Pyreneeën (herfst 2007)

Afstand: 8.0km
Duur: 1h40
Klimmen: 0m
Dalen: 180m

’s Ochtends vroeg voor zonsopgang in het donker uit de veren. Het regende nog af en toe op de terugweg, maar de wolken trokken stilaan op en maakten plaats voor een verse witte bergwereld daarboven. Het had heel de nacht weer gesneeuwd hogerop. In Ax-les-Thermes was het dan wachten tot de trein arriveerde en nog even een verwarrende situatie door de overgang naar het winteruur. Ik had er rekening mee gehouden, maar hier in het zuiden verzetten ze de klokken blijkbaar pas als men er goesting voor heeft.

De terugreis op de trein werd meer aftellen dan ooit tevoren. Nog een groep Chinezen die opstapten onderweg en de hele trein voor tien minuten ophielden. Door hun schuld te laat in Parijs aangekomen. Maar goed, zonder problemen geraakte ik weer thuis en kon ik vanaf nu eindelijk zeggen dat ik de Pyreneeën in de echte herfst heb meegemaakt.

Afstand: 32.0km
Duur: 8h45
Klimmen: 640m
Dalen: 1470m

Na weer een koude nacht met bovendien al behoorlijk wat wind kroop ik al net voor zonsopgang in de kleren. Deze nacht had ik niet goed geslapen. Regelmatig naar de sterren getuurd en de voorbij glijdende cirruswolken.

Ik daalde nu de bergkam verder af over het pad dat nog steeds op veel plaatsen erg glad was. Lager kwam ik onder de boomgrens uit en werd het zigzaggend verder afdalen tussen de herfstkleuren tot ik op een parking aankwam. Van hieruit vervolgde ik voor een goede twee uur lang de onverharde weg tot in Ax-les-Thermes (700m). Uiteraard me eerst volgepropt met verse voedingswaren om dan weer te vertrekken. De trein vertrok morgen pas rond het middaguur, dus tijd om nog het hele Vallée d’Orlu door te wandelen. Tot het dorpje Orlu (833m) liep ik zo over het asfalt, na Orlu volgde ik de Oriège langs een wandelpad dat op de kaarten niet staat ingetekend, passeerde mooie rotsformaties en een mooie waterval iets voorbij de waterkrachtcentrale bij Les Forges d’Orlu. Uiteindelijk liep ik door tot op de Jasse de Justiniac (1287m) waar ik de besneeuwde bergen nog eens voor een laatste keer te zien kreeg. Lang duurde het niet want ze verdwenen snel in de wolken. Vijf minuten later begon het al lichtjes te regenen. Ik keerde weer terug, maar liep nu over de onverharde weg naar de parking in het dal. Hier nam ik de smalle asfaltweg verder, maar kreeg spontaan een lift aangeboden van een Frans koppel dagjesmensen. Dit weigerde ik voor een keer toch niet. Ze waren afkomstig van de rand van Toulouse en verbleven nu in hun vakantiehuisje bij Ax-les-Thermes. In Orlu vroeg ik om me af te zetten. Ik wilde nu eenmaal nog niet in de bewoonde wereld eindigen. Iets voorbij Orlu was ik namelijk een mooie plek tegengekomen om te overnachten, meer bepaald onder een overhangende rotswand in het bos. In de regen liep ik er naartoe terwijl het donker begon te worden. De bivakplek zelf was ideaal. Heel de nacht regende het matig door, maar ik bleef droog onder de rots en hoefde zo morgen geen natte tarp in te pakken. Een uil hield me wel regelmatig wakker.

Afstand: 14.0km (+1.0km)
Duur: 9h00 (+1h00)
Klimmen: 1190m (+230m)
Dalen: 1340m (+230m)
Bergpassen: Portella d’Orlu (2280m)
Bergtoppen: Dent d’Orlu (2222m)

Die ochtend had ik geen zin om meteen uit de veren te springen bij het aflopen van mijn wekker. Ik wachtte eerst tot de zonnestralen me konden verwarmen. Het was weer mooi weer, wolkeloos en windstil. Het laatste stuk tot op de Portella d’Orlu (2280m) liep heel wat vlotter dan gisterenavond. De helling hogerop kon wel geruime tijd beschenen worden door de zon. De harde korst sneeuw kon me hier nu meestal wel net dragen, tot de laatste meters onder de col waar ik weer diep wegzakte. De col zelf had een indrukwekkende aanblik door al de sneeuw die er doorheen lag geblazen en de beijsde rotsen rondom. De blik naar de andere kant leek het niet gemakkelijk te gaan maken. In de verte zag ik nu trouwens mooi voor de eerste keer goed de Dent d’Orlu (2222m) liggen.

Ik daalde af door eerst zo goed mogelijk rechts te blijven. Links lag immers een puinhoop van grote blokken. Dat ging behoorlijk vlot. Lager waren de blokken onvermijdelijk. Langzaam daalde ik verder af, wat uiteraard over de besneeuwde rotsen niet vlot meer verliep. Snel willen zijn is goed om hier op je gezicht te gaan. Na een hele tijd kwam ik dan eindelijk aan de fossiele eindmorenewand uit waar ik enkele steenmannetjes tegen kwam. Hier zag ik nu het verdere verloop naar beneden en geen steenmannetjes meer. Al snel ontdekte ik dat afdalen over de struiken die tussen de rotsen groeiden, heel wat gemakkelijker was (sorry, struikjes maar zoveel woog ik nu ook weer niet hé). Het duurde een zee van tijd voor ik beneden was waar het Vallée de Baxouillade bijkwam. Hier zocht ik de route dit dal in en deze vond ik maar niet. Het pad was onder de sneeuw helemaal niet te vinden. Via een puinhelling kon ik naar boven klimmen, maar als ik de kaart nauwlettend bekeek moest de route voor de puinhelling tussen de boompjes naar boven gaan. Na wat zoeken zag ik dan plots toch de GR-markeringen van de GR7 op een boom staan en was ik weer vertrokken. Er lagen al voetsporen afgedrukt in de sneeuw op de route. Toch niet meteen goed gezocht.

Het Vallée de Baxouillade werd een aangenaam avontuur om doorheen te klimmen. Slechts stap na stap geeft het dal een deel van zich prijs. Voorbij het Etang de Baxouillade werd de sneeuw weer erg diep en verkoos ik meermaals een andere route dan de sporen. Bij het Etang de Baxouillade d’en Haut (2088m) verscheen dan eindelijk Roc Blanc (2542m). Ik klom nog verder tot op de bergkam waar ik de tot op de Col de Barbouillère liep. Hier probeerde ik Roc Blanc te beklimmen. Erg steil zigzagde ik over de flank naar boven, maar eens in de couloir op de noordflank werd het onmogelijk om zonder materiaal nog hoger te geraken. De flank lag verijsd en ik had nu eenmaal geen pickel of stijgijzers mee.

Weer beneden nam ik mijn rugzak weer op en probeerde mijn weg te vervolgen naar het westen, steeds ten noorden van de bergkam blijvend. Een route vond ik hier niet. Het was constant ploeteren door bijna een halve meter sneeuw. Toen ik dan de kam overstak ten zuiden van de Pic de Balbonne (2305m) had ik nog een mooie terugblik op Roc Blanc en de Pic de Baxouillade. Voorbij het Etang des Llauses (1995m) was het dan gedaan met ploeteren. Hier lagen enkel nog sneeuwresten en het pad verscheen zo terug onder mijn voeten. Nabij de Col de l’Egue (2121m) verkoos ik dan om weg van alle routes de kam richting Dent d’Orlu (2222m) te volgen. Het doel voor deze avond was immers deze berg en als het mogelijk was had ik er graag op geslapen. Maar op de Sarrat de Coste Braseil (2029m) kon ik plots niet meer verder. De kam werd een rotsgraat en ook rechts of links op de helling was traverseren onmogelijk.

Over en doorheen struikgewas en later tussen de bomen heb ik me dan naar beneden gewrongen op de noordoostkant van de berg tot ik op de Jasse d’Esprays arriveerde. De cabane op deze kleine vlakte was afgesloten. Nu diende ik weer een ferme klim te maken doorheen het struikgewas om op de noordkam van de Dent d’Orlu te geraken. Het was al laat ondertussen en het leek me niet meer mogelijk om op de bergtop te geraken voor zonsondergang.

Toch op de noordkam aangekomen trof ik een verijsd pad aan. De zon stond laag met een mooi zicht over het voorgebergte in het noorden, maar veel tijd voor bewondering nam ik niet. Ik raapte weer een tikkeltje hoop bijeen om toch de zonsondergang van op de top te kunnen meemaken. Dus snel liep ik over het pad verder en liet niet veel hoger mijn rugzak achter. De laatste honderd hoogtemeters liepen steil naar boven over een pad waar de sneeuw helemaal was platgelopen tot één ijsbaan. Het werd een te gevaarlijke bedoening en ik kon niets anders dan voorzichtig zijn en dus temporiseren. Wanneer ik dan de top bereikte was de zon net achter de horizon verdwenen. Spijtig, maar de roze avondgloed over de bergen was nog wel te bewonderen. Het was erg koud boven met een matige wind die was opgestoken. In het noorden ook veel cirrusbewolking. Het was duidelijk dat het weer morgen ging omslaan.

Weer voorzichtig daalde ik af over het zelfmoordpad. Bij mijn rugzak aangekomen legde ik mijn bivakzak met matje op de bergflank ergens tussen de struiken, bereidde nog het avondmaal in de vrieskou en kroop dan de slaapzak in.

Afstand: 16.0km (+5.5km)
Duur: 6h45 (+2h45)
Klimmen: 860m (+730m)
Dalen: 840m (+730m)
Bergtoppen: Puig del Pam (2470m), Puig Peric (2810m), El Petit Peric (2690m), La Muntanyeta (2436m)

Mijn wekker liep af. Snel kleedde ik me aan en trok met hoge verwachtingen naar buiten. Buiten lag nu weer een fijn dun laagje sneeuw op de grond. Het had deze nacht dus toch weer eventjes gesneeuwd. Een wolkenloze hemel kon ik aanschouwen met Puig Peric (2810m) die mooi verkleurde door de opkomende zon, een prachtig schouwspel. Binnen at ik snel mijn ontbijt op dat ik gisteren al klaar had gezet. Al snel was ik te been. Het eerste doel was de Puig del Pam (2470m), een vlakke berg met een mooi uitzicht op de omgeving van Puig Peric en Puig Carlit. De weg was lang maar moeiteloos bereikte ik de top. Lage wolken vulden de valleien in het noorden en oosten. Het zicht op de besneeuwde bergen was helemaal om weg te dromen.

Vervolgens daalde ik af en zetter koers naar de Coma de la Llosa. Dit is het hangende dal tussen de Puig Peric (2810m) en El Petit Peric (2690m) langs waar beide bergen beklommen kunnen worden. In het dal liet ik mijn rugzak achter en klom verder over de sneeuw tot de col tussen de twee toppen in. Van hieruit leek het toch moeilijker te worden om Puig Peric te bereiken. Over de graat klom ik steiler verder en niet veel hoger werd het traag en voorzichtig voort klimmen over de besneeuwde rotsen, soms eens bijna klauterend met de handen. Toen ik dan net de top bereikte kwam ook een Spanjaard boven. Hij kwam boven via de zuidkam. Zijn kompaan volgde een tiental minuten later. Ik begroette hen met bonjour, maar meer dan een knik kon er niet af. Daarmee werd het me al snel duidelijk dat het Spanjaarden waren.

Het uitzicht kon niet anders dan picco bello zijn. Overal rondom een witte wereld met de lage wolken over het Franse voorland en de donkere meertjes beneden die fel afstaken tegen de met zon belichtte sneeuw. Meer dan een kwartier ben ik op de top blijven rondkijken en begon dan terug af te dalen over de oostgraat langs waar ik ook naar boven was gekomen. De Spanjaarden volgden me op korte afstand. Beneden op de col liep ik door naar de top van El Petit Peric, vooral voor het zicht op de grote broer. Vervolgens keerde ik weer terug naar mijn rugzak in de Coma de la Llosa waar ik de middagpauze hield.

Via een eigen verzinsel liep ik weer naar de bewegwijzerde route en kwam zo niet veel later na soms ploeteren door behoorlijk wat sneeuw, aan het Estany del Mig (2240m) aan waar ik mijn rugzak weer even af nam aan de Refuge de Camporells. Dit bergmeer ligt echt fantastisch en de besneeuwde bergen op de achtergrond gaven het oog nog wat extra’s. Na de fotopauze liep ik een stukje verder om dan weer zonder rugzak La Muntanyeta (2436m) op te gaan, de ideale berg voor een overzicht over de meertjes van Camporells.

De rest van de dag werd steeds vermoeiender. Hoe meer noordelijker ik vorderde, des te meer sneeuw ik onder de voeten kreeg. Een eerste keer liep de route doorheen een couloir naar beneden om zo van het plateau van camporells te geraken. Hier zakte ik telkens tot dieper dan de knieën door de sneeuw. Wat lager werd het moeilijk om de route nog te vinden. Regelmatig bekeek ik de kaart, maar erg wijs werd ik er niet van. De route staat op de Pyreneeënkaarten nu eenmaal niet vaak fantastisch aangegeven. Ik volgde meer mijn intuïtie en dat leek de beste weg. Lager op enkele kleine vlaktes waar een riviertje doorheen stroomde, kwam ik opnieuw steenmannetjes tegen en wat later ook voetsporen. Het laatste stuk afdalen naar de bodem van het Vall de Galba ging zo heel wat eenvoudiger. Ik diende alleen maar de sporen te volgen. Maar voor lang ging dit niet want bijna op de bodem van de vallei sloeg ik linksaf. Mijn doel was immers de Portella d’Orlu (2280m), de bres in de bergkam aan het dalhoofd van de vallei waardoorheen men het Vallée d’Orlu kan bereiken.

Over de kleine sandrvlakte op de bodem van de vallei was het soms vloeken. Hier ging het maar langzaam vooruit. Het sneeuwdek was bovenaan hard, maar de korst was wel niet dik genoeg om me te dragen zodat ik er bij elke voetstap doorheen krakte, niets vervelender dan dat. Na de vlakte doorkruist te zijn vond ik geen enkel teken meer van een route of pad. Ik klom maar erg steil de besneeuwde grashelling op. Niet veel hoger lag er meer dan een halve meter poedersneeuw. Ik ploeterde nog voort tot ik bij één van de eerste meertjes kwam van de Estanys de la Portella d’Orlu, zo’n dikke honderd meter onder de bres. Nu ja, ik herkende het meertje enkel aan de vlakke plek sneeuw. Hier zocht ik me een plek om te overnachten en dat werd gewoonweg midden op de sneeuw op een plek waar ik min of meer vlak kon liggen met mijn bivakzak. Ondertussen was de Pic de Baxouillade mooi verkleurd onder de laatste krachten van de zon, maar hier in de schaduw van de berghelling was het al matig aan het vriezen. Toen ik dan na het avondmaal de bivakzak in kroop onder de blote sterrenhemel las ik al -7°c af op de thermometer. Maar desondanks had ik het snel warm in mijn slaapzak en lag ik snel in dromenland.

Afstand: 7.5km
Duur: 3h45
Klimmen: 140m
Dalen: 440m

’s Nachts werd ik iets over middernacht wakker. Het waaide behoorlijk en ik hoorde fijne ritselingen. Ik voelde ook iets tegen mijn bivakzak liggen. Ik keek even naar buiten en zag dat het goed aan het sneeuwen was. Een hoop sneeuw lag opeen geblazen tegen mijn bivakzak onder de tarp. Later in de nacht werd ik meermaals wakker door het gewicht dat op me rustte. De sneeuw hoopte zo fel op onder mijn tarp dat ik met bivakzak en al insneeuwde. Ik maakte van de wakkere momenten gebruik om telkens al de sneeuw van me af te schudden en het muskietennetje weer luchtvrij te maken. ’s Ochtends bleef het maar doorsneeuwen. Het was ondertussen een heuse sneeuwstorm geworden. De wind ging fel te keer en sneeuw bleef zich ophopen onder de tarp. Meteen toch een groot nadeel ontdekt omtrent het tarpen in winterse omstandigheden. Bij sneeuw in ‘t vervolg de tarp in zijn zakje laten. Ik had geen goesting om meteen te vertrekken in deze toestand en wachtte af. Zo sliep ik half verder tijdens de voormiddag. Maar naar de middag toe werd ik toch gedwongen om iets te ondernemen. Ik lag helemaal ingesneeuwd in mijn bivakzak en als ik zo nog lang bleef liggen lag ik misschien over een half uur helemaal bedolven en kon ik misschien niet meer gemakkelijk onder de sneeuw onderuit geraken. Maar hoe geraak je nu buiten in je kleren en schoenen als het buiten stormt, hevig sneeuwt en je dan nog eens onder een berg sneeuw ligt? Ik probeerde me aan te kleden in mijn bivakzak door eerst uit mijn slaapzak te kruipen en dan mijn kleren proberen aan frummelen. Dat lukte. Dan ritste ik mijn bivakzak open en begon de zoektocht in de sneeuwhoop naar mijn schoenen die ik buiten had laten liggen. Gelukkig zaten ze niet vol sneeuw. Wanneer ik dan in mijn schoenen recht naast de tarp stond verscheen een dikke smile op mijn gezicht. Een prachtig schouwspel was het. Hoge golven op het Estany de la Llosa die stukken ijs tegen de oever sloegen, fijne sneeuwvlokken die aan een rotvaart horizontaal voorbij vlogen en het zicht meestal beperkten tot een dertig à veertig meter en het stenen muurtje aan mijn bivakplek dat was veranderd in een sneeuwduin van bijna een meter hoog. Mooi om mee te maken. Huppelend om geen kou te krijgen pakte ik alles in mijn rugzak in en wanneer dat klaar was vertrok ik op weg. Het ontbijt sloeg ik over. Dat zal ik straks wel ergens nuttigen als ik een plek vind beschut tegen het stormweer. Echt veel sneeuw lag er niet over het algemeen, slechts een twintig centimeter. Maar achter obstakels waren wel hoge sneeuwduinen gevormd.

Het vage paadje dat ik hier gisteren had opgemerkt was nu natuurlijk niet meer te volgen. Steenmannetjes waren eveneens niet te vinden in de sneeuw. Ik liep mijn eigen weg. Twee maal diende ik een andere route te zoeken doordat ik op een te steil stuk stootte. Een heel eind lager kwam ik dan op een grote vlakte terecht waar twee rivieren in elkaar uit mondden. Hier merkte ik weer een pad onder de sneeuw dat ik vervolgde. En zo kwam ik niet veel verder bij een groene metalen container uit. Ik trok het noodhutje binnen en had zo de ideale plek gevonden om mijn ontbijt te nemen. Ondertussen sneeuwde het minder fel en hier en daar verscheen zelfs een stukje blauwe lucht. De middelhoge wolken leken stil te hangen door de berggolven, maar lage stratusflarden vlogen nog over.

Na het ontbijt trok ik weer verder. Lager verscheen het Estany de lEsparver (2170m) en het Lac de Bouillouses (2016m) en lag er steeds minder en minder sneeuw op de grond en was het ook gedaan met de felle wind. Het sneeuwen zelf hield ook op. Lager sloeg ik af op het pad naar de Cabane de la Balmeta (2120m) nadat een grote troep gieren overvloog. Hier kwam ik niet veel later aan. Het weer was hier wel stukken beter als dichter bij de kam met Puig Peric. De bergen bleven in de wolken en het leek me er ook te blijven doorsneeuwen. Hier aan de lijzijde losten de wolken langzaam op en begon de sneeuw op de grond te smelten. Ik trok nog even naar het Estany de la Balmeta (2047m) om dan terug te keren naar de cabane. Dan trok ik het onbemande hutje binnen en besloot om hier te overnachten. Er was een open haard aanwezig met brandhout. Snel stak ik het vuur aan en kookte mijn potje in de open haard zodat ik zelf wat esbit kon sparen. ’s Avonds trok ik dan nog even naar buiten voor een avondwandeling. Het was stil buiten. De wolkenmuur bleef over de bergkam van Puig Peric hangen terwijl boven me de blauwe lucht overheerste. Een familie herten was uit hun schuilplek tevoorschijn gekomen en vluchtte maar aarzelend voor me weg. Ik trok nog een stukje de flank van Puig del Pam op, keek nog wat rond en ging dan weer terug naar de cabane. Het vuur smeulde na en ik kroop mijn slaapzak in met reeds hoge verwachtingen voor morgen. Morgen ging ongetwijfeld een schitterende dag worden.