Afstand: 13.0km
Duur: 4h40min
Klimmen: 450m
Dalen: 300m
Bergtoppen: Søre Tverrbottind (1971m), Midtre Tverrbottind (2151m; +4h15min)
Mensen: 57
Ken ik u misschien?
Het regende nog lichtjes door ’s ochtends en ik bleef liggen, vermoeid van de lange beklimmingen gisteren. Ik wou Tverrbytnede bereiken vandaag en vermits dit 
slechts op een dikke halve dag hier vandaan lag kon ik me een luie voormiddag veroorloven. Pas rond kwart voor elf kwam ik mijn nest uit. Ondertussen was het weer fel gebeterd. Platte cumuluswolken dreven langzaam over met tussenin fel blauwe hemel. Op weg naar Leirvassbu moest ik wennen aan de nieuwe gewoonten van die dagjesmensen. Telkens ik hen begroette met een vette Noorse “hey!” kreeg ik telkens stille verbaasde blikken over me heen die me hun gedachten zo verraden: “Ken ik u misschien?”
Te Leirvasbu (1405m) at ik een pannenkoek met room en confituur, hoewel de room al zuur begon te worden. Enkel pannenkoeken of cake stond hier op het middagmenu. Het is een echt onaangenaam hotel midden in de bergen. Ik maakte maar snel dat ik er weer weg was.
Om in te kaderen
De route bracht me nu eerst langsheen de noordkant van het Leirvatnet en later over sneeuwvelden langsheen de kleine mooie bergmeertjes ten noorden van Kyrkja. 
Het zicht op deze berg is hier langs alle kanten echt om in te kaderen. Een eind verder was ik tot op het brede zadel bovenaan Visdalen uitgestegen en begon nu de gestage afdaling dit dal in. Het is een breed opgezet dal dat vanuit het noorden diep in Jotunheimen doordringt. Dieper in het dal kwam ik aan de rivier terecht met een mooie terugblik op Visbretind en zijn gletsjer met aan de andere kant nog steeds het fraaie zicht op Kyrkja. Hier verliet ik nu het pad dat aan de overkant van de rivier verder liep. Ik vervolgde nu mijn weg langsheen de linkerkant van de rivier om een eind verderop naar links het dal uit te klimmen naar een zijdal waarin Tverrbytnede (1540m) verborgen ligt. Er liep geen route naar dit zijdalletje. In het dal aangekomen ging het plots enkel maar over sneeuw verder en al snel kam ik bij het meer uit.
Enkel vooraan op het meer waar de rivier uit het meer kwam gevloeid lag geen ijs meer. Ik stak de rivier probleemloos over via rotsblokken die net uit het water staken om een stukje hogerop mijn tarp op te stellen op een iets hellende plek met een fraai zicht over het meer en Midtre Tverrbottind (2106m) aan de overkant. Er was nergens een goeie bivakplek te vinden en deze plek was de enige waar het toch kon lukken. Eigenlijk kon ik even goed zonder tarp hier gaan overnachten maar ik verwachtte weer een ijskoude heldere nacht. Onder de tarp lag ik zo zeker wat beter beschut tegen de nachtelijke uitstraling. Toen de tarp recht stond bestudeerde ik de drie kleine gletsjers op de flanken van Søre Tverrbottind (1971m). Ik wilde deze avond de Tverbottinden gaan beklimmen en de enige manier om dat te doen was via één van deze kleine gletsjers. Op een piepklein stukje bloot ijs na lag alles nog bedekt met sneeuw. Er leken mij niet dadelijk crevasses in deze gletsjers verborgen te liggen, maar je kan natuurlijk nooit weten.
Jonges toch!
Ik probeerde een uurtje te slapen op mijn matje wat me net niet lukte en pakte dan mijn pickel bij de hand om op weg te trekken. Mijn stijgijzers nam ik niet mee. Over sneeuw en een morenewand kwam ik aan de voet van de gletsjers uit. Ik besloot om de middelste gletsjer te nemen. De rechtse was te steil om zonder stijgijzers aan op te geraken en op de linkse kon ik sporen van enkele nauwe crevasses ontwaren. Ik klom de gletsjer op en bleef zo dicht mogelijk bij de linkerkant zodat ik eigenlijk over de overhangende sneeuwlaag klom en niet echt boven de gletsjer zelf. Snel kwam ik zo op de kam terecht met ineens schitterende zichten naar het zuiden en op Kyrkja. De bultige kam met ondermeer Søre Tverrbottind (1971m) erin vervolgde ik dan westwaarts om dan de woeste zuidoostgraat van Midtre Tverbottind aan te vallen. 
Op handen en voeten klom ik steil over de blokkenzee naar boven en dat was bij momenten best niet eenvoudig. Hogerop werd het terrein toch wat vriendelijker (lees kleinere blokken), ook al was dat relatief. Een heel stuk hoger kwam ik dan aan de sneeuwkap aan die op het zuidelijke gedeelte van het topplateau van deze berg ligt. Net als op Glittertind ligt er een sneeuwkap op deze berg, maar ze is wel kleiner en minder dik dan op Glittertind. Erg steil klom ik met behulp van mijn pickel en met treden hakkend in de steile sneeuwhelling op het sneeuwplateau uit. De top van de berg lag nu nog een heel eind noordelijker. Over de sneeuw en later over een woestenij van rotsen bereikte ik de top met de zon dan reeds dicht bij de horizon.
De uitzichten waren fenomenaal. Enkel in het oosten hingen nog wat wolken en zo zag ik voor de eerste maal Galdhøpiggen (2469m) eens duidelijk van dichter bij over de duizingwekkend grote Søre Illåbrean. Glittertind (2465m) zag ik ook. Zijn zuidwestkant heeft een vreemde aanblik. Het is een buitenbeentje van een berg die precies niet in Jotunheimen thuis hoort. Aan de andere kant lag Hurrungane te lonken, Jostedalsbreen en nog zo veel meer. Jonges, wat heb ik hier met een bek open staan blijven gapen.
Na een hele poos trok ik weer terug naar de zuidpunt van het topplateau op de sneeuwkap. Hier had ik een beter zicht op Kyrkja, Visbretind en al de andere bergen in het zuidoosten die oranjerood kleurden onder de ondergaande zon. Machtig dat dit moment was. 
Toen de zon dan de horizon raakte begon ik weer met de afdaling. Het werd meteen koud. De nacht viel goed in toen ik op de gletsjer aankwam maar het was nu makkelijk afdalen doordat de sneeuw al beenhard was geworden door de nachtelijke uitstraling onder de wolkenloze hemel. Iets na half twaalf was ik weer beneden aan mijn tarp. Ik bereide nog mijn late avondmaal terwijl een muisachtig diertje rond mijn tarp lag rond te huppelen. Wat het was weet ik nog steeds niet. Het leek een soort kleine bergrat. Hij was bloemen aan het verzamelen en bracht ze snel haastig weer terug naar zijn holletje zonder zich van mij en mijn spullen iets aan te trekken. Omstreeks half één lag ik klaar om in slaap te vallen.
Flickr
