Zondag 12 november : Poschenried (1256m) - Wildhornhütte (2303m)

Afstand: 17,5km
Duur: 8h00
Klimmen: 1950m
Dalen: 300m

Zaterdagavond kwam ik in een druilende regen aan in het Zwitserse Lenk (1068m). Ik reed nog door over de smalle asfaltweg in de richting van de Iffigenalp om dan halfweg nabij Poschenried (1256m) de wagen op de kleine parking stil te leggen. De nacht bracht ik weer in de auto door terwijl het de gehele nacht stevig bleef regenen. Een diepe slaap vatten zat er dus niet echt in. De volgende ochtend was het nog steeds betrokken maar het regende toch niet meer zo fel. Anderzijds was er nu wel een wit sneeuwtapijt te zien op de berghellingen net onder de wolkenbasis met een kaarsrechte sneeuwgrens die met het blote oog geschat ergens tussen 1600 en 1700m hoogte moest liggen.

Na het ontbijt vertrok ik meteen op pad met jas aan en regenhoes over de rugzak. Al snel passeerde ik de Iffigfall, een mooie waterval, om daarna over een mooi pad doorheen het naaldbos en later langsheen de Iffigbach verder te klimmen tot ik op de Iffigenalp (1584m) aankwam. De Iffigenalp is een grote relatief vlakke bergweide in het Iffigtal. Er bevindt zich een bevoorradingskabelbaan die in verbinding staat met de hoger gelegen Wildstubelhütte (2791m) en een berghotel dat meer weg heeft van een herberg en welke dienst doet als overnachtingsmogelijkheid voor de lopers van de Tour du Wildhorn. Vandaag was het berghotel reeds gesloten. Het dal zelf was indrukwekkend. Steile kalkstenen bergflanken bekleed met een laag sneeuw. Hogerop zag ik al een mooi pak sneeuw liggen, maar toch leek het doenbaar om ginder boven te lopen. Aan het berghotel volgde ik de bewegwijzering die me naar de Rawilpass (2429m) wees. Deze col ligt een pak hoger in de bergen volop in de sneeuw. Vandaag had ik graag de Cabane des Audannes (2508m) bereikt, de berghut aan de zuidflank van de Wildhorn. Dat was van hieruit nog zo’n acht uur stappen over de Rawilpass en daarna nog de Col des Eaux Froides (2648m). 2h45 stond er aangegeven voor de col. Eens benieuwd hoe lang ik er over ging doen.

Niet veel hoger ging de regen over in een mengeling van regendruppels en natte sneeuwvlokken om dan op zo’n 1650m plots het eerste wit op de keien aan te treffen. Over een duidelijk zigzaggend pad klom ik zo verder een puinhelling op terwijl de neerslag al gauw over ging in doodgewone sneeuw en ik tevens mijn voeten neer plantte op een steeds dikkere en dikkere sneeuwlaag. Na goed 300m klimmen van de Iffigenalp draaide het pad naar links en volgde een inham langsheen verticale rotswanden. Het was hier dat ik op het pad sporen aantrof van een groep gemzen. Wanneer ik dan de rotswand gepasseerd was liep ik nog voorbij de Blattihütte (2027m) en kwam dan bijna aan de onderkant van de wolkenbasis in de mist terecht. Ik zag nog een groep van acht steenbokken die verder de mist in doken wanneer ze me zagen. Niet veel verder gebeurde hetzelfde met een groep gemzen. Zij waren ook met zijn acht. Ik klom verder door de sneeuw en kwam nu ook in de mist terecht met sneeuwvlokken die voorbij vlogen in de inmiddels aangewakkerde noordenwind. De sneeuw lag hier nu al ongeveer 30cm dik. Hogerop verscheen de Stierelägerhütte (2278m) uit de mist wanneer ik dichterbij kwam. De bewegwijzering vertelde me dat ik hier rechts diende af te slaan voor de Rawilpass. Links liep een pad omhoog naar de Wildstubelhütte. Ik sloeg dus rechtsaf en klom verder, maar het pad dat voorheen ondanks de sneeuw duidelijk te volgen was, werd nu erg vaag. Een stuk klom ik op mijn intuïtie verder tot ik een eind hoger weer duidelijk merkte dat ik het pad onder de sneeuw weer te pakken had. Wanneer ik dan op zo’n 2340m aankwam aan de steile hellingen van de oostflank van de Mittaghorn (2686m) verdween de dichte mist even en zo zag ik de Rawilpass een 600m verder liggen. Het bleef wel doorsneeuwen en bovendien door het naderen van de col blies de wind hier ook stevig. Het sneeuwdek lag hier dan ook verwaaid en dus niet meer met een continue dikte zoals dat lager steeds het geval was. Ik trof een eerste sneeuwduin aan waar ik tot mijn dijbenen in weg zakte. Die gepasseerd kon ik nog even het pad volgen maar dan hield het op. De laatste 400m naar de col liepen over een berghelling waar goed een halve meter sneeuw lag. Door de sneeuw lopen ging nu steeds moeilijker. Ik zakte een 30cm diep weg. Dat was niet zo het probleem maar omdat ik een toch al matig steile helling diende te traverseren schoof ik soms toch wel uit. Stijgijzers had ik mee, maar ze aantrekken in verse sneeuw heeft niet veel zin. Ze bleven dan ook in de rugzak.

Ondertussen was ik tot een 50m van de Rawilpass genaderd en dat terwijl weer een dichte mist opdook. Ik bleef even stil staan en aanschouwde de omgeving. Het zicht was maar rond de 20 meter en bij momenten zag je het onderscheid niet meer tussen sneeuw en lucht. Daarbij vloog er bij momenten ook nog eens een pak stuifsneeuw voorbij, opnieuw opgewaaid van op de grond. White out noemt men deze toestand wel eens. Ik had ondertussen 2h15 gelopen van aan de Iffigenalp en was dus veel sneller dan de bewegwijzering aangaf. Toch maakte ik na een minuutje nadenken en het traject op de kaart bestuderend de beslissing dat het beter was terug te keren. Vooral de Col des Audannes leek me een vraagteken bij deze sneeuw en of ik dan nog over de Arpelistock (3035m) kon geraken was nog een groter vraagteken. Ik keerde dus terug, een beslissing waar ik wel een beetje spijt van kreeg later want ik ben ervan overtuigd dat de gehele Tour du Wildhorn afleggen met deze omstandigheden nog wel mogelijk was geweest. De Wildhornhütte werd nu mijn doel voor vandaag.

Het terugkeren was verre van aangenaam. De wind blies nu recht in mijn gezicht waarbij ik bij momenten snel moest stoppen met lopen en me 180° omkeren om bij de volgende rukwind de aanstormende wolk stuifsneeuw niet in mijn gezicht te krijgen. Ik kon nu gemakkelijk mijn sporen in de sneeuw weer terug naar beneden volgen dacht ik. Maar dat was over het eerste stuk niet waar. Op veel stroken waren ze alweer opgevuld met sneeuw door de wind en dus gewoon niet meer te vinden. Toch kon ik op de eerder gelopen route blijven. Wanneer ik weer bij de Blättihütte (2027m) aankwam stopte ik hier even en nam een korte pauze in de hut. Het is een comfortabele schuilhut, perfect om in te bivakkeren. Wanneer ik dan na de pauze weer buiten kwam was het gestopt met sneeuwen. De wolkenbasis trok wat op en er verschenen zelfs eventjes enkele schaarse opklaringen. Ik vervolgde mijn weg weer naar beneden en kwam niet veel later weer op de Iffigenalp uit. Het was duidelijk een beetje zachter geworden want de sneeuw smolt weg onder 1900m zodat de sneeuwgrens al een 100m hoger lag dan enkele uren geleden.

De route naar de Wildhornhütte liep nu verder doorheen het Iffigtal, eerst bijna vlak, later matig stijgend zodat ik weer in de sneeuw terecht kwam. Een heel stuk hoger kwam ik dan weer bij een valse col uit waarachter de Iffigsee (2065m) verscheen. Het bergmeer was voor de helft bevroren. Op de andere helft maakte de wind relatief grote golfjes. Er lag hier alweer tussen 20 en 30cm sneeuw en met de wolkenbasis niet veel hoger gaf de omgeving een mystieke indruk. Ik vulde mijn watervoorraad bij aan het meer waardoor ik voor even ijskoude vingers kreeg en vertrok dan weer op pad. De Wildhornhütte (2303m) ligt niet veel verder meer. Langsheen een berghelling klom ik zo over een 30 tot 40cm dikke sneeuwlaag naar een sandrvlakte van waarop de berghut in zicht kwam. Ik doorkruiste de vlakte en klom dan de laatste honderd hoogtemeters naar de hut. Het laatste stuk kreeg ik niet cadeau. Het waaide hier ook weer hard zodat dichter bij de hut de sneeuw weer helemaal verwaaid lag. Op een uitgebreide strook onder de hut moet de sneeuw zo meer dan een meter dik hebben gelegen. Een stuk heb ik op handen en knieën moeten overbruggen omdat ik anders te diep wegzakte. Nabij de hut kwam ik weer in de mist terecht.

De thermometer aan de hut wees -5°c aan. De hut was niet op slot. Ik betrad de winterraum, at er mijn maaltijd pannenkoeken op en ging dan meteen slapen in één van de twee opengestelde dortoirs. Binnen in de berghut was het rond het vriespunt zodat ik in mijn eigen slaapzak sliep.