Zaterdag 07 juli: Gjende (984m) – Leirungsdalen (1320m)

Afstand: 16.5km
Duur: 9h40min
Klimmen: 960m
Dalen: 620m
Mensen: 13
Muggen: minstens 273

Schoenen uitkappen en kousen uitwringen

Die ochtend was het droog. Toen ik rustig mijn ontbijt verorberde gleed de eerste boot over Gjende (984m) op weg naar Memurubu. Even later zette ik mijn weg voort langsheen de oevers van het meer. Op sommige plekken was het pad overstroomd. Het waterpijl van het meer stond een goeie halve meter hoger dan dat normaal het geval moest zijn. Een stuk verder kwam ik dan aan een donderende waterval terecht en kon ik niet meer verder langsheen Gjende. Het is hier dat de Leirungsåe, de rivier die doorheen het Leirungsdalen stroomt, zich in Gjende stort. Ik volgde het paadje een stukje langsheen de wild stuivende rivier om dan wat verder redelijk steil te stijgen. Hier begint de Knutshøegraat welke samen met de veel bekendere Beseggengraat de twee mogelijke graatwandelingen vormen aan het Gjendemeer. Het uitzicht werd immens hogerop op Knutshøe (1517m)! Ik kwam nog enkele Noorse dagjesmensen tegen, alsook enkele sneeuwhoenders en werd eindelijk toch een beetje minder erg geplaagd door de muggen dan langsheen Gjende.

Wanneer ik de graat overgewandeld was kwam ik in het Leirungsdalen terecht. Hier stak ik de rivier over via een grote houten brug, liep vervolgens door een moerassige en zompige zone met weer enorm veel midges en vliegen om dan later weer aan een wilde bergbeek aan te komen. De steenmannetjes gebaarden me om deze over te steken, maar de rivier was te sterk gezwollen. Een heel eind ben ik stroomopwaarts gaan kijken of er geen eenvoudige plek was om aan de overkant te geraken, maar tevergeefs. Uiteindelijk keerde ik maar terug naar de eigenlijke oversteekplek en probeerde het daar dan maar. Van de ene rotsblok sprong ik naar de andere terwijl ik evenwichtskunsten uitvoerde met mijn twee wandelstokken. Verschillende rotsblokken lagen diep in de rivier en ik kon niets anders dan via deze blokken naar de overkant gaan en me dus nat laten worden tot mijn knieën. Al een geluk dat ik nu nog een rugzak van bijna 30 kilo op de rug had of anders was ik mogelijk met het krachtige water meegesleurd geworden met ongetwijfeld minder prettige gevolgen. Ik had goed vijf minuten nodig om geconcentreerd die luttele vier meter brede bedding over te steken. Aan de overkant was het dan even pauze om de schoenen leeg te kappen en kousen uit te wringen.

Ik vervolgde het pad doorheen het laag struikgewas en wandelde een stuk verder, na nog eens een muggenrijke pauze, vlak langs de Leirungsåe het nauwere deel van het Leirungsdalen in. Wat was dit een schitterende vallei. Mooi groen beneden en met gedeeltelijk met sneeuw bedekte grijze bergen overal om me heen. Ongeveer op 1320m in het dal stelde ik mijn tarp weer op. Na het avondmaal viel er dan voor een dik half uur een hevige bui over mijn dak heen. Voor de rest van de nacht bleef het droog maar er stond wel weer een goed voelbaar briesje uit het oosten.