Faucigny (herfst 2006)

De Tour du Ruan (TDR) of ook wel eens verkeerdelijk Tour du Mont Ruan genoemd, is een 5-daagse hoogalpiene huttentocht grofweg omheen de Mont Ruan (3057m). Ze situeert zich tussen het Meer van Genève en het massief van de Mont Blanc en loopt voor de helft over Zwitsers grondgebied en voor de andere helft door de Franse Haute Savoie. De tocht doet alle gebergte-etages aan. Zij loopt dus zowel doorheen de dalen als ver boven de boomgrens. Eventueel kan de tocht gecombineerd worden met de Tour des Dents du Midi (3 dagen) en/of de Tour des Dents Blanches (4 dagen). Het is ook mogelijk om als zijsprongetje enkele hoge toppen te beklimmen. Drie bergen komen daarvoor in aanmerking: de Haute Cime (3257m), Mont Buet (3096m) en de Mont Ruan (3057m) zelf.

Minder ervaren trekkers beginnen best niet met deze tocht. De moeilijkere punten vormen de Col de Fenestral (2451m), de gedeeltelijk met kabels beveiligde klim naar Le Cheval Blanc (2831m) en vooral de noordkant van de Col des Ottans (2496m). Hier bevindt er zich een bijna verticale passage met ladders, kabels en stalen pinnen, de zogenaamde Passage des Ottans. Bovendien moet er doorheen een smal gat in de rotsen gemanoeuvreerd worden en dat is problematisch met een trekkersrugzak. Het best leg je de tocht af in de richting die ik gelopen heb zodat je deze sleutelpassage al afdalende neemt. Zoniet kom je gegarandeerd in de problemen.

De TDR kan mijns inziens gelopen worden van midden juli tot de eerste serieuze sneeuwval in het najaar. Wie vroeger of later gaat heeft zeker nood aan een pickel en/of stijgijzers. Ik liep de tocht midden oktober 2006 wanneer alle hutten reeds hun deuren hadden gesloten.

Overzichtskaart van de gelopen route:

Afstand: 10.2km
Duur: 5h00
Klimmen: 1450m
Dalen: 30m

Bergpassen: Col de Susanfe (2494m)
Bergtoppen: Haute Cime (3257m)

Met de auto reisde ik op vrijdag de 13de naar Zwitserland. Het was net middernacht wanneer ik aankwam in het Zwitserse Val d’Illiez. In dit dal reed ik door tot Grand Paradis (1055m). Hier bevindt er zich een camping met een openbare parking. Als een marginaal geval dook ik meteen de koffer in om nog de nodige slaap op te zoeken. De volgende ochtend vertrok ik omstreeks 8 uur op pad. Er hingen heel wat lage wolken in het dal die langzaam oplosten. Via een kronkelend bergpad klom ik door de naaldbossen naar Bonavau, een verzameling bergweiden in het keteldal dat toegang geeft tot de kom van Susanfe. Hier passeerde ik een berghut waar nog enkele koeien graasden. De noordwand van de Mont Ruan (3057m) was nu in zicht gekomen. Het was een prachtig zicht met de eerste sneeuw op de wand. Wat verder begon het pad weer steil te stijgen over wat moeilijkere stukken die hier en daar met kettingen beveiligd zijn. Dit is de Pas d’Encel. Het was hier dat ik twee groepen tegenkwam uit de tegenovergestelde richting. Na de Pas d’Encel kwam ik in de kom van Susanfe terecht waar ik nu op de bewegwijzering van de Tour du Ruan  stootte. Hier opende het zicht zich nu op de hele noordwand van de Mont Ruan (3057m) en Tour Sallière (3220m) die beiden met enkele spletenrijke wandgletsjers bekleed zijn. Vooral de noordwand van de Mont Ruan deed me erg denken aan de erg gelijkaardige Monte Perdido in de Pyreneeën.

Een stuk verder kwam ik bij de Cabande de Susanfe (2102m) uit. Dit is een kleine berghut. De hut werd net gesloten door een kleine groep die hier overnacht hadden en nu weer met de sleutel naar het Val d’Illiez vertrokken. De huttenwaard was eigenlijk al twee weken eerder vertrokken. Ik at mijn middagmaal op bij de hut en was nu ondertussen al even aan het uitkijken voor water. Hoewel er op de kaarten een rivier staat aangegeven in de kom hier, was er hier in de kalkstenen omgeving geen druppel water te bespeuren. Ik hoopte dus nu om water te vinden bij de hut. En inderdaad bij de toiletten stroomde er water door de slang die even verderop uit een verborgen bron wordt afgetapt. Zo vulde ik mijn watervoorraad weer helemaal bij.

Daarna vertrok ik weer snel op weg naar de Col de Susanfe (2494m). Deze col ligt niet veel verder en bereikte ik al redelijk snel door over het goed uitgetreden pad de markeringen verder te volgen. Op de col werd ik overdonderd door het uitzicht op de vierduizenders in het oosten. De Matterhorn was ondermeer goed te herkennen. Lang duurde het wel niet want er kwamen opbollende cumuluswolken opzetten van over Italië die aldaar enkele uren later uitgegroeid waren tot enkele buien die de bergen onzichtbaar maakten. Even lager aan de oostflank van de col zag ik een kleine metalen constructie staan, een noodbivak. Ik twijfelde geen moment en ging me hier installeren voor de komende nacht. Het hutje was maar twee op twee meter groot. Binnenin lagen een hoop matrassen op elkaar, een tafeltje en een kookfornuis gekoppeld aan een gastank. Of het werkte heb ik niet geprobeerd. Ik had mijn eigen materiaal bij.

En dan was het wachten. Op de Col de Susanfe begint de klim naar de Haute Cime (3257m), de hoogste top van de Dents du Midi. Het was nu weekend en ik zag bij regelmaat van de klok groepen mensen afdalen van de top naar de col om dan verder naar het Val d’Illiez door te gaan. Ik had geen zin om in de mensenmassa op de top te staan en wachtte dus mijn moment af om de top voor me alleen te hebben. Na enkele uren achtte ik mijn moment gekomen. Ik vertok op weg naar de top die ik na anderhalf uur zonder problemen bereikte. De klim loopt over een redelijk duidelijk pad dat later wel steil wordt en hier en daar over losliggend gruis loopt maar moeilijk wordt het geen moment. Onderweg begon het soms eventjes te sneeuwen. De middelhoge bewolking was nu ook al even toegenomen.

Op de top was het uitzicht geweldig ondanks dat het Meer van Genève en de dalen onder een wolkendek lagen. De Mont Blanc was spijtig genoeg ook niet te zien. Het waren vooral de wolken die indruk maakten en de besneeuwde noordwand van de berg. Er blies een matige wind en het vroor ongeveer vijf graden op de top. Ik wou tot zonsondergang blijven maar het was me niet gelukt. Het werd me te moeilijk door de kou. Dus daalde ik een goed uur voor zonsondergang weer naar beneden af. Onderweg kwam ik nog een reusachtige lammergier tegen die nieuwsgierig een tijd lang boven me bleef rondcirkelen. Bijna beneden kwam ik in de wolken terecht en wanneer ik dan bij de bivak was begon de duisternis te vallen in een dichte mist. Ik at nog een stevige maaltijd pannenkoeken en kroop mijn slaapzak in.

Afstand: 14.3km
Duur: 6h20
Klimmen: 1670m
Dalen: 810m

Bergpassen: Col d’Emaney (2462m)

De volgende ochtend werd ik omstreeks zeven uur wakker van geroep van de eerste groep die de Col de Susanfe bereikte op weg naar de top van de Haute Cime. Het werd nu net licht en het sneeuwde nog regelmatig buiten. Het had heel de nacht bij momenten gesneeuwd, maar nu beterde het weer zich geleidelijk. De middelhoge bewolking loste langzaam op. Na mijn ontbijt trok ik meteen op pad. Ik volgde de afdaling van de Col de Susanfe verder naar het Lac de Salanfe (1925m), een groot stuwmeer. Tijdens deze afdaling werd het zicht op de Tour Sallière steeds indrukwekkender. Bij de stuwdam kwam ik de eerste dagjesmensen tegen die vanuit het nabijgelegen dal het stuwmeer hier bereikten. Ik stak de stuwdam over en begon dan geleidelijk aan de eenvoudige recht-toe-recht-aan klim naar de Col d’Emaney (2462m). Op weg naar de col kwam ik in de cumuluswolken terecht die zich ondertussen gevormd hadden. Toch merkte ik bijna op de col nog een groep steenbokken op door de mist heen. Op de col blies een ijskoude wind en dus vertrok ik meteen verder voor de afdaling naar het Vallon d’Emaney nadat ik mijn dikke fleece, muts en handschoenen weer had aangetrokken. Van op de col kan je eenvoudig naar de top van Le Luisin (2786m), een mooie uitzichtsberg, maar nu met de mist was dit zinloos.

Tijdens de afdaling kwam ik geleidelijk weer onder de wolkenbasis uit en werd de dalbodem zichtbaar. Het is een kort aantrekkelijk dal met aan het dalhoofd een reusachtige cirque, gevormd door de oostflank van de Tour Sallière. Beneden in het dal maakte ik even een pauze om mijn middagmaal te nuttigen. Dan trok ik weer verder door in het dal het pad langs de beek verder stroomafwaarts te volgen. Een eindje verder kwam ik zo bij een schamel boerderijtje uit dat op de kaarten als Emaney (1856m) staat aangegeven. Hier is het even uitkijken want de Tour du Ruan is hier slecht bewegwijzerd. Aan de overkant van de beek begint een ietwat verborgen pad tussen het struikgewas dat het begin vormt van de klim naar het Lac de Blantsin (2148m) en de Col de Fenestral (2451m). Op een rots staat dit ook in rode verf aangegeven, maar voor wie niet door heeft dat hij hier moet gaan zoeken zal het waarschijnlijk niet opvallen.

Ik begon hier dus met de klim over het pad dat al snel redelijk steil kronkelend omhoog liep door het struikgewas met overal mooie herfstkleuren. De bewolking was nu al fel opgetrokken en gebroken zodat de zon weer scheen en de Col d’Emaney aan de overkant uit de mist zichtbaar was geworden. De klim bleef steil verder kronkelen tot ik aan de beek kwam die van het Lac de Blantsin komt. Hier liep de route het zijdalletje in zodat ik niet veel verder bij het Lac de Blantsin (2148m) uitkwam. Het meertje ligt in een redelijk woeste omgeving. Ondanks de vele rotsblokken vind je hier wel enkele schamele bivakplekken. Een groot sneeuwveld lag nog aan de over van het meer. De klim naar de Col de Fenestral kon van hieruit nu goed bekeken worden en deze leek op het eerste zicht niet van de poes. Ik stelde er mijn akto op, verkende nog even de omgeving, at mijn avondmaal op en ging al slapen nog voor zonsondergang. De bewolking was ondertussen volledig opgelost, het was windstil en ik wist dat een ijskoude nacht ging volgen.

Afstand: 18.5km
Duur: 9h00
Klimmen: 1470m
Dalen: 1080m

Bergpassen: Col de Fenestral (2451m), Col du Genévrier (2691m)
Bergtoppen: Le Cheval Blanc (2831m), Mont Buet (3096m)

Die ochtend trof ik een akto aan met goed een halve kilo rijm aan de buitenkant van het tentzeil. Langs de binnenkant was alles mooi droog gebleven. Ik had uit voorzorg met een open tentdeur geslapen om voor alle zekerheid deze ochtend geen beijsde tent te moeten inpakken, maar toch tevergeefs. Het was ijskoud buiten. Het vroor zo’n zeven graden. Met mijn sloffen heb ik nog zo veel mogelijk van de rijm af het tentzeil proberen te schrapen alvorens alles in te pakken. Dan begon ik aan de klim verder naar de Col de Fenestral (2451m). De klim is goed bewegwijzerd en loopt eerst steil later geleidelijk hogerop door een kalkstenen woestenij met hier en daar bevroren plasjes. Ik kwam ook een steenbok tegen die tam als hij was nauwelijks voor me weg liep.

Op de Col de Fenestral (2451m) aangekomen werd ik weer eens overvallen door het “wauw!” gevoel. Een mooi zicht op het massief van de Mont Blanc met de vele gletsjers was hier de oorzaak van. De Mont Blanc zelf was ook rechts te zien. Na enkele foto’s te nemen begon ik meteen met de afdaling. Die liep nu steil over een duidelijk bergpad tussen het gras naar beneden. Een heel stuk lager kwam ik tussen de verkleurde lorken terecht. Hier volgde ik nu het pad verder langs de beek en kwam dan wat later weer bij een boerderijtje uit dat op de kaart met Fenestral (1801m) staat aangegeven. De Tour du Ruan vervolgde nu langs de berghelling naar het zuiden tot zuidwesten doorheen een mooi decor van herfstkleuren met steeds een indrukwekkend zicht op Mont Blanc en de zijne aan de overkant van het dal. Dit duurde een hele poos tot ik nabij het Lac ’Emosson (1932m) aankwam. Aan dit grote stuwmeer vervolgde ik snel verder over de stuwdam om zo vlug mogelijk van de gapende dagjesmensen af te zijn. De zuidkant van de Mont Ruan was nu even te zien aan de overkant van de het stuwmeer. Vervolgens sloeg ik links een pad in dat me een dalletje in leidde, weg van het stuwmeer. Even verder hield ik even een middagpauze om te eten.

Een eindje verder klom het pad bij momenten steil hogerop en zo kwam ik in een soort kloofachtig dal terecht welke de naam Gorge de la Veudale draagt. Hier stak ik nog een oude man voorbij en kwam dan later op de klim aan een splitsing terecht. De markeringen zouden me naar links sturen maar toch verkoos ik om het rechtse pad te nemen dat steiler over een gruishelling naar de bergrug steeg. Zo kwam ik vlugger op de bergrug uit en kreeg ik vlugger een zicht op Le Cheval Blanc (2831m) en het Lac Vieux d’Emosson (2205m). Ik vervolgde de bergrug naar het zuiden, passeerde zo de plek waar de gemarkeerde route weer aansloot en kwam een eindje verder op de Col de la Veudale (2500m) uit. Hier daalde ik weer naar beneden en kwam ik zo op een plek waar nogal wat dagjesmensen ronddoolden. Het is hier dat je de Traces des Dinosaures kan aantreffen. Er bevindt zich hier namelijk een gefossiliseerd strand op de rotshelling waarin voetafdrukken van Dinosauriërs staan gegrift. Een merkwaardige plek en voor dagjesmensen relatief eenvoudig te bereiken via het Lac Vieux d’Emosson. Vandaar dat het hier niet stil was.

Na een bezoekje te brengen aan de sporen van deze prehistorische dieren, nam ik het pad dat eerder flauw verder steeg naar Col du Vieux (2572m). Tussen sneeuw klom ik in de bergschaduw naar deze col en passeerde onderweg nog een moedergems met haar jong. Op de col aangekomen sloeg ik rechtsaf op een pad dat al zigzaggend steiler de oostflank van Le Cheval Blanc (2831m) op steeg. De Tour du Ruan loopt namelijk over de top van deze berg. Het zicht opende zich op Mont Blanc. Even verder passeerde ik weer een groepje steenbokken, weer allemaal vrouwtjes.

De klim werd steeds steiler en een goeie vijftig meter onder de top kwam ik aan een passage waar het pad helemaal ondergesneeuwd was. De sneeuw was hard en dus was het even oppassen geblazen. Niet veel hoger is de route dan voor even met kabels beveiligd, maar echt lastig werd het geen moment. Ik kwam al snel op de top uit. De top van Le Chaval Blanc (2831m) is plat en uitgestrekt. Er lag hier en daar sneeuw. Het zicht is trouwens erg de moeite. Ondermeer het Juragebergte in het westen dat uit de nevel opdoemde en aan de andere kant uiteraard Mont Blanc. Ik rustte even uit op de top en vervolgde dan mijn weg verder.

De Tour du Ruan is van op Le Cheval Blanc voor even niet meer gemarkeerd. Een duidelijk pad is er niet, maar een eind verder vond ik wel steenmannetjes terug. Deze leidden me langs de oostkant van de bergkam door een mineraal decor dat voor de helft met harde sneeuw bekleed was naar een volgende col, de Col du Genévrier (2691m). Deze col ligt trouwens op de Frans-Zwitserse grens. Hier stopte ik weer eens even om de kaart erbij te nemen. De route liep eigenlijk over de kam verder over de bergtop Pointe du Genévrier (2870m), maar deze was fel besneeuwd. Mijn plan was in feite om Mont Buet (3096m) nog te beklimmen en op de top te overnachten (er is een noodbivak even onder de top). Maar of ik de top van Mont Buet wel zonder problemen zou kunnen bereiken met mijn trekkersrugzak was twijfelachtig geworden toen ik daarstraks de steile besneeuwde graat had gezien van de berg. Ik maakte daarom toch de beslissing om naar het Lac du Plan du Buet te gaan (2543m) een eindje verder en daar mijn rugzak achter te laten en dan deze avond de berg te beklimmen.

Ik vertrok dus op weg naar het meertje. Voor het merendeel over harde sneeuw dat het bemoeilijkte om snel vooruit te geraken, daalde ik af naar het meer en verloor te veel tijd naar mijn zin. De zon was al te hard gedaald en ik zag dat ik niet meer de top van Mont Buet kon bereiken voor zonsondergang. En zoals ik dan ben ging mijn stemming achteruit. Aan het meer aangekomen legde ik mijn rugzak neer op een plek waar ik mijn akto straks in het donker kon gaan opstellen, dronk nog een slok water, deed mijn jas bij aan en nam mijn hoofdlamp nog mee. Gehaast vervolgde ik nu over de steil kronkelende route zuidwaarts naar de kam tussen Pointe du Genévrier en Mont Buet. De route is niet altijd duidelijk maar wel met steenmannetjes gemarkeerd. Al gauw moest ik mijn snelheid temperen. Waar is die tijd toch gebleven toen ik nog in looppas zulke dingen aankon?

Na een hele poos kwam ik op de kam uit. De zon stond nu nog maar vlak boven de horizon. Ik vervolgde over de kam en begon dan aan het steile stuk dat naar de graat loopt van Mont Buet. Even hoger liet ik mijn wandelstokken achter. Vanaf hier klom ik erg steil met behulp van de kabels over de graat verder. Nog een eind hoger kwam ik in de sneeuw terecht. Hier was het erg oppassen. Over sneeuw en ijs klom ik verder, me goed vastklampend aan de kabels en met veel lucht links en rechts. Na deze lastigere passage kwam ik op de finale kam terecht. De bergen hadden ondertussen mooie verkleuringen gekregen. De zon raakte nu zo goed als de horizon. Weer voor het merendeel over sneeuw vervolgde ik mijn weg over de kam naar de top en zag onderweg de zon onder gaan. Ik voelde ondertussen al dat de uitputting nabij was. Met een licht gevoel in mijn hoofd en later buikpijn bereikte ik de top. Ik wist dat ik veel te weinig had gedronken vandaag. Met al dat ijskoude water is het ook niet eenvoudig om veel te drinken. De eerste maal dat ik eens last kreeg van dit probleem. In elk geval was het schitterend op de top. De gloed aan de horizon in het westen van de zon die enkele minuten eerder verdwenen was en dan het massief van Mont Blanc in het oosten en zuiden waar een vreemde gloed over de bergen te zien was. Het was weer ijskoud op de top maar gelukkig stond er maar hooguit een zwakke wind. Na een goed kwartier op de top vertrok ik weer naar beneden. Op de kam reeds werd ik slechter en slechter. Mijn benen en handen begonnen te tintelen en ik kreeg tevens keelpijn. Ik rustte bij momenten even uit. Op de graat daalde ik weer voorzichtig af langs de kabels, goed uitkijkend met mijn schijnende hoofdlamp naar mijn voeten om op geen schuiver te maken op het ijs. De kabels gepasseerd pikte ik mijn wandelstokken weer op en genoot dan even verder van het zicht. Het was nu goed donker en de typische nachtelijke berglucht was verschenen met zijn miljarden sterren. Daarna daalde ik verder af naar het Lac du Plan du Buet, een afdaling die lang duurde maar toch redelijk eenvoudig liep in de duisternis. Aan het meer stelde ik mijn akto op en probeerde dan te eten. Ik had totaal geen eetlust en drinken kon ik ook nauwelijks. Ik had het gevoel dat ik morgen doodziek ging zijn. Toch kreeg ik mijn soep met de grootste moeite naar binnen gespeeld en daarna verplichte ik mezelf om nog minstens de helft van mijn pakjesmaaltijd op te eten. Dat lukte ook. Het was goed elf uur wanneer ik dan mijn ogen kon sluiten.

Afstand: 17.8km
Duur: 7h00
Klimmen: 410m
Dalen: 1980m

Die volgende ochtend bleef ik liggen bij zonsopgang. Zo sliep ik nog een stuk door in de voormiddag. Het was dan bijna elf uur wanneer ik wakker werd. De grote verrassing voor me was dat ik me goed voelde. Ik voelde me helemaal niet ziek en zat weer vol energie. Snel maakte ik me klaar en het was dan vijf voor twaalf toen ik op pad vertrok. Toch had ik nu een nieuw probleem. Heel mijn watervoorraad was op. Het water van het Lac du Plan du Buet (overigens voor de helft al bevroren) was een grijze massa en daar wou ik niet van drinken. Mijn muesli-ontbijt had ik maar droog naar binnen gespeeld wegens gebrek aan water. Ik bevond me nu hoog in de bergen en met de kalkstenen ondergrond zag het er naar uit dat ik het nog zeker een halve dag zonder water moest gaan zien te redden.

Door de grauwe kalkstenen omgeving, hier en daar met diepe karstgaten en dolines, vervolgde ik weer met een droge mond de markeringen van de Tour du Ruan. Een eind verder kwam ik op de kam genaamd de Frêtes du Grenier terecht met mooie uitzichten. Weer een stuk verder begon dan een woeste afdaling tussen kalksteenrotsen en -pillaren. Dat duurde wel een tijdje tot ik zo bij de Refuge du Grenairon (1974m) uitkwam. De hut was gesloten en er was geen water te vinden. Ik vervolgde dus meteen mijn weg verder. Zo daalde ik verder af over een glibberig kleiig pad tussen het struikgewas en later doorheen bos tot ik aan een riviertje uitkwam. Hier liet ik mijn rugzak vallen, nam mijn plastieken fles en kapte zo snel ik kon een liter ijskoud water naar binnen. Vervolgens nuttigde ik mijn middagmaal, hoewel het al goed drie uur was. Daarna trok ik weer verder.

Wat volgde is zeker het mindere deel van de Tour du Ruan. Eerst liep ik langs het kleine skigebied van Sixt-Fer-à-Ceval, daarna langsheen oude boerderijcommunes. Bij de laatste verzameling boerderijtjes, Les Praz de Communes (1674m) moest ik even de kaart erbij halen. De markeringen waren hier weer zoek. Ik moest links een onduidelijk pad inslaan en liep dan vervolgens over een weer aantrekkelijk stuk door bos met mooie herfstkleuren en soms mooie doorkijkstukken verder naar Plan des Lacs (955m) beneden in de Cirque de Fer à Cheval.

Hier beneden in het dal werd het nu donker en moest ik op zoek gaan naar een bivakplek. Er was hier trouwens iets merkwaardigs te aanschouwen. De asfaltweg was vanaf hier helemaal bedolven door een reusachtige modderstroom. Een bord verder vertelde me het verhaal. Een aardverschuiving tijdens een onweer die begon op de westflank van Le Cheval Blanc in de zomer van 2002 bereikte hier beneden het dal en bedolf alles onder een tot twee meter dikke puin en modderlaag en verwoeste zo de asfaltweg. Nadien probeerde men de weg te herstellen maar dat leek tevergeefs. Bijna elke zomer kwam er weer een modderstroom naar beneden. Het was er dan nu ook maar een triestig zicht nu men de moed had opgegeven.

Ik stak de rivier hier via de brug over en liep dan door het bos verder. Zo passeerde ik nog de Auberge de Giffrenant (962m) en vond dan een driehonderd meter verder een goede bivakplek naast de rivier in het bos. De duisternis was nu gevallen en in het donker stelde ik weer mijn akto op, at onder meer de overschot van mijn maaltijd van gisteren op en ging dan slapen.

Afstand: 20.0km
Duur: 9h40
Klimmen: 1590m
Dalen: 1500m

Berpassen: Col de Sageroux (2395m), Col des Ottans (2496m)
Bergtoppen: Tête de Pérua (2296m)

Het was helemaal niet fris deze ochtend. Het tentzijl van mijn akto was dus kurkdroog gebleven. Ik vertrok omstreeks negen uur op pad. Het was nu zwaar bewolkt geworden. Een grauwgrijze wolkenmassa hing boven de bergen. Ik wist dat er vandaag een warmtefront zou passeren samen met een beetje regen en hogere temperaturen.

Ik liep verder beneden door het dal om dan een eind verder links af te slaan op een pad dat steil zigzaggend verder steeg over de zogenaamde Pas du Boret in de richting van de Refuge de la Vogealle (1901m). Beneden in het dal stond dit aangegeven als een gevaarlijke passage. Ik kwam inderdaad enkele kettingen tegen als beveiliging maar deze hingen er wel eerder voor niets. Een gevaarlijke passage? Niet echt dus. Zo steeg ik boven het dal uit, kwam voor even op een bergweide terecht bij de Chalet du Boret (1390m) om dan weer langsheen rotsen verder te klimmen naar de Refuge de la Vogealle (1901m). Ook deze refuge was gesloten. Werklieden gaven ze een kleine opknapbeurt. Het was hier dan ook een lawaai van de generator. Ik trok dus snel verder.

Boven de Refuge de la Vogealle kwam ik in een vlak dal uit met achteraan dit dal het Lac de la Vogealle (2001m) dat voorlopig nog verborgen bleef voor het zicht. Hier vulde ik mijn watervoorraad bij aan het beekje en hield mijn middagmaal. Voor enkele minuten regende het lichtjes maar het werd al snel weer droog. Vervolgens klom ik het dalletje uit op het pad naar de Col de Pérua (2285m). Hogerop kon ik wel het Lac de la Vogealle zien. Het stond, zoals ik verwacht had, zo goed als droog. Op de col liep ik even de Tête de Perua (2296m) op, een uitzichtspunt. Dan volgde ik het pad weer verder hoog boven het dal van Fer à Cheval tot ik aan de Col de Sagéroux (2395m) uitkwam. Deze col ligt op de Zwitserse grens. Van op deze col kan nog niet afgedaald worden naar de Zwitserse kant dus vervolgde ik mijn weg verder over het vage pad naar de Col des Ottans waarbij het tussendoor bij momenten weer eventjes licht druppelde.

Van op de Col des Ottans (2496m) kan je verder de Mont Ruan (3057m) beklimmen maar dat hield ik voor bekeken vanwege het mindere weer. Het uitzicht droeg vandaag ook niet ver. Ik begon dus met de afdaling van de Col des Ottans Zwitserland in en deze zorgde al meteen voor moeilijkheden. Er lag sneeuw, zo’n tien centimeter dik. Het smolt door de hogere temperaturen vandaag maar dat maakte nu geen verschil voor de veiligheid. Ik besloot om mijn pickel boven te halen die ik voor alle zekerheid had meegenomen. Voorzichtig daalde ik af en dat was wel nodig. Op sommige stukken lag er zelfs gewoon ijs op het pad. Dan kwam ik zelfs aan stukken die met kettingen beveiligd waren. Dat maakte het afdalen door de sneeuw wel heel wat eenvoudiger.

Een eind lager, net op de hoogte dat de sneeuw ophield kwam ik dan aan de sleutelpassage uit van de gehele Tour du Ruan. De markeringen wezen me naar een nauw gat in de rotsen. Toen ik hier door keek klonk wel even spontaan het woordje “shit”. Ik zag een nauwe schacht die bijna verticaal naar beneden liep over een goeie 20 meter. Er hingen kabels, kettingen en er waren ladders, stalen pinnen en voethaken in de rotsen aangebracht. Dit is de Passage des Ottans, niets voor mensen met nog maar een beetje hoogtevrees. Ik zag dat het moeilijk ging worden om met mijn rugzak doorheen het nauwe gat te geraken bovenaan de schacht maar toch probeerde ik het. Ik moest al snel terug eruit klimmen want ik kwam toch vast te zitten. Dan deed ik mijn rugzak maar af en probeerde hem er voorzicht in te laten vallen. Een stuk lager kwam hij zo vast te zitten tussen de rotsen en kon ik het eerste stuk zonder rugzak afdalen. Vervolgens kwam ik op de metalen plank terecht nog hoog in de schacht. Hier sleurde ik mijn rugzak uit de kloof en kreeg hem dan met wat wringen toch op mijn rug. Dan daalde ik verder af over de ladders en pinnen en daarna via de kettingen en kabels naar beneden. Het is geen moeilijke passage maar als je een grote rugzak bij hebt wordt het problematisch om door de nauwe schacht te geraken bovenaan. Ik kan me inbeelden dat wie de passage al stijgende neemt zijn rugzak al duwende voor zich uit moet zien te krijgen en dat terwijl hij met zijn andere hand aan een ketting ligt te bengelen? Wie dit zou lukken heeft een straffe stoot gemaakt. De Tour du Ruan dus best niet afleggen in de richting tegen de klok in want dan kom je voor een verrassing te staan. Eigenlijk een schande dat men dit niet vermeld op de website.

Enfin, beneden liep het pad verder over gletsjerpuin. Ik liep trouwens net onder de Glacier des Ottans. Erg aangenaam was dit niet door de vele losliggende stenen. Weer een heel stuk verder kwam dan de veel indrukwekkendere Glacier du Mont Ruan in zicht met zijn vele gletsjerspleten. Over de morene daalde ik nu verder af en passeerde dan een groep van vrouwtjessteenbokken die zich nauwelijks stoorden aan mijn aanwezigheid. Het pad liep tot een twintig meter langs hen en dan nog keken ze niet van me op.

Beneden in de kom van Susanfe stootte ik uiteindelijk weer op de route naar de Cabane de Susanfe waar ik voorbije zaterdag over gelopen was. Hier rustte ik weer even uit en begon dan met de afdaling naar het Val d’Illiez via de Pas d’Encel. Zo liep ik weer langs Bonavau met zijn grazende koeien, daalde verder af door het bos en kwam dan weer net rond zonsondergang uit bij Grand Paradis (1055m) waar ik weer de auto aantrof. Na nog een marginale maaltijd te bereiden en te verorberen aan de barbecueplek waarbij de plaatselijke vos me nog kwam begroeten, dook ik weer de koffer van de auto in om nog even een goeie nachtrust te vangen om dan de volgende ochtend weer huiswaarts te trekken.