Afstand: 19.0km
Duur: 8h20min
Klimmen: 860m
Dalen: 720m
Mensen: 5
Muggen: 7
Een vettig pak koeken met chocolat
Heel de nacht bleef het regenen en ’s ochtends ging het liedje gewoon verder. Ik viel dus weer in slaap, maar toen ik rond tien uur weer wakker werd was het droog en de wolken waren al goed opgetrokken. Weer even gevloekt tegen mezelf omdat ik zo tijd in beter weer aan het verliezen was. Snel maakte ik me vertrekklaar en het was dan rond elven dat ik aan de korte klim naar de col begon. Ondertussen verschenen al weer de eerste stapelwolken die de bergen weer deden verdwijnen. 
Wanneer ik dan Uradalsbandet (1430m) over de nodige sneeuw had overgestoken kwam ik in het lieflijke Uradalen terecht. Hier volgde ik de duidelijke route verder langsheen de rechter kant van de rivier. Het is een mooi dal, maar erg kon ik toch niet genieten van de omgeving want de dalwanden staken alweer in de lage wolken. Na een heel stuk langzaam dalen verscheen weer struikgewas om dan op het einde van het dal een woeste puinhelling van grote rotsblokken te doorkruisen die het Hurrungbrestvatnet (1052m) hier afdamde. Eindelijk eens een stukje dat wat op de Pyreneeën leek.
Hierna kwam ik hoog boven het Utledalen uit. Dit dal is het diepst ingesneden dal in Jotunheimen en scheidt het wilde bergmassief van Hurrungane in het westen af van de rest van Jotunheimen. Het dal mondt een eindje verder uit in de Årdalfjord, een oostelijke uitloper van de Sognefjord. Ik vervolgde het duidelijke pad tussen de struiken en berken al afdalende verder tot ik dan uiteindelijk aan Skogadalsbøen (831m) uitkwam. Dit is een erg afgelegen bemande DNT-hut. Ik kon er geen middagmaal krijgen wegens problemen met de bevoorrading. Daarom nam ik me maar een vettig pak koeken met chocolat welke ik me in de gezellige stube helemaal naar binnen schrokte terwijl ik de lokale huttenbibliotheek uitpluisde.
Onder de blote sterrenhemel
Weer buiten keerde ik een stukje terug over de route om dan verder zuidwaarts te trekken over het pad hoog boven het groene Utledalen. De uitzichten waren prachtig ondanks dat de bergtoppen van Hurrungane aan de overkant van het dal in de wolken bleven. Regelmatig stak ik een riviertje over en doorploeterde een modderig stuk, om dan later geleidelijk te stijgen tot ik zo uiteindelijk op de bergrug uitkwam tussen Utledalen en Fleskedalen. Het weer was zich aan het beteren en de stapelwolken trokken geleidelijk op. In mijn planning had ik Friken (1503m) met stip aangeduid. Op deze bescheiden bergtop zou ik kost wat het kost gaan overnachten. Ik verliet dus hier de route en klom over ruiger terrein en sneeuwvelden noordwaarts over de bergrug. 
Na een klein uur bereikte ik zo de top van Friken met zijn grote steenman. Het begon ondertussen helemaal op te klaren, maar er stond wel een erg koud briesje. Het ging een droge heldere nacht worden, maar aan de horizon in het zuidwesten zag ik alweer het volgende cirrusscherm verschijnen. Ik zag nu al dat het in de loop van morgen weer zou gaan regenen. Morgenochtend best zo vroeg mogelijk vertrekken dus. Ik genoot nog volop van het spectaculaire uitzicht op de bergen van Hurrungane en Fannaråken (2068m) aan de overkant van het Utladalen die nu wel allemaal te bewonderen waren. Het Hurrunganemassief was indrukwekkend. Lange tonggletsjers die hun oorsprong vinden op de flanken van die spitse bergpieken. Het had wat weg van een mini Mont Blanc massief. Alleen enkel die berg met zijn sneeuwkap ontbrak nog. 
Aan de andere kant waren Uranostind (2157m) en de spitse Stølsnostind (2074m) eveneens te bewonderen. Zij kleurden mooi in oranje tinten bij het ondergaan van de zon. Rond zonsondergang kroop ik dan in mijn slaapzak. Mijn tarp had ik hier niet recht gezet vermits het toch droog ging blijven deze nacht. In plaats daarvan sliep ik op mijn matje met een dikke ring van stenen die ik er rond had gestapeld om wat beschut te liggen tegen de wind.
Flickr
