Afstand: 14.0km
Duur: 9h45min
Klimmen: 630m
Dalen: 690m
Mensen: 2
Muggen: 14
Paniekkreten!
Die ochtend was het mooi weer, maar ik was niet wakker geworden van mijn wekker. Zo kon ik pas na wat vloeken tegen de middag vertrekken. Toen ik dan even nog water was gaan halen bij de rivier werd ik enorm opgeschrikt. Er zat een beestje in een struik dat me een waarschuwingskreet toeriep alsof het riep van: “Durf niet dichterbij komen of ge hebt mijn snijtanden in uw gat!” Ik ging toch eens voorzichtig loeren en toen zag ik plots dat mooie hamsterachtige diertje met zijn bruine en zwarte pels. Er niet meteen aan gedacht dat ik een lemming zou gaan tegen het lijf lopen. Wat later bij mijn eerste meters over het pad overkwam me dan nog eens hetzelfde. Ik liep bijna de volgende lemming plat die net op het allerlaatste moment zijn leven redde door me te doen schrikken met zijn luid gepiep. Huppelend liep hij even voor me uit om dan snel dekking te zoeken tussen de struiken. Schattige beestjes zijn het. Het eerste uur doorheen het dal was het nog meer van dat. Bij momenten zag ik enkele meters voor me uit de volgende lemming dekking zoeken, of een andere plaagde me dan weer door zijn paniekkreten uit te schreeuwen vlak naast mijn voeten.
Een eind verder in het dal verschenen er meer en meer sneeuwvelden tot ik later meer over sneeuw dan over vaste ondergrond verder wandelde. Toen ik dan nabij het Leirungstjønnin (1578m) aankwam stopte ik even om de route te bekijken om Tjønnholstind (2331m) zoals gepland te beklimmen. Even twijfelde ik, maar ik wist dat het geen zin had. Vanuit het oosten zag ik dikkere wolken aankomen. De zon was ondertussen al achter de wolken verdwenen. Nog een dik uur gaf ik het en dan verwachtte ik de eerste regen met de wolken die waarschijnlijk de bergtoppen gingen raken. Tjønnholstind werd dus de eerste schrapper. Na de pauze liep ik dan het laatste stuk van het Leirungsdalen verder door en dat vrijwel constant over dikke sneeuw.
Eerste voorsmaakjes op de zondvloed
Na nog de twee bevroren bergmeren gepasseerd te zijn kwam ik op Svartdalsbandet (1678m) aan met een indrukwekkend zicht op het veel lager gelegen Svartdalen waar nog meer sneeuw lag dan wat anders. Hier zag ik voor het eerst rendieren. 
Verscheidene kuddes trokken noordwaarts over de sneeuwvelden doorheen het dal. Ondertussen begon het ook te regenen en verdwenen de bergtoppen in de wolken net zoals ik daarnet had zitten bedenken. De erg steile afdaling het Svartdalen in werd hierdoor op enkele plekken een glibberige bedoening. In de druilende regen trok ik vervolgens verder zuidwaarts doorheen het dal over veel sneeuw en langsheen een nog bijna volledig met ijs bedekt meer. Hogerop stak ik het zadel over en begon zo aan de afdaling doorheen Torfinnsdalen waar weer enkele rendierkudden mijn weg passeerden. Lager kreeg ik weer meer en meer vaste grond onder de voeten en het duurde niet lang of het Bygdinmeer (1058m) kwam in zicht. Dit is het allergrootste meer in Jotunheimen. Ik daalde af tot Torffinssbu, een gezellige private hut gelegen aan de oevers van het meer.
Er waren helemaal geen gasten. Ik vroeg of ik mee kon eten deze avond om daarna verder te trekken. Dat was geen probleem. In de tijd dat ik dan helemaal alleen in de knusse stube de voorgeschotelde maaltijd naar binnen speelde begon het buiten pijpenstelen hard te regenen. Het dak van de hut werd een heuse waterval. “Miljaar, als dat dadelijk maar ophoudt als ik weer vertrek.” Ik kreeg bloemkoolsoep, gekookte aardappelen met broccoli en een soort blinde vink en een stukje cake met slagroom als dessert.
Net wanneer ik dan terug wilde vertrekken hield het gelukkig langzaamaan op met regenen. Nu vervolgde ik mijn tocht westwaarts langsheen de noordelijke oever van Bygdin. Het meer werd erg fraai met de dreigende wolkenluchten over de bergen en mistbanken die langzaam vanuit het oosten over het meer in mijn richting kwamen gegleden.
Een stuk verder liep het pad van de meeroever weg, stak ik de weer gezwollen Langedalsåne over via de zomerbrug en steeg dan verder het Langedalen in terwijl het dan alweer een tijdje lichtjes was beginnen regenen. Een eind hoger vond ik dan een geschikte bivakplek met nog een mooi uitzicht op het lager gelegen meer. Ik stelde mijn tarp weer redelijk kort tegen de grond op en dat was zeker nodig met de regen en wind. Die nacht regende het de gehele nacht stevig door en werd de kap van mijn bivakzak enkele keren nat bij het draaien van de wind, maar zelf bleef ik droog. Het materiaal van mijn bivakzak bleek goed waterafstotend te zijn.
Flickr
