Maandag 09 juli: Langedalen (1260m) – Uksedalen (1460m)

Afstand: 11.0km
Duur: 5h00
Klimmen: 480m
Dalen: 280m
Mensen: 0

Niks te schoenen uitkappen of kousen uitwringen!

Die ochtend bleef het maar matig door regenen. Ik bleef dus maar liggen in mijn slaapzak. Tijdens de middag was het nog steeds non-stop goed aan het regenen. Ik bleef nog steeds liggen in mijn slaapzak. En dan was het rond vijven en werd het plots zo goed als droog. Ok, er vielen nog wel wat druppels uit de lucht maar dat kon niet meer tellen. Vlug stond ik op, pakte mijn boeltje in en vertrok op weg. Er hing een duistere mysterieuze sfeer over de bergen. Donkere wolken gleden over, bergtoppen in de wolken. Hogerop in het Langedalen kwam ik dan weer op de sneeuw terecht en kreeg ik een mooi spektakel te zien van lage wolkenflarden die zich als een waterval over de bergrug van Galdeberget (2075m) gooiden en dan in de neerwaartse beweging oplosten. Hetzelfde werd later meermaals herhaald over Slettmarkpiggen (2164m). Ik passeerde het Langedalstjernet (1513m) waar uiteraard weer veel ijs op lag, doorkruiste dan een soort hoogvlakte met veel sneeuw en kwam dan aan het Galdebergtjerni (1507m) uit waar ik uiteindelijk aan de zuidpunt van dit met ijs bedekte meer de rivier die uit het meer stroomde diende over te steken.

Het water was overal tussen een halve meter en een meter diep en kabbelde rustig tussen kleine rotsblokken waarvan er slechts enkelen net boven water uit staken. Dit werd weer een uitdaging. Voorzichtig waadde ik van rotsblok naar rotsblok door de rivier naar de overkant waarbij de blokken gelukkig hoog genoeg in het water lagen zodat er net geen water langs bovenaan in mijn schoenen kon vloeien. Maar dan net op de voorlaatste rotsblok schoof ik toch wel niet uit zeker. Mijn rechter been verdween in het water. Met mijn stokken kon ik me er snel uit duwen en me op de sneeuw op de oever gooien, maar de onderkant van mijn been en broek was nat en mijn schoen met ijskoud water gevuld. Ik liep maar verder want hier op al die sneeuw kon ik mijn schoen moeilijk gaan uit doen.

Massa’s sneeuw en bedolven water

Zo zette ik mijn weg voort over de sneeuwhelling langs de westkant van het meer. Daarna kwam ik in een kort dal terecht met nog enkele bivakbare plekken en met Slettmarkpiggen (2164m) voor me en tussen deze berg en Galdeberget (2075m) een col. Uksedalsbandet (1675m) heet deze col en deze diende ik dus over te steken. Steenmannetjes leidden me omhoog naar het steile sneeuwveld vlak onder de col. Tot slot klom ik al zigzaggend een spoor stampend op het nog maagdelijk ongeschonden sneeuwveld naar boven. Er was blijkbaar nog geen mens deze col overgestoken dit jaar. Pickel liet ik op de rugzak, maar eigenlijk moest ik hem hier boven gehaald hebben want het sneeuwveld was wel gevaarlijk steil. Boven op de col rustte ik even uit en zag dan aan de andere kant het witte Uksedalen van onder het lage donkere wolkendek. Er lag nog een dik pak sneeuw in dit dal en enkel het spiegelgladde oppervlak van de sneeuw bovenaan het dal verraadde de aanwezigheid van het meer in het dalhoofd. Het Uksedalstjernet (1561m) was uiteraard nog compleet met ijs en sneeuw bedekt.

Ik daalde af van de col, eerst over de rotsen en vervolgens over de sneeuw. Zo liep ik niet veel later over de dikke sneeuwhelling boven het Uksedalstjernet (1561m). De sneeuw lag hier op veel plaatsen nog meer dan 2m dik. Verder in het dal kwam ik dan toch hier en daar nog wat steenmannetjes tegen die, gestapeld op grote rotsblokken net boven de sneeuw uitkwamen. Een eind verder opende het dal zich geleidelijk en kreeg ik weer de eerste stukken vaste grond voorgeschoteld. Nabij de brede monding van het dal zocht ik dan uiteindelijk een bivakplek. Het was dan al bijna half twaalf en dus nacht en nadat het af en toe slechts lichtjes had geregend onderweg begon het nu weer door te regenen. Ik stelde mijn tarp op tegen een grote rotsblok zodat ik beschut lag tegen de wind en stapelde verder nog een hele rij stenen langsheen de tarp zodat ik ze goed hoog kon laten komen. Wanneer ik dan aan mijn roes kon beginnen was het al half één. Ondanks het gekletter van de matige regenval viel ik snel in slaap.