Vrijdag 24 augustus 2007 : Gouvy – Troisvierges
15,5km - 3h15
Aantal tegengekomen wandelaars: 0
Omstreeks vijf uur in de namiddag kom ik aan in Gouvy. Nog even de resterende inhoud van mijn fles water naar binnen kappen en ik begin eraan. Eerst over asfalt de dorpskern uit om dan vervolgens een harde steentjesweg te nemen die me verder doorheen glooiende weiden en kleine bossen brengt waar ik ondermeer de Oostelijke Ourthe nog oversteek. Niet veel verder beland ik weer op het asfalt en loop een tijdje over de Belgisch-Luxemburgse grens verder met een behoorlijk uitzicht op Gouvy. Dan daalt het kort af naar Wathermael. Dit piepkleine dorpje met zijn mooie vijver aan de kerk is het laatste Belgische dorpje op de GR57. Buiten een boer met tractor zie ik geen mens. Na het dorpje trek ik de Navelberg over doorheen een klein bos en beland zo voorgoed in het Groothertogdom Luxemburg. 
Over smalle landelijke asfaltwegen kom ik al snel weer in het eerste dorpje uit, Huldange. Het contrast met de Waalse dorpjes is erg opvallend. Chique huizen, moderne boerderijtjes… en bijna iedereen rijdt hier met een luxueuze jeep, BMW of een sportkar zonder dak. In het dorpje verlaat ik even de GR om naar de Burrigplatz te klimmen. Met exact 558,35m is dit het hoogste punt in Luxemburg. De plek met de toren heeft niet veel bijzonders, maar het uitzicht naar het westen weet me wel te bekoren.
Terug op de GR loopt het weer door een bos verder met links en rechts behoorlijk wat paddestoelen. Daarna kom ik weer in de velden terecht en loop over de heuvelkam van de Gaalgebierg verder met weidse uitzichten om me heen. De Woltz wordt overgestoken na een korte afdaling en dan klim ik weer tussen bossen en weiland. Uiteindelijk houd ik halt aan een bankje aan de rand van het bos een goede kilometer voor het binnenlopen van Troisvierges. Wanneer ik me neerleg op mijn schuimmatje in de bivakzak loert de heldere sterrenhemel al boven me.
Zaterdag 25 augustus 2007 : Troisvierges – Hockslay
36,6km - 10h30
Aantal tegengekomen wandelaars: 6 (allen nabij Clervaux, elders geen)
Rond zonsopgang kruip ik langzaam uit de veren. Er hangt een dikke mist, maar de zon weet er al doorheen te branden en wanneer ik omstreeks half negen op weg vertrek is al de ochtendklammigheid al zo goed als verdwenen. Niet veel verder trek ik Troisvierges in. Ik vind geen GR-markeringen meer en het duurt even voor ik door heb dat er nu naar de markeringen van de Sentier du Nord moet gezocht worden. Met behulp van het kaartje uit de topogids loop ik verder en vind pas aan de rand van het dorp de eerste gele ruiten markering terug. Een eindje verder wordt de omgeving dan voor het eerst echt mooi om dan in de vallei van de Woltz nabij Cinqfontaines tot een hoogtepunt te komen. De mooie gezwollen rivier slingert zich doorheen het dal met nevelslierten die opdampen onder de zon en de koeien die hierin hun magen zijn aan het vullen met het sappige gras. Langs de rand van de vallei loopt de GR vervolgens verder. Na Maulusmillen neem ik dan de korte steile klim doorheen het Dentzerboesch, passeer de brokstukken van een Engels vliegtuig uit WOII en loop dan lange tijd door bos op hoogte verder tot de afdaling naar Clervaux.
In Clervaux doe ik eerst enkele aankopen. Mijn rugzak wordt ondermeer met 4,5l water aangevuld. Na de middagpauze trek ik weer verder. Het stuk tussen Clervaux en Lellingen kent niet bijzonder te vermelden stukken. Tussen Lellingen en Kautenbach volgen dan wel weer enkele stukjes die de moeite waard zijn. Doorheen dichte bossen in de vallei van de Clerve loopt het verder met net voor Kautenbach een weids uitzicht over het beboste dal en het kasteel van Schuttburg. Na het doorlopen van Kautenbach neem ik nog de klim naar het Belvedère van Hockslay waar ik een schamele bivakplek vind. Meer heb ik niet nodig.
Zondag 26 augustus 2007 : Hockslay – Diekirch
29,3km - 7h00
Aantal tegengekomen wandelaars: 9
Tijdens de nacht trekt de hemel dicht door een dikke mist. Even voor zonsopgang wordt ik nog gewekt door een everzwijn dat vijf meter van mijn bivakzak in de grond ligt te boren op zoek naar eetbare wormen. Ik hoef maar even recht te komen of het bange diertje schiet al op de vlucht. Tijdens de voormiddag slaap ik nog even door. Met die mist heb ik niet veel goesting om vroeg op weg te vertrekken. Pas omstreeks half twaalf start ik ermee. De mist is opgetrokken, de zon schijnt en de laatste stapelwolkjes lossen op. Doorheen de dichte bossen loop ik verder met soms weer verrassende uitzichten door het dal of eens een mooi zijdalletje met een klaterend beekje. Nabij Goebelsmuhle voegt de Clerve zich dan bij de Sûre en verandert de aanblik van de vallei enigszins. Na het station van Goebelsmuhle volgt een onaangename klim in de blakende zon. Zweetdruppels vloeien van mijn voorhoofd. 
De bredere en diepere Sûrevallei kent enkele mooie uitzichten, vooral het uitzicht bij Gringlay en Predigstuhl op één van de brede meanders mag er best zijn. Ze zijn wel niet zo ongerept als deze aan de Semois, de verkeerswegen, campings en elektriciteitslijnen moet je er nu éénmaal maar bij nemen. Tot slot bolt het uit naar Diekirch over asfalt. Wanneer de verkeersgeluiden en de elektriciteitspalen verdwijnen kan ik me voor even toch vinden in de woorden in de topogids (mooie uitzichten). Het laatste stuk naar Diekirch is maar om in Diekirch te geraken. Net op tijd kan ik nog de laatste trein nemen terug naar Gouvy. De treinrit doorheen de valleien terug is best de moeite. In Gouvy eet ik nog een dikke Belgische friet en keer weer verder naar huis.
Uiteindelijk heeft het finale deel van de GR57 tussen Gouvy en Diekirch me minder geschonken dan wat ik ervan verwacht had. Mooie uitzichtpunten zijn er iets te weinig en asfalt is er te veel om het de hemel in te prijzen. Dat is mijn mening. Het stuk tussen Houffalize en La Roche blijft voor mij voorlopig het mooiste stuk.
