Wandelweekend in de Duitse Eifel en Hoge Venen met overnachting in de jeugdherberg van Ovifat.
- Zaterdag 23 februari: Einruhr, Kamp Vogelsang, Wollseifen (het verlaten dorp), Urfttalsperre, Rastplatz Paulushof, Rursee, Einruhr.
- Zondag 24 februari: Ochtendwandeling door de weinigslapers via de Ghaster naar de Bayehon en de Cascade de Bayehon en… dagwandeling Kalterherberg, Kamp Elsenborn, Hohe Mark, Perlenbach, Perlenbachtalsperre, Kalterherberg.
- Deelnemers: Annemie, Frank, Luc, Marleen, Lambert, Cecile, Kareltje, Ben, Heleen, Kristien, Thomas, Piet, Johannes, Winnie, Lieven, Bert, Wim, Kim, Annelies, Hendrik en de openluchtslaper.
- Bezie al mijn foto’s (klik op de “i” in het midden van de foto voor de commentaar).
De sloebers zijn er al vandoor wanneer ik in Einruhr aankom, een klein dorpje in de Duitse Eifel aan de Rursee. Goed, ik ben dan ook zelden op tijd. Zonder echte wandelkaart op zak probeer ik in te halen. Gelukkig weet ik ongeveer waar ik naartoe moet. Via een steile klim gaat het al direct het dorpje uit en de bossen in. Hogerop aan de rand van het plateau met nog mooie uitzichten op Einruhr en het dal beslis ik om het pad te verlaten en maar door de struiken en bossen het Kamp 
Vogelsang op te zoeken. Al snel kom ik in het open plateaulandschap uit met overal sporen van wroetende everzwijnen. Ik volg een onduidelijk weggetje tot ik op een duidelijke gemarkeerde wandelweg aankom. Een bord vertelt me dat het strikt verboden is de gemarkeerde paden te verlaten in het natuurreservaat. Veel natuurreservaat vind ik er anders toch niet aan. Verderop lonkt Wollseifen al. Dit dodendorp bestaat eigenlijk niet meer. Vlak na WOII zijn de bewoners verplicht uit hun huizen gezet geweest, maar het dorp werd niet afgebroken. Later werden er nog militaire barakken geplaatst en vandaag is het wat mij betreft vooral een interessante tip om eens te komen bivakkeren in één van de lege woningen als je op trekking bent door de regio.
Wanneer ik dan in het dorp aankom lopen er plots groepjes blinde stakkers voorbij. Is dit weer een bewijs dat wandelen in groep vooral naar de grond gapen is en bezig zijn met elkaar en dat observeren op de tweede plaats komt? We zullen eens zien hoe lang het duurt voor iedereen mij heeft gezien. Goed, vervolledigd lopen we verder. Voor Bert en Lieven duurt het welgeteld 1.8km voor ze het door hebben.
En dan komen we bij de Urfttalsperre. Infopanelen vertellen ons dat deze oude stuwdam werd gebouwd in 1905 en daarmee in die tijd meteen de grootste stuwdam was op het hele Europese continent. Het infopaneel met de juiste werking van de dam wordt minder goed begrepen, maar kom we zijn dan ook geen ingenieurs.
Wanneer we weer hogerop klimmen door het bos geraken we even een stuk van de groep kwijt. Een klein misverstandje zorgt ervoor dat we wat later aan de middagpauze kunnen beginnen. Dikke vette worsten krijgt iedereen geserveerd, of tenminste diegene die er niet vies van zijn, hé Wieke. En als Annelies haar dagelijkse krijs nog eens heeft uitgeslagen kunnen we weer beginnen met stappen.
Zo komen we na een tijdje aan de tussenstuw uit van de Rursee en klimmen vervolgens weer door bossen verder richting Einruhr. Daar komen we niet echt veel later weer aan nadat Wim, Henrik en ik nog even een portie Eifelblick meepikken.
’s Avonds in de jeugdherberg krijgen we heerlijk eten voorgeschoteld (ja mensen, foutjes kunnen vergeven worden hé). Daarna spelen we twee partijtjes weerwolven. Ik ken het spelletje niet. Zo te horen is het iets voor echte sluwe vossen. Tja, dan is het niet moeilijk dat ik het laatste win. Tot slot voert de harde kern nog diepe serieuze gesprekken wanneer de oudjes en kleintjes al lang naar bed zijn. Wim, Hendrik, Thomas en ik komen dan nog eens op het ingenieuze idee om morgen vroeg op te staan om voor het ontbijt nog naar de waterval van de Bayehon te lopen.
En zo gezegd zo gedaan. De volgende ochtend na slechts een paar uurtjes nachtrust wek ik om half zeven de rest. Thomas gaat echter niet mee. Hij is deze nacht ziek geworden. Buiten is het nog donker en hangt er een dikke mist. We zoeken eerst de Ghaster op, een mooi zijbeekje van de Bayehon. We volgen het riviertje over slijkerige paden langs de oever stroomafwaarts tot de monding in de Bayehon. Hier lopen we tegen de stroming in naar de Cascade de Bayehon. Deze 7m hoge waterval is de tweede hoogste natuurlijke waterval van België (de Cascade de Reinhardstein zou naar het schijnt nog hoger zijn). We nemen de tijd om heel wat foto’s te nemen en keren dan terug naar Ovifat via de alpijnse skipistes welke meer een historische site lijken dan nog hedendaags te zijn.
Na het ontbijt rijden we naar Kalterherberg, een dorpje net over de grens met geweldige kathedraal. Thomas raapt alle moed bijeen en loopt ziek met ons mee. De eerste uren moeten we het vooral van de prikkeldraadoversteken hebben en de spanningen op het militair domein want het landschap ligt nog steeds nevelig verzonken onder de grijze lage wolken. Maar dan komen we bij de Perlenbach uit. Dit veenriviertje heeft niet zo’n groot verval in tegenstelling tot de veenriviertjes in de Belgische Hoge Venen. Daarom kronkelt het in zijn bovenloop mooi doorheen een open valleitje en heeft het toch een ander zicht dan wat we van een veenriviertje gewoon zijn. Een eindje verder komen we bij de rotspilaren nabij de Galgenberg uit. Hier houden we de middagpauze met verplicht bezoek op de rotsen voor het mooie uitzicht over de vallei. De zon komt ook al even piepen, maar het duurt nog een tijdje voor ze al die grauwe troep helemaal krijgt weggebrand.
Tijdens de namiddag blijven we de Perlenbach stroomafwaarts volgen en betreden we opnieuw Duits grondgebied. Voorbij het stuwmeer volgt er dan even een stukje wild bos- en erflopen met weer de nodige prikkeldraadoversteken. Niet veel verder staan we weer in Kalterherberg waar we nog een plaatselijk cafeetje binnen duiken en van elkaar afscheid nemen. En zo is het derde geslaagde Menten travel weekend alweer een feit.
Recent Comments