Maandag 13 november : Wildhornhütte (2303m) - Geltenhütte (2002m)

Afstand: 15,0km
Duur: 6h30
Klimmen: 750m
Dalen: 1050m

De volgende ochtend wees de thermometer nog steeds -5°c aan. Het weer was fel gebeterd. Het zicht was uitstekend. Velden altocumulus trokken voorbij met tussenin blauwe luchten. Na het ontbijt vertrok ik op weg naar de Geltenhütte. Ik daalde weer af naar de sandrvlakte voor de hut en koos op de op één gewaaide sneeuw dicht bij de hut voor een ander traject dan ik gisteren genomen had. Toch zakte ik weer tot de dijbenen in de sneeuw weg. Op de sandrvlakte sloeg ik nu linksaf en klom over een hobbelige helling naar boven waarbij ik in de sneeuw regelmatig sporen van sneeuwhazen opmerkte. Ik nam een eigen traject want sporen van een pad onder de sneeuw waren nergens te bekennen.

Mijn route draaide vervolgens verder naar het westen om de Niesehorn tot ik op een soort balkon uitkwam onder de noordkant van deze berg. Hier begon nu de afdaling langsheen de rotswand die het balkon begrenst. Hier trof ik ook weer bewegwijzering aan die meedeelde dat er een moeilijke passage ging volgen die enkel geschikt is voor geoefende wandelaars. Er is keuze tussen twee routes om beneden te geraken. Ik koos voor de oostelijke route. Hier trof ik weer een duidelijk pad aan onder de sneeuw dat zigzaggend naar beneden liep. Dit pad volgde ik en kwam dan een stuk lager bij de rotswand uit waar het pad met enkele kabels, maar zonder gevaar, verder afdaalde naar de Tungelpass (2085m). Vervolgens daalde ik van op deze col verder in westelijke richting. Een heel stuk verder kwam ik zo op een andere sandrvlakte uit die op de kaarten met Chüetungel (1786m) staat aangegeven. Zo kwam ik ook onder de sneeuwgrens uit. Op deze vlakte lag hier en daar nog wat plukjes sneeuw. Nu koos ik om nog verder af te dalen naar de Lauwensee (1381m), een bergmeer achteraan in het Lauenental. Het meer was ondanks zijn relatief lage ligging al bijna helemaal dichtgevroren. Ik maakte een rondwandeling rondom het meer, wat uiteindelijk niet erg de moeite was en begon dan aan de klim doorheen het Geltental naar de Geltenhütte. Het weer was ondertussen alweer aan het verslechteren. De middelhoge bewolking werd dikker maar het bleef nog droog. Ik wist dat er later op de nacht alweer een warmfont ging voorbij trekken.

De route doorheen het Geltental mag er zijn. Eerst kreeg ik een korte maar stevige klim voorgeschoteld om dan even een rustpauze te hebben midden in het dal waar je zo goed als vlak verder loopt met een mooi zicht op de Geltenschuss, de twee grote watervallen in het dal. Vervolgens kwam ik aan de finale klim die in eerste instantie steil kronkelend over een puinhelling voert om daarna bovenaan de hoogste waterval uit te komen en dan langs de beek minder steil verder te klimmen naar de hut die onder de noordwestflank van de Wildhorn is gelegen. Ongeveer midden op de puinhelling kreeg ik weer sneeuw onder de voeten die duidelijk langzaam wegsmolt onder toedoen van zachtere temperaturen.

Aan de Geltenhütte (2002m) lag een pakket van 10 tot 20cm. Ook deze berghut was vrij toegankelijk. Binnen spendeerde ik meer dan een uur aan het bestuderen van het boek “Die schönste skitouren im Schweiz”, een boek over mooie en relatief gemakkelijk te beklimmen Zwitserse drieduizenders en een minder interessant boek over huttentochten in Zwitserland. En terwijl ik daar mee bezig was begon het buiten goed te sneeuwen. Daarna maakte ik nog een avondmaaltijd klaar en wanneer ik dat naar binnen gespeeld had ging ik alweer meteen slapen. ’s Nachts hoorde ik meermaals de regen tikken op het dak van de hut. De sneeuwval was dus overgegaan in doodgewone regen.