Vercors (juni 2008)

Afstand: 8.5km
Duur: 3h00
Klimmen: 490m
Dalen: 1130m
Bergtoppen: Grand Veymont (2341m)

’s Nachts beukt bij momenten weer een stevige wind op de cabane in. De luik van het raampje klapt soms open en dicht en houdt me uit mijn slaap. Zo komt het dat ik ’s ochtends weer direct in slaap val nadat ik om 4u15 gewekt wordt door de GSM-wekker. Omstreeks zes uur sta ik op. Buiten is het koud en scheren lage wolken over. Ze hullen de hogere delen van het plateau in de mist. Ik neem rustig mijn ontbijt en vertrek. Ondanks alles trek ik toch op het gemakje naar de top van Grand Veymont. Het loopt vrijwel constant doorheen snel voorbijrazende mist. Bijna boven wordt ik meermaals bijna omver geblazen door de wind. Op de top zie ik in eerste instantie niets. In het kwartier tijd dat ik boven blijf kan ik slechts twee maal voor een paar seconden een doorkijkje krijgen doorheen de wolken en zie ik een paar topjes van de hogere Alpen in de verte.

Afdalen doe ik nu langs de noordkant. Via de Pas de la Ville loop ik weer naar Gresse-en-Vercors. Beneden schijnt de zon af en toe tussen de wolken door. De oostwand van de Vercors blijft in de wolken. Wanneer ga ik hem dan toch eens zien van beneden uit? ‘t Zal voor een volgende keer zijn want ik maak de beslissing om maar meteen weer naar huis te keren. De volgende keer als ik eens in de Vercors kom zal het toch in de winter zijn.

Afstand: 12.5km
Duur: 5h50
Klimmen: 630m
Dalen: 650m
Bergtopjes: Tête Chevalière (1951m), Rochers du Parquet (2004m)

5u30 eruit en naar de top van Tête Chevalière een 50m hoger. Het duurt nog enkele minuten voor de zon achter de Ecrins verschijnt. Het wordt geen fantastische zonsopgang. Er hangen wat te veel wolken over de Alpen. In het noordwesten hangt een lange band met hoge bewolking met ervoor enkele banken met altocumulus castellanus. Het te verwachten weer voor vandaag is weeral zo klaar als een klontje. Vanuit het noordwesten is duidelijk een koufront aan het naderen. Voor ik thuis vertrok was de timing van dit koufront ergens voor donderdag. Het lijkt echter al iets voor deze avond te zijn.

Terug bij de tarp neem ik tijd voor het ontbijt en pak mijn boeltje in. Rand half acht ben ik weer weg. De zon schijnt intussen al fel en het wordt meteen zwoel. Bij de Cabane de Chamousset vertrekken de overnachters net wanneer ik voorbij trek. Van hieruit vervolg ik noordwaards langsheen de Rochers du Parquet. De vage route die op de kaart staat ingetekend vind ik nauwelijks terug. Ongebaand klim ik naar het hoogste punt (2004m) waar ik word verwelkomd met een frontaal zicht op Mont Aiguille. Twee minuten later komt de mist vanuit de wand naar boven gestoomd. Net op tijd hierboven om nog even een uitzicht te hebben. Het wordt fris en een half uur later verlaat ik de top. Zo loopt het weer rustig naar Cabane des Aiguillettes. Hier leg ik me in het gras een eind van de cabane vandaan. De top van Grand Veymont blijft vrijwel constant verborgen in de stapelwolken. De kans lijkt me klein dat ik komende nacht op de top ga liggen, maar ik wacht af. Er lopen heel wat dagjesmensen rond aan de cabane. Maar wanneer het intussen begint te onweren nabij in het zuiden zie ik ze allemaal als de bliksem hun biezen nemen. In een mum van tijd blijf ik als enige over op het plateau. Hun vlucht was nog niet eens nodig want het onweer trekt verder weg naar het zuidoosten en hier blijft het droog.

De rest van de namiddag lig ik te luieren en val zelfs een tijdje in slaap op het gras. Een hele groep steenbokken komt intussen aan nabij de cabane en doolt er maar wat rond. Het is een mannetje met welgeteld 14 vrouwtjes en 4 jongen. De vrouwtjes blazen wat en lopen weg als ik tot 4m dicht kom. Het mannetje daarentegen buigt zijn hoorns in aanvalshouding. Die kan ik maar beter mijden. Ik lig overal tussen de beestjes. Ravottende marmotten tussen de steenbokken en alpenkauwen die zich te goed doen aan de bloemen. Maar wanneer de namiddag op zijn einde loopt wordt het donker en begint het te regenen met stevige rukwinden. Het koufront is aangekomen en ik trek dus de cabane in. De beestjes trekken zich ook naar hun schuilplaatsen en holen terug. Ik maak het avondmaal klaar en probeer na de maaltijd weer wat te slapen in de cabane. Na een tweetal uren regen wordt het weer droog en klaart het op. Het is erg fris geworden buiten en er staat nu een strakke noordenwind. Vanop één van de heuveltjes in de buurt van de cabane besluit ik om niet naar de top van Grand Veymont te gaan. Het waait veel te hard en bovendien schat ik de kans op een wolkenvrije top in de loop van de nacht maar klein in. Voor één keer slaap ik dan maar eens in de cabane. 

Afstand: 12.5km
Duur: 7h10
Klimmen: 660m
Dalen: 500m
Bergtopjes: Tête du Petit Jardin (1799m), Croix du Lautaret (1951m), La Montagnette (1972m), Tête Chevalière (1951m)

Wederom 5u30 wanneer ik gewekt wordt. Het weer is niet fantastisch. Nergens blauwe lucht en dus geen mooi verkleurende wanden van de Cirque d’Archiane bij zonsopgang. Ik blijf dus nog liggen. Enkele uren later wordt het beter en warmer. De zon schijnt fel. Er is behoorlijk wat altocumulus castellanus te zien en de eerste cumuli worden al gevormd. De lucht ziet er ferm onstabiel uit. “Dat wordt vanaf de namiddag het ene onweer na het andere,” zucht ik tegen mezelf. De eerste gieren scheren langs de afgrond voorbij. Ik tuur nog lange tijd rond langs de wand en eet mijn ontbijt al zittende op de afgrond op. Speciaal gevoel.

Omstreeks kwart voor tien ben ik weg. Ongebaand loop ik naar de top van Croix du Lautaret (1951m) en pik onderweg ook nog het topje van Le Petit Jardin (1799m) mee. Van Croix du Lautaret loopt het verder naar La Montagnette (1972m). Onderweg naar deze top begint het even te regenen maar de zon blijft schijnen tussen de stapelwolken door. Dikke hoge stapelwolken rijzen in het noorden omhoog, geboren uit de opstijgende lucht die met een zuidoostelijke stroming tegen de oostwand van de Vercors wordt omhoog gestuwd. Op de top weerklinken al de eerste donderslagen. Het onweer is al geboren uit de stapelwolken, maar is niet voor mij. Overal rondom me heen zie ik Cb’s zich uit de grond stampen. Ik hou nauwlettend de zuidoosthoek in de gaten. Daar blijft het voorlopig rustig. Van La Montagnette daal ik af in noordelijke richting en vind bij het pad de Source de Chevalière. Terwijl ik hier intussen de middagpauze hou zie ik in de zuidoosthoek in een kwartier tijd een stevig onweer zich vormen. 50 seconden verstrijken tussen bliksem en donder. De stroomsnelheid schat ik iets van een 15 à 20 knopen in. Een vlug rekensommetje maakt dat ik nog een klein half uurtje de tijd heb. Turend op de kaart valt mijn oog op de Bergerie de Chammausset. Ik vul vlug nog water bij en vertrek. Bij de herderfarm aangekomen zoek ik een schuilplek. Het gebouwtje is overal op slot, maar er staat een marginaal schuurtje naast. Ik wring de deur open en ga naar binnen, laat mijn rugzak achter en loop weer naar buiten een heuveltopje op om het naderend onweer te bekijken terwijl de eerste druppels al vallen. Een stevige rolwolk heeft zich intussen gevormd waarachter het goed lijkt te hagelen. Niet veel later zie ik de bliksem inslaan op La Montagnette. Wanneer het steviger begint te regenen en de rukwinden arriveren keer ik weer het schuurtje in. Al snel begint het te hagelen. Het is een oorverdovend lawaai door de metalen golfplaten op het dak. Op een balk net onder het dak merk ik een vogelnestje op. Het beestje zit op het nest te broeden en houdt mijn handelingen nauwlettend in het oog. Die zijn hartje moet waarschijnlijk een stuk sneller slaan op dit moment door al dat kabaal en mijn aanwezigheid. Een half uur later wordt het beter. Het onweer trekt weg naar het noorden en het regent nog wat na. Voor moeder vogel is dat het teken om haar biezen te nemen. Ik hoop maar dat ze haar nest niet voor goed achter laat van de schrik.

Buiten stroomt overal water. Ik kruip weer de heuvel op en zie dat het nog niet gedaan is voor vandaag. In het zuiden gaapt alweer de volgende muur met Cb’s. Terug in het schuurtje denk ik even na wat te doen. Graag had ik op Tête Chevalière geslapen, maar dat lijkt nu niet aangeraden. Ten noordwesten van de top zie ik toch een hoog hangend valleitje tegen de berg aanleunen. Daar zal ik wel iets vinden dicht bij de top om morgen de zonsopgang te gaan bekijken en redelijk veilig voor eventueel bliksem. Ondertussen komt het vogeltje weer binnen gevlogen, maar ze durft haar nest niet op omdat ik er nog ben. Ik neem maar snel mijn biezen om het beestje gerust te laten.

Op Tête Chevalière schijnt weer even de zon, maar in de verte weerklinkt costant dondergeroffel. In het valleitje vind ik inderdaad een geschikte bivakplek. Er staan verspreid naaldboompjes. Tussen een verzameling boompjes stel ik de tarp op. ’s Avonds trekt het volgende onweer voorbij maar regenen doet het niet meer. Het is nog geen acht uur of ik lig al te slapen.

Afstand: 32.5km
Duur: 12h40
Klimmen: 1500m
Dalen: 1780m
Bergtoppen: Dôme ou Pié Ferré (2041m)

Om 5u30 loopt de wekker deze keer af. De mist is verdwenen, alles heeft zich teruggetrokken in de vallei van de Drac. Een altocumulusdek is het enige wat boven mijn hoofd over blijft. De zonsopgang maakt het vroege opstaan goed. Van over de Ecrins reizen felle zonnestralen die Mont Aiguille in een donker silhouet hullen. De bergen van de Drôme kleuren even paarsrood.

Op het gemakje pak ik in en omstreeks 7u30 ben ik op weg. Alles is nog rustig en stil, enkel wat fluitende vogeltjes en een troep bange gemzen nabij de Bergerie de Laval-d’Aix. Een stuk of 40 weet ik er te tellen. Wat later is het gedaan met de rust. Een reddingshelikopter komt vanuit de omgeving Die het plateau opgevlogen en toert voor een dik uur toertjes rond. Ze vliegen laag en komen mij ook meermaals laag vliegend inspecteren. Plezant is het niet. Op de top van Le Dôme ou Pié Ferré (2041m) krijg ik een mooi uitzicht voorgeschoteld. Even kijk ik rond en daal voorts af naar de Cabane de Chatillon alwaar ik een stukje verder in zuidoostelijke richting doorloop voor de uitzichten op de Cirque d’Archiane. Weer een paar wegvluchtende gemzen. Aan de Source de Baume Rousse vul ik weer water bij. Het water dien je achter een klepje uit een gemetseld reservoir te scheppen. De bron heeft slechts een druppelend debiet en ik vraag me dus af of ze tijdens droge zomerdagen wel eens niet droog komt te staan.

De rest van de namiddag wordt een eerder saaie bedoening. Ik wil de Cirque d’Archiane doorlopen en moet dus een heel eind verder afdalen van de Montagne de Glandasse en via het zuiden om heel het bastion heen lopen. Onderweg is er niet bijster veel te zien. In de late namiddag bereik ik het minidorpje Archiane (784m). Vriendelijk zijn de bewoners blijkbaar niet. Er kan bij niemand een bonjour af. Snel ben ik er weer weg en klim de Cirque d’Archiane verder in. Intussen breekt er voor een uur lang een onweer los. Het stopt weer met regenen als ik diep in de canyon ben, al is het maar tijdelijk. Bij de Carrefour de Quatre Chemins de l’Aubaise kom ik bij een grote steenman. Het GR-pad loopt links kronkelend een puinhelling op om hogerop op het plateau uit te komen. Een ander vaag pad loopt verder de canyon door. Rechts vind ik echter een nog onduidelijker paadje achter de struiken, vaag met steenmannetjes gemarkeerd. Dit paadje wordt slechts weinig genomen moet ik niet veel verder vaststellen aan het gras dat op het paadje groeit en de vele boomstammen die de weg versperren. Het duurt niet lang of ik ben boven op het plateau. Intussen begint het weer te donderen en bliksemen. Een nieuw onweer kondigt zich aan, maar het lijkt noordelijker over het plateau te gaan langs trekken. Ik verlaat de vage route op het plateau en loop doorheen de naaldbomen ongebaand naar het zuiden. Op de kaart staat er een vage route aangeduid maar ik kan onderweg geen steenmannetjes meer vinden. Voorbij de Tête du Petit Jardin (1799m) loopt het even door een mooie open vlakte met mooie bivakplekken. Toch loop ik nog verder door en kom na een tijdje uit de naaldbomen voor een megabangelijke plek te staan. Een rand met een compleet verticale afgrond van een 800m diep gaapt voor me. Ik ga even naar de rand en buig eens voorover. “This is fucking amazing!” zijn de woorden die ik spontaan uitroep. Veel lage struikjes en geen perfect vlakke bodem. Toch stel ik mijn tarp hier vlak tegen de rand op. Hier moet ik gewoon bivakkeren, al is het maar voor het zicht.

’s Avonds krijg ik nog een regenbui over me heen wanneer ik ga slapen. Het is nog licht wanneer ik in slaap val na deze lange dag, een dag waarop ik mijn uithouding nog eens heb kunnen testen. Alles in orde.

Afstand: 22.0km
Duur: 10h30
Klimmen: 1500m
Dalen: 1370m
Topjes: Grand Veymont (2341m), Tourte-Bareaux (1876m), Rocher de Plautret (1827m), Roc de Peyrole (2016m)

Omstreeks 5u gaat mijn wekker af in de hoop op een mooi weggezakt wolkendek een een verassende zonsopgang. Niks komt daarvan in huis. Een blik naar buiten laat me nog steeds hetzelfde zien. De regen is intussen wel opgehouden. Het is 3°c. Ik slaap verder. Maar een klein uur later word ik toch verrast door zonnestralen. Ik kijk snel naar buiten en inderdaad, de zon schijnt en er hangen nog slechts restslierten lage wolken over de lagere delen van het plateau. Snel maak ik dat ik weg kan komen. Omstreeks 8u vertrek ik richting Grand Veymont. De cabaneslapers komen net uit hun woonst gekropen. De mist veroverd al weer snel het hele plateau maar onderweg naar de top van de hoogste Vercorsstulp klim ik er weer bovenuit. Een troep slaperige steenbokken onderweg. Ze zien er op deze tijd van het jaar toch raar uit met hun ruivende wintervacht die plaats maakt voor de zomervariant.

Op de top een mooi zicht. Vrijwel overal lage wolken om me heen die het plateau verder aan het inpalmen zijn naar het westen toe en Mont Aiguille (2087m) die er als een eilandje net bovenuit steekt. De interne Alpen in de verte liggen er nog dik besneeuwd bij. De Ecrins verdwijnt intussen achter een regengordijn. Het komt met de zwakke oostelijke stroming naar de Vercors toe. Lang blijf ik dus niet op de top want zodra zal het ook hier beginnen regenen. Op weg naar beneden kom ik de Cabaneslapers tegen. Ondertussen trek ik mijn regenjas aan want het begint te druppelen. Later op het plateau duikt er weer tijdelijk dichte mist op. Toch bereik ik in de regen de top van Tourte-Barreaux (1876m) waar ik toch een uitzicht krijg. Later op de dag stopt het met regenen en schijnt eventjes de zon. Dat is de drijfmotor om de stoommachine op gang te brengen. Nog geen uur later komen stapelwolken langs alle kanten het plateau opgestoomd. De rest van de namiddag zie ik weer geen steek meer. Zo kom ik teleurgesteld op de top van Rocher de Plautret (1827m) aan. Aan de bron bij de Ferme de Bachassons vul ik mijn watervoorraad weer bij aan. Dan is het zuidwaarts lopen over een vage steenmannetjesroute naar de route die me op de Montagne de Glandasse brengt. Hierboven klim ik van het pad vandaan naar Roc Peyrole (2016m). Op de flank van de berg leg ik me in de mist neer.