kort aantrekkelijk dal met aan het dalhoofd een reusachtige cirque, gevormd door de oostflank van de Tour Sallière. Beneden in het dal maakte ik even een pauze om mijn middagmaal te nuttigen. Dan trok ik weer verder door in het dal het pad langs de beek verder stroomafwaarts te volgen. Een eindje verder kwam ik zo bij een schamel boerderijtje uit dat op de kaarten als Emaney (1856m) staat aangegeven. Hier is het even uitkijken want de Tour du Ruan is hier slecht bewegwijzerd. Aan de overkant van de beek begint een ietwat verborgen pad tussen het struikgewas dat het begin vormt van de klim naar het Lac de Blantsin (2148m) en de Col de Fenestral (2451m). Op een rots staat dit ook in rode verf aangegeven, maar voor wie niet door heeft dat hij hier moet gaan zoeken zal het waarschijnlijk niet opvallen.

Ik begon hier dus met de klim over het pad dat al snel redelijk steil kronkelend omhoog liep door het struikgewas met overal mooie herfstkleuren. De bewolking was nu al fel opgetrokken en gebroken zodat de zon weer scheen en de Col d’Emaney aan de overkant uit de mist zichtbaar was geworden. De klim bleef steil verder kronkelen tot ik aan de beek kwam die van het Lac de Blantsin komt. Hier liep de route het zijdalletje in zodat ik niet veel verder bij het Lac de Blantsin (2148m) uitkwam. Het meertje ligt in een redelijk woeste omgeving. Ondanks de vele rotsblokken vind je hier wel enkele schamele bivakplekken. Een groot sneeuwveld lag nog aan de over van het meer. De klim naar de Col de Fenestral kon van hieruit nu goed bekeken worden en deze leek op het eerste zicht niet van de poes. Ik stelde er mijn akto op, verkende nog even de omgeving, at mijn avondmaal op en ging al slapen nog voor zonsondergang. De bewolking was ondertussen volledig opgelost, het was windstil en ik wist dat een ijskoude nacht ging volgen.