Dindsdag 14 november : Geltenhütte (2002m) - Wildhornhütte (2303m)

Afstand: 7,5km (12,5km met Niesehorn)
Duur: 4h30 (7h00 met Niesehorn)
Klimmen: 680m (1180m met Niesehorn)
Dalen: 380m (880m met Niesehorn)

Bergtoppen: Niesehorn (2776m)

’s Ochtends was het droog maar nog steeds zwaar bewolkt. De bergtoppen hingen in de wolken. Het had gedooid voorbije nacht. Aan de hut was de sneeuwlaag van gisteren nu veranderd in onregelmatige natte sneeuwplekken. De sneeuwgrens lag nu ergens rond 2100m. Vandaag keerde ik weer terug naar de Wildhornhütte. Gisteren had ik gehoopt om misschien toch de Arpelistock (3035m) te proberen om dan weer terug te keren naar de Geltenhütte, maar door de vele bewolking had ik dit vage plan almaar meteen geschrapt.

Ik volgde nu het duidelijke pad dat langs de berghelling hoog in het Geltental noordwaarts voert naar de Chüetungel. En niet veel verder van de Geltenhütte vandaan stelde dit al meteen voor moeilijkheden. De ondergrond was blijkbaar nog bevroren zodat de gesmolten sneeuwlaag op veel plaatsen op het pad weer bevroren was tot een laag ijs. Ik probeerde de gladde stukken te vermijden door het pad te verlaten en over het gras te lopen, wat ook niet altijd evident was op de steilere stukken. Onderweg had ik nog een mooie terugblik op de hoogste waterval van de Geltenschuss en dan kwam ik al gauw na een passage met een ladder op de Chüetungelvlakte uit. Hier liep ik weer oostwaarts en nam vervolgens in tegenstelling tot gisteren het westelijke pad dat steil over sneeuw omhoog liep langsheen de rotswand om zo op het balkon te geraken onder de noordflank van de Niesehorn.

Ondertussen was het weer fel gebeterd en waren brede opklaringen verschenen. In de schaduw had de sneeuwlaag nu bovenaan duidelijk een harde korst gekregen door de regen en ijzel van voorbije nacht. In de zon was hij zacht maar smolt nauwelijks weg. Na weer hoog boven de Iffigsee te passeren kwam ik omstreeks 15h00 weer bij de Wildhornhütte aan. De thermometer duidde nu +4°c aan. De sneeuwlaag was hier nu compacter dan gisteren, maar smelten deed het nauwelijks.

Ik liet mijn rugzak achter in de winterraum en ging dan op weg naar de Niesehorn. Verder achter de hut klom ik zo tot halfweg op de zijmorene van de Tungelgletsjer om deze dan naar het westen te verlaten en door de sneeuw de steenmannetjes te volgen die me naar de zuidgraat van de Niesehorn brachten. Steil klom ik dan zonder moeilijkheden over de graat naar de top alwaar ik werd verwelkomd met een mooi uitzicht op de Wildhorn en de hoge bergen in het oosten. In het noorden waren zelfs de Vogezen en het Zwarte Woud zichtbaar. Ik bestudeerde er nog de route die ik morgen zou nemen om de Schnidehorn en de Wildhorn te beklimmen. Het leek me best om morgen stijgijzers mee te nemen. De sneeuw zal zeker nog harder worden na de heldere nacht die ging volgen en met steilere stukken konden ze zo wel eens van pas komen. Hier op de Niesehorn had ik geen stijgijzers gebruikt.

Na een kwartier op de top keerde ik weer terug. In de Wildhornhütte maakte ik weer een avondmaaltijd klaar maar dat duurde wel een tijdje omdat ik sneeuw diende te smelten. Er is bij vorst geen water te vinden aan de hut. Zo’n twee uur na zonsondergang ging ik alweer slapen. Het alarm van mijn GSM zette ik op 5h00. Ik wou zeker vroeg genoeg aan de beklimming beginnen want volgens de cijfers doe je zo’n 7 uren over het de lange beklimming van de Wildhorn en de terugkeer naar de berghut. ’s Nachts werd ik meermaals wakker van de stevige wind die inwerkte op de windvaan op het dak van de hut.