Dinsdag 17 oktober : Lac du Plan de Buet (2543m) - Plan des Lacs (993m)

Afstand: 17.8km
Duur: 7h00
Klimmen: 410m
Dalen: 1980m

Die volgende ochtend bleef ik liggen bij zonsopgang. Zo sliep ik nog een stuk door in de voormiddag. Het was dan bijna elf uur wanneer ik wakker werd. De grote verrassing voor me was dat ik me goed voelde. Ik voelde me helemaal niet ziek en zat weer vol energie. Snel maakte ik me klaar en het was dan vijf voor twaalf toen ik op pad vertrok. Toch had ik nu een nieuw probleem. Heel mijn watervoorraad was op. Het water van het Lac du Plan du Buet (overigens voor de helft al bevroren) was een grijze massa en daar wou ik niet van drinken. Mijn muesli-ontbijt had ik maar droog naar binnen gespeeld wegens gebrek aan water. Ik bevond me nu hoog in de bergen en met de kalkstenen ondergrond zag het er naar uit dat ik het nog zeker een halve dag zonder water moest gaan zien te redden.

Door de grauwe kalkstenen omgeving, hier en daar met diepe karstgaten en dolines, vervolgde ik weer met een droge mond de markeringen van de Tour du Ruan. Een eind verder kwam ik op de kam genaamd de Frêtes du Grenier terecht met mooie uitzichten. Weer een stuk verder begon dan een woeste afdaling tussen kalksteenrotsen en -pillaren. Dat duurde wel een tijdje tot ik zo bij de Refuge du Grenairon (1974m) uitkwam. De hut was gesloten en er was geen water te vinden. Ik vervolgde dus meteen mijn weg verder. Zo daalde ik verder af over een glibberig kleiig pad tussen het struikgewas en later doorheen bos tot ik aan een riviertje uitkwam. Hier liet ik mijn rugzak vallen, nam mijn plastieken fles en kapte zo snel ik kon een liter ijskoud water naar binnen. Vervolgens nuttigde ik mijn middagmaal, hoewel het al goed drie uur was. Daarna trok ik weer verder.

Wat volgde is zeker het mindere deel van de Tour du Ruan. Eerst liep ik langs het kleine skigebied van Sixt-Fer-à-Ceval, daarna langsheen oude boerderijcommunes. Bij de laatste verzameling boerderijtjes, Les Praz de Communes (1674m) moest ik even de kaart erbij halen. De markeringen waren hier weer zoek. Ik moest links een onduidelijk pad inslaan en liep dan vervolgens over een weer aantrekkelijk stuk door bos met mooie herfstkleuren en soms mooie doorkijkstukken verder naar Plan des Lacs (955m) beneden in de Cirque de Fer à Cheval.

Hier beneden in het dal werd het nu donker en moest ik op zoek gaan naar een bivakplek. Er was hier trouwens iets merkwaardigs te aanschouwen. De asfaltweg was vanaf hier helemaal bedolven door een reusachtige modderstroom. Een bord verder vertelde me het verhaal. Een aardverschuiving tijdens een onweer die begon op de westflank van Le Cheval Blanc in de zomer van 2002 bereikte hier beneden het dal en bedolf alles onder een tot twee meter dikke puin en modderlaag en verwoeste zo de asfaltweg. Nadien probeerde men de weg te herstellen maar dat leek tevergeefs. Bijna elke zomer kwam er weer een modderstroom naar beneden. Het was er dan nu ook maar een triestig zicht nu men de moed had opgegeven.

Ik stak de rivier hier via de brug over en liep dan door het bos verder. Zo passeerde ik nog de Auberge de Giffrenant (962m) en vond dan een driehonderd meter verder een goede bivakplek naast de rivier in het bos. De duisternis was nu gevallen en in het donker stelde ik weer mijn akto op, at onder meer de overschot van mijn maaltijd van gisteren op en ging dan slapen.