Zaterdag 14 juli: Friken (1503m) – Stølsmaradalen (840m)

Afstand: 17.0km
Duur: 8h20min
Klimmen: 600m
Dalen: 1260m
Mensen: 8
Muggen: 31 of daaromtrend

De diepe afgrond

Toen ik iets na vier uur net voor zonsopgang mijn ogen opende zag het er al niet goed uit. Hoge sluierwolken meegevoerd in de straalstroom raasden over met daaronder al de eerste altocumulus velden. Dat het straks weer stevig ging regenen was meer dan overduidelijk en met die wolken volgde uiteraard geen kleurrijke zonsopgang. Het was 3°c. Pas rond zeven uur ging ik op weg. Zo daalde ik weer af over de bergkam. De sneeuwvelden waren nu nog beenhard door de heldere nacht. Een eind lager nam ik zo het pad weer op en daalde zo verder het Fleskedalen in. De wilde rivier werd via een hoge hangbrug overgestoken en zo kwam ik op het plateau van Vettismorki uit. Dit uitgestrekte plateau wordt in het westen begrensd door een immense rotswand die de afgrond vormt met het Uksedalen. Het is over deze afgrond dat een eindje verder Noorwegens 2de hoogste waterval naar beneden dondert. Ik heb het over de Vettisfossen. Maar voor ik aan deze waterval aankwam diende ik nog heel het plateau te doorkruisen. Dit ging doorheen stukjes berkenbos afgewisseld met open stukken moeras met veel onaangename drassige stukken. Ongeveer halfweg op het plateau kwam ik dan omstreeks tien uur aan Ingjerdbu (690m) uit. Dit is een onbemande hut op het plateau. De luie Noren die er voorbije nacht hadden overnacht waren net uit hun nest gekropen.

Ik trok verder en kwam dan niet veel later aan de bovenkant van de Vettisfossen uit. Deze waterval is echt onbeschrijflijk. De afgrond komt helemaal als een verrassing uit het niets voor je opdoemen met dan die massa water die zich hier 275m naar beneden laat vallen. Na een hele tijd het schouwspel te hebben bewonderd trok ik verder. Zo stak ik de Morka Koldedøla, de rivier die de Vettisfossen vormt, over via de plaatselijke brug en begon dan aan de steile kronkelende afdaling doorheen het loofbos het Utledalen in. Beneden in het dal kwam ik zo aan Vetti Gard (360m) uit, een kleine knusse private berghut die nog net door dagjesmensen bereikbaar is met de auto via de grindweg door het dal. Ik was er aanvankelijk alleen en bestelde er een stevige kom soep. Zonder te weten wat voor soep er eigenlijk voor me werd klaargemaakt, kreeg ik dan weer bloemkoolsoep voorgeschoteld net zoals in Torfinnsbu. Ondertussen vonden de eerste dagjesmensen, op weg naar de voet van de Vettisfossen, de hut. Naar de voet van de waterval ging ik nu naartoe. Via het smalle pad vervolgde ik doorheen het dal langsheen de woeste rivier. De onderkant van de Vettisfossen mag er best ook zijn, maar de dagjesmensen missen het veel mooiere zicht bovenaan de waterval.

Zondvloed nummer 2

Niet veel later keerde ik een stukje terug om dan de hangbrug over te steken over de rivier. Aan de overkant begon dan zo één van de zwaarste klimmen uit de gehele tocht. De klim naar de onbemande DNT-hut Stølsmaradalen (840m) vooraan in het gelijknamige dal telt “slechts” een 540 hoogtemeters, maar is vooral zwaar omdat hij erg ruig en immens steil is met vaak een onduidelijk pad. Ik klom al zwetend naar boven en kwam regelmatig stukjes tegen waar ik me op de steile rotsbodem met behulp van boomtakken en boomstammen naar boven diende te sleurde. Niet ver op de klim begon het dan te regenen. Hogerop had ik nog mooie uitzichten op de Vettisfossen en Vettismorki aan de overkant, maar meer en meer werd het met de kop in de grond verder lopen doordat het na een tijdje met bakken begon door te regenen en te waaien. Mijn broek en benen werden kletsnat, mede ook door het natte struikgewas. Mijn humeur zakte zo wat een beetje naar onweer.

Toen ik dan omstreeks vier uur aan het eindpunt van het Stølsmaradalen aankwam zag ik de hut liggen. Er was volk want er kwam rook uit de schoorsteen en er stonden twee tenten opgesteld. Nabij de hut werd ik toegeblaft door twee husky’s die zielig aan een boom waren vastgebonden. Als een duivel in het donkere weer, of beter een verzopen waterkieken in de zondvloed stormde ik de hut binnen. Aan hun gezicht te zien moest ik nogal een indruk hebben gemaakt op de aanwezigen. Vooraan in de inkomruimte was de vader van een Noors gezin hun maaltijd aan het klaarmaken op het gasfornuis. Verder binnen aan de houten tafel zat dan de rest van het gezin met nog een ander Noors koppel. In het kamertje achterin in de hut zaten dan nog twee Engelsen die blijkbaar liever niets met de rest wilden te maken hebben. De jonge vader vroeg me al direct van waar ik kwam. Zij kwamen van Avdalen en gingen morgen met hun kinderen en husky’s de steile afdaling nemen. Ik waarschuwde hem al maar voor die moeilijke route. Terwijl hij verder kookte voor zijn gezin nam ik de tijd om water te verzamelen en mijn tarp op te stellen nabij de hut, want al hoewel ik nu verzopen was, dacht ik er niet aan om een dure nacht in de hut door te gaan brengen. Het gezin ging ook in hun tentjes slapen. Toen ik terug naar binnen trok, bereidde ik nog mijn maaltijd klaar en schoof mee aan tafel bij de Noren. Daarna vroeg ik hen of ze zo’n natte zomer al ooit meegemaakt hadden. Geen van hen kon de zomer zich al ooit zo verzopen voorstellen. De vader wist me te vertellen dat tijdens de zomer van 2006 het berglandschap zelfs geel zag van het verdorde gras. Later vertelde ik over de tochten die ik al ondernomen had in de Alpen en Pyreneeën waar ze erg nieuwsgierig naar waren. Zij waren nog nooit buiten Noorwegen geweest.

Tijdens de avond wenste ik hen een goeie nacht en trok naar buiten om te gaan slapen onder mijn tarp. Deze had ik nu weer vlak aan een hoge rotsblok opgesteld zodat de wind de regen niet onder het zeil kon blazen. Het was nu wel even droog geworden, maar nog voor ik in slaap viel begon het alweer te regenen.