Afstand: 8.5km
Duur: 2h45min
Klimmen: 310m
Dalen: 60m
Bergtoppen: Mjølkedalstind (2138m; +3h20min)
Mensen: 4
Eindelijk
Het was tien na vier in de namiddag toen ik mijn spullen bijeen had en op weg vertrok. Ja, ik veronderstel dat ik ondertussen niet meer hoef te vertellen waarom het pas vier uur werd. Je zal de reden ondertussen al wel kennen.
Het was nu droog. 
Lage stapelwolken dreven over en hun wolkenbasis steeg geleidelijk op met hier en daar een stuk blauwe lucht als tussendoortje. De bergtoppen kwamen langzaamaan tevoorschijn. Ik vervolgde mijn weg langsheen de zuidelijke oever van het Rauddalsvatnet (1313m) en dat liep weer meestal over sneeuw. Het Rauddalen was schitterend. Gisteren onder die erbarmelijke omstandigheden had het ook al iets aparts. Voor me waren nu twee bergpieken verschenen, maar dan ook echte spitse pieken. Het waren Store Rauddalseggje (2168m) en Mjølkedalstind (2138m). Deze laatste moest het nu gaan worden. Niets kon me nu nog tegenhouden. Na al die toppen die ik al moest schrappen ging Mjølkedalstind de eerste worden. Ok, Fannaråken was ik eergisteren al op geweest, maar die reken ik niet tot een echte beklimming vermits er een gemakkelijke bewegwijzerde route over deze berg loopt.
Aan de oostpunt van het Rauddalsvatnet verliet ik de route en klom pal in de richting van de berg. Wat hogerop gooide ik mijn rugzak af en liep verlicht verder, stak een groot sneeuwveld over en klom daar over grote rotsblokken naar de kam. 
Over de kam ging het dan verder, soms kleine stukjes met handen en voeten. Ik passeerde vanuit de tegenrichting nog twee Noren, twee tieners waren het van een jaar of zestien, en een stukje hoger een vader met zijn zoon. Zij kwamen van Olavsbu, de zelfvoorzieninghut een eindje verder in het dal aan de voet van de berg. Zij hadden de berg dus beklommen door een stuk over de gletsjer te lopen, wel riskant zonder gletsjerbeveiliging. Het laatste stuk naar de top verliep erg smal. Bij hevige wind is deze berg een gevaarlijke bedoening. Het zicht op de top sloeg me een beetje tegen. Overal om me heen met sneeuw gevulde dalen waar met ijs bedekte meren zich schuil hielden. Daartussen grijze met sneeuwvelden bedekte bergruggen en -pieken en de stapelwolkjes die vlak over de top voorbij raasden. Er stond een ijskoude wind. Het snot vloeide spontaan uit mijn neusgaten.
Krakende geluiden
Weer beneden raapte ik mijn rugzak op en zette mijn weg verder doorheen het Rauddalen. Zo kwam ik niet veel verder aan Olavsbu (1440m) aan en dat in een mooi door de laagstaande zon belicht decor. Hier stak ik de rivier over en trok dan de hut binnen. Ik vroeg aan de waard of er chocola in voorraad was want mijn voorraad chocoladerepen waren ondertussen op geraakt. Maar dat hadden ze niet. In plaats daarvan nam ik maar een pak met chocola bedekte koeken en chocolade energiereep. 
Toen ik deze laatste reep op had vertrok ik weer meteen op weg. Ik liep nu noordwaarts en klom geleidelijk over lange sneeuwvelden naar de Rauddalsbandet (1570m). Dit is de col tussen het Rauddalen en Semeldalen. Pas op de col zocht ik me een bivakplek terwijl de zon ondertussen weer net onder was gegaan. Het werd een schacht tussen hoge rotsblokken en een rotswand, de enige plek waar ik een twee meter min of meer vlakke ondergrond vond. Uiteraard overnachtte ik onder de blote hemel, zonder tarp. De nacht was wolkenloos en koud en later tijdens de nacht werd ik enkele malen wakker van vreemd krakende geluiden. Ik kon me niet inbeelden wat dat kon zijn. Maar kom, verder slapen was de boodschap.
Recent Comments